Sonunda yeniden yuvamdayım. Sanki 20 yıldır yokmuşum da, eve yeniden dönmüşüm gibi karşılandım. Çok ama çok mutluyum.

Dün akşam üzeri indim Bursa’ya. Beni karşılamaya gelmelerini istemedim çünkü yüküm yoktu. Akşama kadar ısrar ettiler illa gelcez diye, başımdan atana kadar canım cıktı.

Bindiğim otobüs sanki ‘özlemişsindir Bursa’yı, dur seni gezdireyim’ dercesine dolaştırdı bütün gece beni, 20 dakikalık yolu 1 saatte geldim. Olsun, özlemişim gerçekten iyi geldi. Eve döndüm, sadece bir aydır uzak olmama rağmen mutfağım bile yabancı geldi bana. Hemen konsantre oldum, kopartmayalım bağlantıyı canım mutfağım, sen bana muhtaçsın ben sana…

Bütün gece sohbet ettik bizimkilerle, ablamlar da gelmişler, muhabbetin dibine indik. Sevdiğim ne varsa yapmışlar. Onlar böyle yaptıkça ayrılmak çok zor gelecek bana.

Ertesi, gün hemen temizliğe giriştim. Elektrikli süpürge bile özlemiş beni, ağrıtmadı belimi ilk defa. Her yeri sildim süpürdüm. Evimin her köşesi ayrı bir mutlu etti beni. Kardeşimi de çok özlemişim. Televizyon izlemeyi de. Annemin yemeklerini, ablamın esprilerini, yeğenimin kokusunu, kuşumuzun cırtlak sesini, yatağımı, kumandamı, bardağımı, terliklerimi, evimin manzarasını…BURSA’mın havasını…

Gitmek zor geliyor şimdiden…