Yılın ilk karı, dün gece itibariyle beldemize konmuş durumda; vatana millete hayırlı olsun. Ben dünden anlamıştım bugün böyle olacağını…Hafif hafif başlamıştı akşamüzeri İlçe’den dönerken. Yollar da buz tutmuştu üstelik. Korka korka geldik o 9 dolambaçlı yollardan…
Bugün yine seminer vardı, her zamanki gibi sabah 7′de uyandım, giyindim; kapıyı açtım ve sürprizle karşılaştım. Sevinsem mi bilemedim ama, belli ki sevindim, gülümsediğimi farkettim. İnsan çıkmadan önce bi camdan bakmaz mı diye kızdım kendime. Biraz yürüdüm, kimse basmamış henüz, ilk basan ben olayım dedim, baktım ki ilk basan köpekler olmuş.
Seminere birlikte gideceğim arkadaşım mesaj atmış,‘kendimi iyi hissetmiyorum, gelemeyeceğim’. Zaten YİBO’lu arkadaşlar da gelemiyor, bende gitmezsem haftaya küllüm fırçayı yeriz diye düşündüm, bekledim bekledim…Sonra içimdeki şeytan uyandı. ‘Yahu dünya batsa sen koşarsın kurtarmaya…Sanane? Zaten kimse yoktur ve o ortam çekilmez o manik depresif kızlarla’ dedi bana. Vallahi aynen böyle dedi; kandırdı beni şerefsiz. Ağır adımlarla apartmana geri yürüdüm. Arkama baktım, eve dönmek aptallığın ta kendisiysi, o kadar giyin sonra geri dön. Melekle şeytan tekrar savaşmaya başladı, biri dedi ’seminere git’; biri dedi ‘bir Pazar kahvaltısı senin de hakkın değil mi?’
Ben sizce hangisini seçtim? Tabii ki her zaman olduğu gibi şeytanı
Haftaya yiyeceğimiz zılgıt, şimdiden afiyet olsun.