Bir haftadır ha bugün, ha yarın diye beklemekten deli divane eden nazlı kızımız, bugün sürpriz bi şekilde çıkageldi. Nihayet!

Hafta başından beri elimde telefon, haber bekliyorum. Ama bizimkiler panik yapmayayım diye herşey olup bittikten sonra aradılar beni. Annem aradı tabi; telefon çalarken anladım. Öğretmenler odasındaydım, sohbet de koyuydu. Sohbeti bırakıp hemennn açtım telefonu: ‘Teyzeesiiii‘ diye bir cevap! Aman allahım, ne sevinç, ne delirmeler…Hemen kim denk gelirse söyledim. Ayıp yahu, böyle herkese söylenir mi? Ne bileyim tuhaf bişey. Müdürümün bile ağzı kulaklarına vardı. Sevindi herkes. Ben de kendimi şaşırdım. Her zamanki panik halimle kağıtlarımı kaybettim, dakikalarca aradım, arattım…

Teyze oldum ben yahu, hem de ikinci kez kız teyzesi…

Akşam saatlerinde kardeşim ilk fotoğraflarını attı bana, pespembe bişey. Çirkin üstelik. Bu da babasına benziyor, hafif çekik, kocaman iki siyah zeytin göz, ufacık bir çene, küçücük dudaklar…

Allah analı babalı büyütsün, milletimize yakışır bir evlat olsun. Güzel ahlakıyla imrendirsin herkesi, sağlıklı olsun.

Bahtı, kaderi annesine; dürüstlüğü, ahlakı babasına, güzelliği ablasına; gözleri ananesine, zekası dayısına, kişiliği, terbiyesi teyzesine benzesin… Hepimizden birşey alsın, en güzel özelliğimizden alsın. Huzurlu, mutlu bir çocuk olsun Ecrin...

Prensesim;

Ailene Hoşgeldin.