İlk uzun süreli yatılı misafirlerim olan çekirdek ailem, dün itibariyle gittiler. Üzgünüz, yorgunuz ama mes’uduz…Şubattan beri, seminerlerimden ötürü görüşememiştik, hasret giderdik.

Geldikleri andan itibaren evimi imana getirdiler, bayan kısmı mutfağa girişip ne kadar saçma düzen varsa değiştirirken, erkek kısmısı ise taşınmaz eşyaların taşınmasıyla ilgilendiler, elektrik vs işleriyle ilgilendiler. Ben de küççük prenses Ecrin’in yanaklarını kopartmakla meşguldüm. Ama ne yaparsam yapayım ağlatamadım o ayrı mesele…Böyle mutlu bebek her annenin başına.

Yağmur yağmasaydı eniştemin doğa manzaralı piknik planları sona ermeyecekti ama yağmurun başlamasıyla eğlencemiz son buldu. Kalan zamanı da evde pinekleyerek geçirttim 3 gün boyunca, son güne kadar mezraalık hariç biyere gidemediler. Son günde ise birlikte yola çıktık ve Edremit üzerinden Akçay’a gittik. Ben daha önce seminer grubu arkadaşlarla gittiğimden biliyordum orayı ama; bir daha gördüm, bir daha aşık oldum. Tez zamanda tayinimi oraya aldırmam lazım. Para biriktirip bir de yazlık almayı düşünüyorum. Orayla ilgili uzun vadede ciddi projelerim var. Para biriktirmeyi hesaplarsam baya bi uzun vade gerekebilir. Daha kestirme yollar düşünmeliyim.

Beni Edremit’ten bindirdiler ve ben evime döndüm. Beraber bulunduğumuz süre ne kadar çabuk geçmiş meğer, çok yanlız hissettim kendimi. Evim daha değişik, daha dolu geldi gözüme. Çok mutlu etti bu ziyaretleri beni. Çok içlendim şimdi…