Merhum Cem Karaca’nın bir şarkısı vardı; nedense iki gündür dilimde, paylaşmak istiyorum bi kuple:

Bir gün belki hayattan
Geçmişteki günlerden
Bir teselli ararsın
Bak o zaman resmime
Gör akan o yaşları

Benden sana son kalan
Bir küçük resim şimdi
Cevap veremez ama ağlar yalnızlığına
Ve işte arda kalan bir avuç anı şimdi..

diye süren hoş bir şarkı…

Yaşanmış ne varsa; ister güzel olsun, ister acı veren. Ne varsa bir gün biter. Hayatta hiç bir şey daim değildir. Hiç kimse sonsuza kadar yanınızda değildir. Anneniz, aileniz dahi, sizden önce ya da sonra, mutlaka hayatınızdan çıkar. Geri kalanların kimisi en güzel günlerinizde yanınızdadır, kimisi en zor günlerinizde…

Kimisi acınızı alır, kimisi acı katar hayatınıza. Ve siz bunu ancak o günler bittikten sonra farkedersiniz. Bir şey kapatır gözlerinizi; işte kader dedikleri oyunun sadece bir sahnesi…

Oyun biter, perde kapanır. Kimisi tekrarını izlemek ister, damağında kalmıştır tadı. Kimisi ise uzaklaşmak ister hemen. O da beğenmemiştir yazılanı. Bir daha uğramamak üzere çıkar gider. Gel gör ki izlediği diğer oyunlar, bundan beş beterdir, Onlarca oyun izler, gezer, döner dolaşır…Aradığını bulamaz. Tekrar izlemeliydim, der. Döner geri…

Fakat artık sahne bitti, perdeler çoktan kapandı. Oyuncular dağıldı başka oyunlara. Karakterler değişti. Dekor kaldırıldı. Sahnede başka oyunlar var… Başka oyunlar.

Hayatınızda sizin için değerli olan herşeyi ‘vaktinde’ yaşatın ki sonradan hiçbir şey için pişman olmayın…