Birkaç hafta önceydi. Sık kullanmadığım mail adresime, her zaman gelmeyen türden bir mail gelmişti. ‘Merhaba’ diyordu. Mail adresimi blogumdan almış, yazdığım bir yazıyı okumuş, takdir ettiğini söylüyordu. Bunun yanında okul-öğrenciler konusunda imkansızlığından bahsettiğim başka bir yazıyı okumuş; üzerinde düşünerek birkaç samimi öneride bulunmuştu. Konu ile ilgili elimden gelenei yapacağımı fakat beldemizdeki diğer imkansızlıktan ve öğrencilerimin maddi durumlarının kötü olduğunu söylemiştim. Çok samimi başka bir teklif sundu, yardım etmek istiyordu, benden de ne gerektiği hakkında bilgi istiyordu. Başta çok şaşırdım. Daha önce bu tarz bir teklif, böyle bir işbirliği nasıl olur, nasıl karşılanır bilemiyordum. Fakat o kadar samimiydi ki; benim başta nezaket gereği ‘üstesinden geliriz’ diye diretmeme rağmen, ısrarcı oldu. Ben de sözkonusu işbirliğinin çıkarımda olmadığını, bunun küçüklerimi ne kadar sevindireceğini düşünerek naz yapmaktan vazgeçtim.

Mail trafiği bir hafta kadar sürdü. İhtiyaçları arz ettim, buraya ulaşmayan kargo şirketlerini kınadık, irtibat adres ve numaralarını verdik. O kadar heyecanlandım ki, her an başka imkansızlık çıkar da bu iş yarım kalır korkusuyla kimselere bahsedemedim, içten içe sevinemedim bile…

Fakat herşey yolunda gitti. Yaklaşık 10 gün sonra, beklediğim 5 koli yardım, lisemin kapısının önündeydi. Gerçekti, ordaydılar.

İçeri taşıdık. Müdürüm, müdür yardımcım çok şaşkındı. Normalde böyle organizasyonlara alışkın değillerdi ve bununla pek ilgilenmediler. Ben kolilerle başbaşaydım şimdi. Bu işi nasıl ayarladıysan içinden çık dediler, ve beni bıraktılar.

Kolileri açtım, açtıkça daha da sevindim. Ne gerekliyse, ne ‘yoksa’ gelmişti. Kıyafetler, çantalar, oyuncaklar, kırtasiye malzemeleri, kitaplar… Bir çocuğu ne mutlu ederse, daha fazlası önümdeydi.

Biraz zaman geçtikçe duyarlı öğretmen arkadaşlarım yardımıma koştular, sınıflarındaki ihtiyaç sahibi öğrenciler için gerekli malzemeleri topladılar ve çocuklara kendileri teslim ettiler.

2 koli kırtasiye malzemesini ise sezon başında dağıtmak üzere evime götürdüm. Sene sonunda olduğumuzdan bunun kıymetini bilemezlerdi.

Bir koli yetişkin kıyafetini bir Hocamızın köyüne gönderdim, ordaki köylülerin de ihtiyacı olduğunu söylemişlerdi. Kalan kıyafetleri de öğrencileri rehberlik odasına çağırarak, arkadaşlarının yanında rencide olmayacakları şekilde teslim ettim. Onların yüzündeki mutluluğu gördükçe ben, bin kat daha mutlu oldum. Her birinden derslerine daha sıkı çalışacaklarına dair ayrı ayrı söz aldım. Başlarını salladılar, tebessüm ederek ’söz veriyorum öğretmenim’ dediler.

Öğrencilerimi, beni, idaremi ve tüm öğretmenlerimi mutlu eden bu küçük organizasyonu düzenleyen, beni bunun için ‘rahatsız ettiğini’ düşünen, samimi, dünyalar tatlısı ‘birisi’ne sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.