Hadi itiraf edin de rahatlayın artık. Hepiniz istersiniz o an karşınızdaki kişi aklından sizle ilgili neler geçiriyor bunu okuyup anlamak. Ben bunu ne zaman düşündüysem işin içinden çıkamayıp: Yahu bu insan ya benden nefret ediyosa, ya yapmacıksa, ya gözümün üstündeki kaşı fark ederse diye endişelenmişimdir. Sonra da vazgeçtim bunu anlamaktan, bıraktım sahte olsunlar varsınlar, zamanla çıkar zaten ortaya dimi?

Ama dün ilk defa bunu tekrar öğrenmek istedim.Karşı karşıya gelmemin artık imkansız derecede uzak olduğu bir arkadaşımla dün MSNde karşılaştık. Gerçi hep karşılaşıyoruz da bir Allahın selamını esirgiyoruz. Buna da alıştık. Kır zincirleri de şunu mutlu et dedim kendi kendime, belki bişey olmuştur da ilgi bekliyordur. Ara sıra sormak lazım, ne de olsa birbirimize çok hakkımız geçti. Ama tabi geçti o günler…

Neyse açtım pencere, bismillah deyip sanki hergün deli manyak muhabbetimiz varmış gibi sıcacık bi selam verdim. Arkasından durmadım bi de hal/hatır sordum. Bekledim, bekledim, bekledim. Sonra jet gibi cevap geldi: Şuraya gidiyorum görüşürz! –‘Tamam, görüşürüz.’dedim. Yarım saate gelecek biliyorum; geldi. Yok selam falan bana, muhabbet orda başladı bitti işte!. Bi daha gerek yok sormaya.

Bana çok şey öğreten insan, yarın ölecek olsam bilmeyeceksin bunu. Bir şey daha öğrettin. Ama yine kırıldı kalbim. Neyse alçıya alırız sorun değil. Kol kırılır yen içinde kalır. Ben yine güler söylerim. İçimi görmüyor ya insanlar.

Dedim ya öğrenmek çok isterdim bi zamanlar aklından ne geçer o anda insanların. Yine istedim sırf bu an için. Ne düşündü de düne kadar samimiydik, bi sorun yoktu da bugün bişey olmuştu. Ya tavuğuna ‘kışt’ dedim, ya yolda yürürken saksı düştü başına. Ya da tahmin edemediğim başka bişey oldu. Canı sağolsun, beni silseler de ben silemem dostlarımı, değişemem kim olursam, ne olursam; först leydi bile olsam geçmişimin her günü, her yaprağı değerlidir. Çok kabulcu derler benim gibilere, her kim ne halt ederse etsin benim için değerlidir. Kalbimdeki yeri değişmez kimsenin, kaybedemem kimseyi, dostlarımı… Bu kadar emek verilen bir insan da bunları hak etmez diye düşünürüm.

Çok mu safım, çok mu içliyim acaba? İnciten olmadı da o yüzden mi bu cefakarlık? Söyle Freud, ne var bilinçaltımda?Beni bu kadar üzen bu huysa ben bu huyumdan vazgeçerim. Makine gibi davranırım o zaman insanlara madem. ‘Aldım verdim ben seni yendim’. Kolay aslında ya. Yaparım ben bu işi. Tamam, vazgeçtim beyin okumaktan da. Oyunu kurallarına göre oynarım artık. Yeni slogan koyarım hayatımın manşetine:

‘Kimin için ne kadar değerlisin Nesli?’