10 Kasım Atatürk’ün 70. ölüm yıldönümünü, tüm yurtta olduğu gibi biz de  törenle andık. Saat 09.05′te Saygı duruşu, İstiklal marşı sonrasında, asıl anma törenini gerçekleştirmek üzere okulun toplantı salonunda doğru yola çıktık. Oturacak yer sınırlı olduğundan, önce ufaklıklar oturdu, büyük öğrenciler töreni ayakta izlediler. Gençliğin de vermiş olduğu heyecanla, tören biter bitmez sırayı da bozarak dışarı çıkmak istediler. Uzun süredir onlar da; biz de ayaktaydık fakat, bu onları daha bir yormuştu sanki, kahvaltısız geliyor yumurcaklar. Tabi dayanamazlar!

Neyse, tören alanını boşaltmada görevli beden eğitimi öğretmenlerimiz, sıranın bozulmamasına bir hayli özen gösteriyorlar, önce küçükler, sonra büyükler çıkıyor yukarı. Bu sırada düzeni bozan bir kız öğrenci, hemen alnına yapıştırılan bir tokatla durduruluyor, azarlanarak geri döndürülüyor. Kız sessiz sedasız ağlamaya başlarken, arkadaşları teselli etmeye çalışıyor.

Herşey bir saniyede gözler önünde olmuştu, ben de dahil arkadaşları şok içindeydiler, hala tüylerim ürperiyor. Alışamadım bu okuldaki dayak sahnelerine… Hele de böyle duyguların yoğun olduğu bir günde, haketse bile bir öğrenciye, üstelik kız öğrenciye böyle bir davranış, çok ama çok ağırıma gitti.

Bizler, disiplin öğretirken, sevgiyi değil, kaba kuvveti tasvip edenlerden olmayalım. ‘Eğitirken’ dayak değil, tahmin edemeyecekleri, altında ezilecekleri şevkati kullanalım. Herşeyden önce insanız biz. Gurur denen şey, duvar değil, taş değil…

Önce insanız, lütfen biraz sevgi!