türkçe42:

“iki yabancı bir yalnızlık..Çokça kendin olmak..süssüz şarkılarla şiirlerle kurduğun dünyanı yakıştıramamak hiçbir surete..ve uzak durmak mutluluğun resmini çizen aldanmışlardan..Bazen düşlere bazen düşüşlere sarılmak..yıllara yasları eklemek ve bilmek sevgi dolu bir kalbin her insana bahşedilmeyişini..”
….

Kadınlar, betimlemeyi gördükleri yerde kulakları dikerler. Kulakları dikerler yerine algıda seçici davranma nitelikleri burada tavan yapar da diyebilirdim, demedim nedense. Neyse, bunlar-şu yularıdaki eğlenceli mesajlar-bana bir arkadaşımı hatırlattı.

Kendisi karşı cinsle iletişime geçemediği teenage dönemlerinden kalma iletişimsizlik tandanslı komplike bir kompleks sahibi ve sağaltılamaz yaralardan muzdarip bir şahıs. Bu arkadaş internet denen mereti keşfinden hemen sonra arkasını göremediğin bir cihaz üzerinden(pc) default gelen özgüvenle random ataklar gerçekleştirmeye başladı. Başarılı da oldu.

Bu başarı beni şaşırttı. Yahu dedim bu adam onulmaz bir özgüven mağduru, kompleksli. Bir kadının karşısında avuç içleri terlemeden 2 kelimeyi bir araya getiremeyen sosyal fobik. Nasıl olur da bu kadar kısa sürede..bla bla bla..derken kendisi bahsetti “şiirsel yaklaşıyorum” dedi.

Ve aradan çok uzun bir zaman geçmeden canavarlaşmış özgüveni ile aynen şu iddiada bulundu “ver msn adresini ya da telefon numarasını, sana herhangi bir kadını 1 haftada nasıl kendime aşık ediyorum göstereyim”

Vay be! dedim…-yalan yahu, demedim, sadece güldüm.- Şu lirik bazlı metinlerini görüp göremeyeceğimi sordum, gösterdi…Biraz inceledim, tasvirin işlenmediği bir satır dahi yok. Cezmi Ersöz’ün yandan yemişi olmuş çıkmış bizimki. “Bunları harbiden yiyorlar mı? Ben bunlarla sivilcelerimle kükürtlü sabun yardımı ve yordamı ile savaştığım dönemlerde kızları etkiliyordum” dedim, “evet” dedi. Defaten şaşırdım durdum.

Oysa o kadar kolaydır ki bu, hemen hemen herkes birkaç dakika ayırıp yapabilir.

Mesela: Varlığın, varlığımın yegane tarifinden başka hiçbir şey değil. Sen yoksan ben de kaybolur, hiç olurum. O eşsiz ışıltılarla yanarken yakan gözlerine meftun bu kalp, süruru ancak ışıltılarında boğulduğu gözlerine borçlu. Şunu 2,5 dakikada yazdım. Onunkiler bu kadar da değil. Saçma sapan zırva fasarya nesirler. Demek ki dejenerasyon doğru istikamette devam ediyor diyerek hayatıma kaldığım yerden, fazla bu muhabbettleri takmayarak devam etme kararı aldığım şu sıralar bizimki önden epeyce kelleşmiş saçlarını uzatıp arkada lastikle bağlamak derdinde. “Yaşın olmuş 30küsür dana. Adam ol adam!” desem alınır, kırılır, bozulur.

Hah işte, şu yukarıdaki örneklerin de bizim arkadaştan pek bir farkı yok. Neyse…dur ben gidip, mavisi hiçbir maviye benzemeyen ve bütün renkleri çatlatırcasına kıskandıran gözlerinin ummanında meçhule doğru bir seyrüsefere çıkayım. ehah…Hay Allah