Belimi incittiğim günden beri çok keyifsizim. Sanki dünya belimin çevresinde dönüyordu da, tüm varolma nedenimi kaybetmişim gibi bir his içindeyim. Kazık gibi yürümeye başladığım dışardan belli oluyor mu bilmiyorum ama ben rahat değilim yahu! Canım acıyor sürekli… Öyle sızlanmayı becerebilen bi insan olmadığımdan, geçmesini bekliyorum sessizce, arkadaşım hariç kimse bilmiyor fıtığın nüksettiğini. Annem geçti zannediyor, söylemiyorum ona. Doktora git diyor hemen. İstemiyorum. Üşüdüğümden de haberi yok zaten, soba yakmayı öğrenemedim, bilse soğukta oturduğumu neler söyler acaba?

Gülmek istemiyorum, eğlenmek konuşmak, tepki vermek istemiyorum. Sadece yattığım yerden tavanı seyretmek istiyorum. Yapmam gereken işler rahatsız etmese gamsız gamsız yatarım akşama kadar. İnternet de sıkmaya başladı, iyice kopuyorum hayattan. Yaşama anlamımı da sorgulamaya başladım mı, iyice sona yaklaştım demektir. Sınava hazırlandığım dönemde de böyle asıktı suratım. Çevremdekiler konuşurlar duymazdım, düşüncelerim bölünsün istemezdim, kendi kendime oturmak etrafı seyretmek isterdim. Sevipte kavuşamamış gibi meyhane şarkıları dinleyip sızmak isterdim. Aynı öyleyim yine…

Karanlık rüyalar da görmeye başladım tekrar. Eski evler, karanlık sokaklar, eski komşular, koca karılar, eskiler…Yüzleşmem gereken çok şey var ama, zamanını bekliyorum, daha çok zor zamanlar gelecek benim için. Çok karanlık bir kapı var önümde evet, ama daha zamanı gelmedi. Bekliyorum, şimdi düşünmek için erken değil mi?

Evimin balkonundan Uludağı izlemeyi özledim ben. Anneme kahve içmeye ikna edip oturmak istiyorum karşısında. Çok özledim kardeşimi de. Yeğenimi koynumda uyutmayı da özledim. Tuba ile kaynamayı, ‘120 YeTaLe’ muhabbetini yapıp yapıp karnımız ağrıyana kadar gülmeyi özledim. Buna rağmen ‘yarın git Bursa’ya, izinlisin’ deseler, yine gitmem, üşenirim. Gözümde büyüyor herşey. Buna da sevinmem.

Derdimle sıkmamayım sizi de… Ben slov birşeyler dinleyeyim.

Yanlızlığımla başbaşa…