Yeni ev arkadaşım benim. Sapsarı kıskıvırcık saçları, pembe yanakları, kocaman kahverengi gözleri olan dünya tatlısı bi kız… Yeşil rengi çok seviyor ve etek giymeye bayılıyor. Uzun etekleri seviyor. Köylü kızı gibi. Bakışları insanın içini ısıtıyor.

Bayram dönüşünde Edremitte tanıştık kendisiyle. Alışveriş merkezinde beni bekliyormuş. Görür görmez sevdim onu. ‘Senle tatlı hatıralarımız olacak’ der gibi baktı bana. Hemen aldım eve getirdim. Baş köşeye oturttum.

‘Yeğenime gidene dek bana arkadaş olacaksın’ dedim.

15 gün sonra yeni bir kızkardeşi oluyor benim biricik prensesimin. Küçük prenses dünyaya geldiğinde ilgi ona kayacak, biraz olsun kıskançlık olma ihtimaline karşı ona koooosskocaman bi arkadaş buldum. Onunla dertleşsin artık. Ona anlatsın sırlarını. Dinler yaren, benim nelerimi duydu, kimseye anlatmadı. Konuşmayı sevmiyor, susmayı seviyor zaten. Yeğenimin kaprislerini çekecek kadar da sabırlı üstelik.

İlk gidişimde benle gelecek Bursaya. Sevecek oraları eminim.

Ama ben onu çok özleyeceğim…