Bu cümleyi kullanan istisnasız herkes, yaşlanmış demektir.
Dün de ben, bir arkadaşımla telefonda konuşurken kullandım. Evet, inkar etmiyorum yaşlandık işte…
Ne kadar neşeli de olsanız illa küçüklüğünüzdeki bayram tadını alamazsınız. Elini öptüğünüz kimse beş kuruş para vermez, muhabbetlerde krizden bahsedilir. Şeker toplamaya gitmezsiniz, el öpmeye zaten gitmek istemezsiniz…Üstelik heryerde hunharca katledilmiş bilumum hayvan manzaraları iyiden iyiye moralinizi bozar. Kasapları kesmek istersiniz. Ve dahası…
2. gün seyri sefa günüdür. Gelmesi muhtemel akrabaları ailemle birlikte bekleme günümüz. Yaşlıyım ya ben de bekliyorum. Kapıya gelen çocuklara elimi öptürüyorum. Tuhaf bi duygu. Elimi nasıl versem diye düşündüğüm olmuyo değil… El öptürmek güzel bişeymiş.
Fakat gökyüzünde o cağnım güneşi görmediğimden keyifsizim. Sabahtan beri midem de çok bulandı.
Annem gidilecek akrabaları saydığında ise başağrısı şiddetlendi, evden çıkmak istemediğim kendisi tarafından anlaşıldı. Binbir türlü hasta numaralarıyla annemin hatırperverliğini savmayı başardım ve aynı dertten muzdarip kardeşimi giydirip bi güzel yanlız yolladım. Bazen zeki olduğumu düşünüyorum, ama sanırım annem benden daha zeki. Boyanıp süslendiğimi görünce:’hani hastaydın sen; yalancı, gör bak düğününe kimse gelmiycek, saz ekibiyle çalar oynarsın artık…’ diye de fırça attı. Olsun… Günüm bana kaldı. Evdeyim, çıkmıyorum.
Yahu yerimizde başkası olsa, evde durmaz. İki genç insan, çok da kafadengiyizdir Kadir Efendiyle. Fakat gel gör ki o Pc sinden kopamaz, ben güneş enerjimden…
Dedim ki:
-Gitsek ya sinemaya.
-Bakarız…
-Ne zaman?
-Bilmiyom…

Biz en iyisi evde oturalım. Böyle nasıl desem sosyofobik miyiz neyiz?
Bakarsın kurtlanırız da bize…Neyse tiksindirmiyim sizi de:)

Dediğim gibi bayram çocuklara mahsus bişey. Üstümüze alınmıyoruz ailecek.