Akşamüzeri yürüyüşü için okul çıkışı Ümran’la anlaştık, 5 civarı çıkıp yürüyeceğiz. Normalde bu tür sportif faaliyetlere kesinlikle katılmazdım ama; okuldaki arkadaşlar bel çevremin hiç de 60 cm olmadığını, az daha kilo alırsam beni tosuncuk diye çağıracaklarını ima ettikeri için böyle bir girişimde bulundum. Kilo almaya çalıştığım zamanların hatırına bu yürüyüşü yapmalıydım.

Her şey yolunda başladı. Hatta yavaş yürüyor diye Ümranı kışkırttım başta. Fakat herşey dönerken belli etti kendini. Soluk alış verişim hızlanmıştı fakat yiğittim ve bu nam benden ötürü pislenmemeliydi. Ümranın evinin önüne geldiğimde devam etmek istemesine rağmen öpüp zorla evine gönderdim. Böylece yürüyüş maceramız epi topu 15 dakika sürmüş oldu. Merdivenleri çıkarken de hafifçe zorlandım. Utanıyorum kendimden.

Eve geldim. Duşumu aldım. Ümran’ın tembihi üzerine yemek yemedim. Yemedim, yemedim…Bunun için bilincimi durdurmam gerekiyordu. Ne yaptım bilin: Yattım uyudum. 1 saat sonra kabuslar görerek  uyandığımda iyice acıkmıştım. Peki şimdi ne yaptım bilin: Kalktım krallara layık sofra hazırlayıp bi güzel bütün gücümle yedim. Yine utanıyorum kendimden.

Böylece yürüyerek verdiğimi tahmin ettiğim kalorinin 10 katını geri almış oldum. Ama bu kısım aramızda kalacak, kimse duymayacak. Yemek yemedim; uyumadım, oturup kitap okudum. Herkes bunu böyle bilecek!