Normalde küçük şeylerden mutlu olan ben; bu defa pek de öyle küçük bişey istemiyorum. Hakkım olanı istiyorum. Dolap istiyorum ben. Hayır dönme dolap değil. Öğretmenler odasında bulunan kutucuklardan bi tane…

Bayram tatilinde üşenmedim bodruma indim. Üniversite çalışmalarımdan işime yarayacak ne varsa toplayıp sardırıp getirdim. Bi dünya branştan derse girdiğim için ne varsa getirmem gerekti o ayrı mesele…

Şimdi ise bunları koyacak bir yerim olmadığını farkettim. Her gün okula getirip götüremem o koca koca çalışmaları. E dadalar da örnek görmeden anlamıyorlar. Düşündüm de gerçekten dolaba ihtiyacım var.

Bunu ilkten Öğretmenler Odasında dile getirdim. Duydum ki çift dolap kullanan varmış. Hemen dolaba ihtiyacım olduğu konusunda herkesi örgütledim. Bi kısmını tehdit ettim. ‘Eğer dolap tahsis etmesseniz şahsıma; ne varsa masanın üstüne koyarım, nefes alacak yeriniz kalmaz’ dedim. Cürmün kadar konuş pis stajer der gibi baktı çift dolap kullanan öğretmen arkadaş. En alttan iki dolap boş dedi. Açtım bi baktım, hemen kapattım. Pislik yuvası olmuş. Sen taşın oraya vicdansız insan!

Müd yard’a gittim. Hocam böyleyken böyle.. Yeni dolap olayı gündeminizde var mı? diye usul yollu ağız aradım. Hiç dayanamaz ; değilse de gündeme alırız dedi. O her zamanki panik halinde işine devam ederken ben sevindim.

O günden bu yana Öğretmenler odasında propagandalara devam ediyorum. Artık sus be! yeter al benim dolabımı naparsan yap diyen cıkana kadar da susacağımı sanmıyorum.

Susma; sustukça sıra sana gelecek!

Dolap istiyorum ben; dolap… Duymayan kaldı mı?