Keman çalmayı öğrenmeliyim. Piyano çok bayıyor, vurmalı çalgıları çok öyle profesyonel bulmuyorum, üflemeliye nefesim yetmez ama; keman çalmak ayrı bir haz. Onu öğreneyim bir ara ben.

28 yaşıma geldiğimde, ayağımdaki topuklu ayakkabıyla ve altımdaki son olmasa bile iyi bir model kırmızı arabamla, aynı zamanda telefonda konuşarak boğaz köprüsünden geçmek. Nereye gittiğim önemli değil. Öyle bir geçeyim istiyorum, sonra dönerim tabi.

29 yaşına geldiğimde ise; atlama mesafesi kadar yakın iki gökdelenin çatısından diğer binanın çatısına sıçramak istiyorum. Bungee-Jumping falan eskidi artık. Öyle kat kat sarınıp kitlenip aşağı örümcek gibi sallanmayı nineler de beceriyor, kolaysa bunu yapsınlar. Ben yapıcam şahsen, cesaret edemeyen kendi bilir.

Aynı dili konuşabildiğimiz en az bir tane yabancı arkadaşım olsun istiyorum. İtalyan olursa sevinirim. Cinsiyetini belirtmiyorum, belirtmek istemiyorum

30’lu yaşlarımda Tac Mahal’e gitmeliyim. Hindistana. Ordan da Mısıra gidip Piramitleri yakından görmek istiyorum. Bu iki yeri görmeden ölürsem gözlerimi kapatmak için iğne iplikle dikmeleri gerekebilir.

31 yaşımda; kendime ait sevmediğim negatif yönlerimi listeleyip saklayacağım. İlerde çocuklarıma okutacağım. Anneniz canavarın tekiydi bakın şimdi nasıl da melek oldu diyeceğim. Ya da beceremediğim maddelerle yüzleşeceğim.

32 yaşımda, saçlarımı belime kadar uzatıp en alt katı sarı, orta kattan bir bölümü kızıl, en üst katı da yeşilin sarı bir tonuyla boyatmış olmalıyım. Daha enteresan renkler de olabilir. Kısa bir süre bu şekilde gezeyim.

33 yaşımdayken; aşağı yukarı değil de sağa sola giden asansörler icat edecekler. Edemezlerse ben patentini almış olarak mühendislere öneri sunacağım ve yaptıkları asansörlere bineceğim. Rüyalarımda, pardon kabuslarımda gördüğüm o yan giden asansörlere bir de uyanıkken binmek istiyorum. O kadar korkunç olacak mı bakalım.

34 yaşımda ise; bir mekanda en az bir kere sahneye çıkıp şarkı söyleyeceğim ve herkes çok beğenecek.  Beğenip alkış tutanlara para ödülü koyacağım çünkü. Ama bunu yapmış ve güzide sesimi belli bir kitleye dinletebilmiş olmayı istiyorum. Kulaklarına pamuk tıkamış bile olsalar.

35 yaşımda; 35 bin tane yoğurt kabı biriktirip anneme hediye edeceğim; böylece evde gereksiz plastik yoğurt kabı biriktirmesine gerek olmadığını idrak edecek. İki kocaman Tır sokağın başından büyük gürültüyle dönerken annem salonu yoğut kapları için boşaltmış şekilde balkondan tırların yanaşmasını seyrediyor olacak.

36 yaşımda; biri karnımda olmak üzere 3 ve 6 yaşındaki çocuklarımı ellerinden kollarından çekiştire çekiştire bir yerlere götürmek. Muhtemelen oyun parkı. Ama karnım burnumda olmalı ve bol bir elbise giymiş olmalıyım. Ayağımda hala topuklu ayakkabılar olacak ve kırmızı arabamı siyahla değiştirmişim.

37  yaşımda en az bir röportajım olmalı. Ciddi bir dergiden, ciddi bir röportaj. Artık ne anlatacağımı o zaman düşünürüm.

Nişanlıyken ya da yeni evliyken otostop çekerek taa  Karslara Iğdırlara kadar gezmek istiyorum. Ordan da yine otostopla doğu turu yapa yapa geri dönmek istiyorum. Köy evlerinde yaşlı insanlara misafir olup sohbet etmek, sofralarına oturmak istiyorum. Yer yatağında yatmak, geceyarısı ortalarda dolaşan hamam böcekleri ağzımıza girmesin diye yorganı başımıza çekmek… Bir aşireti ağasından dinlemek, bir aşiret düğününü görmek, izlemek… Hiçte tekin bulmadığımız kamyon şoförlerine tedirginliğimizi belli etmeden sohbet edebilmek, hayat hikayelerini dinlemek…Neler görür, neler öğrenir insan.

Konya’ya gidip Mevlevi dervişlerinin Sema gösterilerini izlemek istiyorum, yanımda bundan büyük bir haz duyacak ve hararetle bana usülleri anlatacak bir arkadaşım ya da eşim olacak. Ben de o sırada semazenlerden biri olmayı hayal edeceğim. Çünkü hayal içinde hayal olacak kadar uzak bir kavram benim için…

Tamam özlemiş beni, iyi güzel de insan her an kontrol altında tutmaya ne gerek duyar anlamıyorum. Milletin kızları yazlıkta geceleri paso barda gezinir, arkadaşlarıyla yüzmeye gider takılır eder, ben denize nazır naçizane yalımızda(!) çocuk bakıyorum efenim. Evet çok eğlenceli geliyor değil mi kulağa? Yeğenime bakıyorum, alışverişe gidiyorum yemek felan yapmayı öğreniyorum. Kısacası tatilde yapılmayacak ne varsa onu yapıyorum…

Tatilimizin günlük planı da annemiz tarafından şekillendiriliyor, Bırsa İl Emniyet Müdürlüğü’ne onaylatılıp resmi gazetede yayınlandıktan sonra da yürürlüğe giriyor. Her saatin planı var, her saat olabilitesi muhtemel gelişmelere karşın annemiz yanımızda olmazsa telefonla müdahale edip yeni şekli anında belirliyor.Condalezza Rice ile de arada fikir alışverişinde bulunuyor. Bazen Tansu Çillerle de görüşüyor.

Kafasında belirlediği yakın akrabaların düğünlerine ‘gidilecek!’ dediği andan itibaren hummalı hazırlıklar yapılıyor. Bir evden bir kişi gitse yetmez mi ben gelmesem olma… demeden cümle yarıda kesilir ve ‘ gelicen, olmaz, onlar bizim Rıfkı dayının amcasının oğlunun kayınbiraderinin gelininin torunu, gitmeden olmaz.’ diyerek düğün hazırlıklarına başlanır. Ne giyeceğin konusu iki hafta sündürülerek konuşulur, kıyafetler denenir, anne olmaz derse, o kıyafet asla giyilmez, yerine kaynar sıcakta çarşıya gönderilir ve annenin kafasında belirlenen renklerde yeni ciciler alınır. Şimdi de öyle bir düğün döneminde olduğumuzdan, valide hanımın projesine göre şu an çarşıda olmam lazım efenim. Hemen gitmeliyim iznizle, aradığında fonda kalabalık insan sesi duymazsa ayıp olur çünkü.

Bazen dünyayı annem yönetse nasıl olur diye düşünüyorum. Herkes evinde otururdu, çocuk kaçırma olayları olmazdı, kızlar evden kaçmazdı, böbrek mafyaları aç kalırdı, polisler işsiz… Gencecik çocuklar askere gitmezdi, askere kimsesiz yaşlı amcalar giderdi. Hastalar ölmezdi çünkü doktorlar para almazdı ve 24 saat full çalışırlardı. Öğretmenler de kendi memleketlerinde çalışırlar, doğuya kimse gitmezdi, orda çobanlar öğretmenlik yapardı. 20 yaşını dolduran kızlara düğüne gitmek zorunlu olurdu. Bütün kiracılar zamanını geçirmeden kiralarını öderlerdi, yoksa cezası alnının çatından tek kurşunla vurulmak olurdu. Bütün sevgililer evlenmek zorunda olurdu, ayrılmak denen olay yasadışı suç sayılırdı. Annemin iktidar partisinin adı da, Çoktan Planlanmış Hayat Partisi olurdu. Herkes heyecansız aksiyonsuz mutlu mutlu yaşardı.

Seni seviyorum anneciğim. 20 küsür yaşımda olduğum halde her sabah beni öperek uyandırmana rağmen…

İlk gidişimde evde bilerek bıraktığım bir kağıt lazım olunca, göreve başlayamamıştım, dün gittim başlattım. Bir günün içinde oraya gidip dolanıp gezip aynı gün memlekete dönebilmek çok güzel bir duyguymuş. Düşünsene sabah evinden çıkıyorsun akşam millet işten dönmeden sen şehirdışı yapıp eve geri dönmüş oluyorsun. Bursadan gel-git yapmayı düşünmüyor değilim de; işte

İlk gidişimde okulun giriş kapısını bulamadım, zaten bankada moralimi bozan fesat hocalar yüzünden çok kötüydüm, bir de okulun bulunduğu mahalleyi hiç mi hiç beğenmedim, çok üzgünken ordan yakaladığım muhtemelen öğrencim olacak çocuğa ‘Bu okulun giriş kapısı, tabelası yok mu evladım?’ diye veryansın etmiştim. O da az daha yukarı yürüseydim girişi görebileceğimi anlamamı sağladı. Sonra buldum girişi, daha girişte kayboldum zaten. Okul okul değil, Amerikan Konsolosluğu gibi. Dehşet büyük. Dün de 60 küsür öğretmeni olduğunu öğretmenler odasına girince konser alanını anımsatan kargaşayı görüp anladım. Ben büyük, çok büyük bir okula geldim. Ne halt ettim! Burda entrikanın, burda mental işkencenin bini bir paradır, gör sen… Çok sinsi çok zeki olmayı öğrenmeliyim, zor iş…

Kesinlikle moral bozmadım, hatta sevindim. Maksimum 2 sene kalacağım okulda her günün tadını çıkaracağım. Bazı arkadaşlarla tanıştım, çok güzel hareketli bir ortam var. Zaten 30 yaş üstü çok az, çok genç bir kadro var. Enteresan kişilikler var, gözleri kısıp süzeni var, yardımcı olanı var, birbirine gerizekalı diye hitap edeni var, mini etek giyeni içindeki donu görüneni var, elini toka yapıcam diye tutup onbeş dakika bırakmayanı var… Var Allah var. Çok renkli bir güruh şu öğretmen milleti. Böyle hafif sırıtarak gözlem yapıyorum habire. Çok rahatım ilk güne göre…

Müdür yardımcım on numara hareketli, aktif , konuşkan bir adam, hem genç, hem zeki hem bir bağyanla nasıl konuşulur çok iyi biliyor. Bu ayrıntıyı geçemiycem: dakka başı iltifatlar, sana benim nazarım değecek demeler, bu kızlar seni kıskanmıştır demeler felan… Egomu böyle yukarı attı attı tekrar tuttu, şımarttı bayağı. Sonra beni İlçeye götürdü, merkezde işe girişi ayarlattık, ordan da sokak sokak gezdirdi, ev baktık. Eşiyle çocuklarıyla tanıştırdı, hanesine misafir etti. İçimi sıkan her ne konu varsa o bitmeyen muhabbetiyle samimiyetiyle rahatlattı, otobüsüme kadar bindirdi eve gönderdi. Baktığımız evlerden birini ayarlamış akşamüzeri telefon etti.  Komşu oluyoruz, karşı karşıya oluyor evlerimiz Çok iyi oldu ev işi de halloldu, çok mutluyum çok rahatım.

Tek problem meteliksiz gezecek olmam. Aldığım maaş kiraya yola yemeğe gidecek. Eski ‘Banker Neso’ şimdi Hint fakiri olacak. Artık caminin önünde mendil açarım, ya da gelen geçenin portresini yapar 3e 5e satarım. Napiim.

Eski okulumu, öğretmen arkadaşlarımı, öğrencilerimi; herbirini çok özleyeceğim. Bir yanım heyecanlı, bir yanım buruk.

1800 öğrencinin hangi birini sevmeye zamanım yetsin şimdi? 60 öğretmenin hangi biriyle samimi olabileyim ben şimdi?

Bi yandan ev topluyorum yorulunca arkadaşlara sataşıyorum. Yardımcı olmaya çalışıyorlar. Arzu ablam Kocaelideki tanıdıklarını arayıp oraya gidince olacak sıkıntılarıma çare arıyor, benden haber bekliyor/ bekletiyor. Muratı da ev araştırması konusunda görevlendirdim, çocukçağız Gebzede bulunduğuna pişman oldu sayemde. Ben bilmiyorum içini pek fazla dedikçe ben mahalle sokak felan soruyorum, insanları nasıl diye soruyorum. Baktı olmayacak,  ben ne sorsam Maps’i hemen açıyor artık.. Yemek yemeden önce 3 saat, yedikten sonra da yatana kadar aralıklarla ev bakıyoruz, mahalle bakıyoruz sokak bakıyoruz. Bıktı ama bişey demiyor.

Doğan kankam da anca hayırlı olsun diyor ne zaman gideceğimi felan soruyor…Onu da görevlendireceğim zaman gelecek,  kardeşim askerde olduğu için onun yapamacağı pis işleri kendisine yaptırmayı düşünüyorum. Facebookta boşuna kardeş yazmıyor, bunun hakkını vermeli Yanlız küçük bi sorun var: Henüz ne yaptıracağımdan benim de haberim yok. O gün geldiğinde öğreneceğiz. Sonra da artık beni engeller mi siler mi bilemem.

Ümran da anca telefon etsin; ben cam silerken bana acısın sonra tutup tatil planları yapsın. Ona da şey yaptırcam, gelecek burda ben taşınırken çay yapacak bize, çöpleri dışarı çıkartacak suyunu akıtmadan. Akıtırsa azarı yiyecek. Onun cefası da bu. Öyle ‘Edremite iner bi çay içeriz öyle geliriz kihkih’ dedirtmem, yaşatmam!  Burdan da benle gelecek ordaki evi temizleyecek. Gönüllü amelem olacak benim.

Anneme kıyamadım ben; kilimleri yıkıyorum, cam felan siliyorum; gelip burda yorulmasın diye bütün işi ben yapıyorum. Bizimkini ne zaman arasam hep birilerine yardıma gitmiş. Ben kıyamıyorum ona millet hiç acımıyor! Acil sinyal verdim 3 gündür açım, yorgunum dedim ağlamaklı oldum; bana gelecek şimdi. Annemi de öyle görevlendirdim.

Ev sahiplerim de badanacı bulacaklar, kamyonet bilmem ne araştırıyorlar işte. Onların da işi o. Okuldan Soner abi de aynı işle ilgileniyor. Sağı solu arıyor fikir veriyor. Herkese göre iş var efenim bende.

Bu arada ben de iki elimde iki koli bandı ordan oraya koşturuyorum. Çivisi mi çıkmış, koli bandıyla bantlıyorum, ayrık mı duruyorlar, bantlıyorum,  perdeler beyaz mı olmadı, koli bandıyla yıkıyorum beyazlamışlar. Cam mı silinecek, koli bandıyla siliyorum, yemek mi yok, koli bandını pişiriyorum. Her şeyde tek çözüm.

Kafam bi milyon oldu, aksiyon istiyordum hayatımda; fazlasıyla oldu.

Ben hep İstanbul istemiştim ilk 1o tercihim orasıydı fakat, il dışı kontenjanı azdı ve puanım düşük olduğu için kalanını Kocaeli, Gebze, Darıca döşedimdi. 14. tercihim  geldi; Gebze.

Atandığım okulu 2 sene önce, ilk atamada kılpayı bir farkla kaçırmıştım, çok kahrolmuştum Gebze olmadı diye… Şimdiye kısmetmiş.

Gebze hakkında fazlaca sansasyonel haber işittiğimiz için atama haberimi duyan herkes buruk bir şekilde tebrik ettiler. İçimi acıttılar benim. Sanki ben asayiş müdürü olarak atandım da ordaki bütün fuhuş, uyuşturucu olayları benim  elimden geçecekmiş gibi ah-u vah ediyorlar, acıyorlar bi’nevi… Boğazımda bir yumru dünden beri, mutlu olamadım sevinemedim çok istediğim şeyi elde ettiğim halde.’Çok karışık orası, inşallah burayı aramazsın’ gibi bir cümleyi nasıl yorumlamalı bilemedim. Ama burayı aramayacağım, sadece sakinliğini, belki yeşilini… Sansasyon burda da ziyadesiyle vardı çünkü !

Okula gittim bu sabah, tercih yapmadığımı zanneden sınıfıma okuldaki hocalardan biri müjdeli(!) haberi vermiş, tribünde karşılaştığım çocuklarım aralarında karar almışlar; bana uzaktan bay bay hareketi yapıyorlar. Ben onları öyle gördüm, üzüldüm ama ses çıkarmadan yanlarından geçtim. Yüzlerine bile bakmadım, kızdım. Bir dakika sonra benim gözlerden yaş akmaya başladı. Her ayrılık acıtıyor canımı, kurtulamadım bu salak halimden.

Ben öyle psikopata bağlamış giderken arkamdan koşa koşa geldiler. Ağlıyorlar. Onları gördüm ben iyice koyverdim. Bikaç dakka sessiz ağladık öylece ayakta… ‘Doğru mu?’ dediler, başımı salladım. Sarıldık, gözlerimiz şişene kadar ağladık. Ne dedimse gülmediler, gülemedik. Akşama kadar da aralıklarla ağladık, sınıfa kapandık ağladık, kupamızı aldık ağladık, fotoğraf çektirdik ağladık…

Okuldan gelince yeni müdürümü aradım, tayini çıkmış. Müdür yardımcısı ile kanka olana kadar konuştuk. Bir ara ders saatlerini pazarlık etmeye çalıştım diye seni terlikle döverim dedi bana. Çok samimi sıcak bir yaklaşımı vardı. Bana Bursadaki kayınbiraderinin kısa özgeçmişini bile anlattı . İşte okuldan çevreden bahsetti çok olumlu şeyler duydum. Ev tutma konusundaki çekincelerimi aktardım, fikir verdi felan. Net birşey yok henüz tabi… Bakalım oraya gidelim ozaman netleşecek. Ama daha olumluyum sabahkine göre.

Beni yeni, karışık, karanlık bir hayat mı bekliyor acaba, yoksa aydınlık, huzurlu mu? Bunu çözebilsem…

Geçen haftalarda liseli öğrencilerimle sohbet ederken  bu şikayetimden söz ettim. Dedim ki; benim evin ordan sabahın beşiyle yedisi arasında o ilkçağdan kalma motoruyla her kim geçiyorsa uyarın; yemin ederim bir sabah alnının çatından vuracam onu, dedim. işte sonuç! O zamandan beri motorla penceremin altından geçenlerin sayısında büyük bir artış oldu.

Böyle böyle her sabah benzer kıyametçiklerle uyandırılıyorum. Bu sabah da kalktım, güzelce giyindim, kahvaltımı yapmadım.  Bu ara çeşmelerden lağım suyu aktığı için bir haftadır sadece okulda hazır su tükettiğimden, iç organlarımda kısmi bir kuruma gerçekleşmeye başlamıştı. O kadar inatım ki; çeşmeden akan suyu içmiyorum ama başka su da içmiyorum, bunu kendime nasıl öğrettiysem ‘şartlı susamama’ yaşıyorum. Evet, susamıyordum. Ev sahibim bunu farketmiş gibi bir akşam uğradı, ‘ölecen yavrum susuzluktan al eline bir bidon da git karşı çeşmeden su doldur, ordan temiz su akıyor; daha bi kere bile zahmet etmedin inmeye’. demek istedi. Ben de hazır pazara gidecekken su da doldurayım dedim. Benim için farklı bir deneyim olacaktı.(!)

Karşı çeşme tam yavuklum Memetin evlerinin önü. Kafamı kaldırırım da gözgöze geliriz mazallah diye elimde koca bir pet şaşal, başım önümde gölgemi izlerken şişeyi sallaya sallaya gidiyorum. Çeşmeyi açtım, şişeyi yıkıyorum sallıyorum felan, böyle baya eğlenceli geldi. Bi yandan da pazara gidicem havam sönmesin; ay üstüne işemiş demesinler diye, ıslanmamaya çalışıyorum. Doldurdum şişeyi ama içimde bir huzursuzluk var. Bir çift göz beni izliyor gibime geliyor. Bunu ne zaman hissettimse hiç yanılmadım ama gelen geçen de yok. Şişenin kapağını kapattım, ohh be bitti işkence diye düşüne düşüne sapından kavradım. Bir adım attım; şişenin sapının çaat diye kopmasıyla ayaklarımın dibine düşüp takır takır yuvarlanması bir oldu. Hem üstümü ıslattı adi şişe, hem de benim için çok önemli olan tutmaçı kırıldı. Başka tutacak yer de yok anam, eviriyorum çeviriyorum kaldıramadım şişeyi. Yuvarlayıp duruyorum çamurun içinde. İyice battı her yerim,  hem de bembeyaz iskarpinciklerim de çamur oldu böyle nasıl sinirlendim ben… O sırada hala beni biri izliyor, hissediyorum.

Amaaann dedim, canıma tak etti böyle çamurlu şişeyi herkül gibi gövdesinden tuttum kaldırdım. Yüklendim gidiyorum Elif Ananın kağnıya kurşun taşıdığı gibi. Hemen arkamdan ayak sesleri. İrkildim! İşte buydu bir saattir beni izleyen! Gözlerimi kıstım, kaçmasın diye ani bir hareketle başımı arkaya çevirdim. Koluma da kundaklayıp yatırdığım 5 kiloluk şişeyle birlikte döndüm.

Yavuklum Memetkarşımda! Ulan kimbilir hangi andan itibaren süzüyor beni. Böyle bi beceriksizliği gördüğü için ayrıca sinirlendim adama. O değil de adamın 2 senedir belki de gözünde büyüttüğü hatun, 5 kiloluk şişeye çeşmeden su doldurmayı beceremeyen bir zavallıydı. Bu karı süt de sağamazdı, tarla da ekemezdi, meze de yapamazdı, çocuk da doğuramazdı. Onun hayallerinde artık benim yerim yoktu! Şalvar bile giyemezdi belinden düşürür ele güne rezil ederdi kocasını…

Benim tarafa esaslı bi balgamla tükürmediği kalmıştı nerdeyse, öyle hisettirdi sessizliği bana. Utandım ondan, önemsedim onu demek ki!

Yürüdüğüm 15 saniyelik yol, bana dünyanın merkezine inmek gibi geldi. Böyle ben önden önden gidiyorum ex-yavuklum da bir iki adım arkadan geliyor sessiz sessiz. Dünyada başka kimse yok o an, öyle bir utanç yok. Gidecek gaavede herkese söyleyecek, ‘küçücük şişeyi düşürdüğü yetmedi bide yerden kaldırmak için nerdeyse takviye kuvvet çağıracaktı höğ höğ höööğğğğ’ diye…

Neyse, ben yaptım tercihlerimi öyle bilinçsizce, kendi kendime de yemin ettim kimseye söylemiycem, o puanla seni mahalleye atamazlar diye dalga geçecekler benimle diye. Kendimi sır saklama moduna sokup okula gittim. İnternette problem yaşanıyordu, yardım istedim hocanın birinden, yardım ederken girdiğim siteyi gördü, çaktı meseleyi; sordu, evet gidicem ben dedim. Sonrasını hatırlamıyorum,o ona söylemiş, ben şuna açıklayayım derken derken öğretmenlerden herkes öğrendi. Nereleri yazdığımı görünce nereleriyle güleceklerini şaşırdılar çünkü.  Rakımı bilmem kaçlık bir dağ okulu yazmışım. Telaşa düştüm değiştireyim bilmem ne derken iyice büyüdü. Herkes akıl verirken elimde kağıtlarla gören öğrenciler de öğrendiler.

Kıyamet o an başlamıştı. Elimden tercih kağıdını aldı öğrencilerimden biri, baktı tercihlerime, şok oldu inanamadı. Gitti ağlaya ağlaya kankalarını çağırdı ama beni dinlemiyor, hepsi birden çöktüler başıma bir yandan ağlıyorlar bir yandan siz bizi artık sevmiyosunuz sevseniz gitmezsiniz felan diyorlar. Zaten biyere gidemiycem diye duygu sömürüsü yapmaya başladım, yemiyor meretler. İlçeye onaya gidecek kağıtlarımı buruşturup çöpe attı biri, gittim aldım, Allahtan ki çöp doluymuşta dibe inmedi kağıtlar. Sonra hönkürerek elimden tekrar çaldı, bu defa yere attı. Ağlaya ağlaya sınıfa kendini kapattı.Ben gittim yerden buruşuk tercihlerimi aldım.

Bacak kadar kızların bana yaptığı triplere bakın. Sinirlerim bozuldu benim.  Kızlar ağlıyorlar ben ciddiye alamıyorum habire sırıtıyorum, beni öyle görünce feryat figanı seyret. Erkekler bi yandan başladılar. Olaya bakın diyorlar ki: Hocam disipline verin bizi ama gitmeyin. Söz seneye disipline gidicez ama siz gönderin yeter ki burda olun... Blöfe bakın. Çok erkekçe. Gel de gülme…

Topladım sınıfı, onlar ağlarken sesimi duyurmak çok zor oldu. Dedim ki: Ciddiyetinizi gördüm, çok hoşuma gitti… Allahım o an nasıl sinirlendiler, nasıl köpürdüler, dinleseler cümlenin gerisi gelecek. Devam etmeye çalışıyorum, … bundan dolayı tercihlerimi göndermekten vazgeçtim, seneye de birlikteyiz, sizi bırakır mıyım çok ağladınız kıyamamdım ben size…. diyorum ama gözlerim doldu o an. Çocuklarını terkeden anneler nasıl yalan söyler, ben de yalan söyledim. İnanmaktan başka çareleri kalmadı çünkü çok profesyonel davrandım. Yemin bile ettim Allahım affet beni.

Gönüllerini aldım, yazdığım o dağ köyünü tercihlerimden çıkardım tekrar onaylattım, tekrar bilenlere sordum ve bunun geyiğini yapan bütün hocaların esprilerini yuttum. Kafam kazan oldu akşam olana kadar. Gelirken bile yolda çevirip takılanlar oldu.

Ne çektimse yine çenemi tutamamaktan çektim. Ben yine dilimi kesmek istiyorum bana bunları yaşattığı için. Tercihlerim de tutarsa ben ne yaparım!  İnada bindirdim gidicem diye 5 dakkada atmasyon tercihler yaptım, artık kimin neyine trip yapıyorsam. Olan bana olacak her şekilde.

Bıktım kendimden.

Off!

Uzunca süredir benim de sesim çıkmadı. Bu demek değildir ki ben de yaramazlık peşindeyim. Hatta hayatımın en masum en tehlikesiz en sıradan günlerini geçiriyorum. Can sıkıntısı had safhada, rutinlik ona keza…

Gündeliğe giden hanım teyzeler, pencerenin önüne yastık koyup yastığa dirseklerini dayayıp, falım sakızlarını da ağzına atıp pencerenin önünden gelip geçenleri izleyen pembeli mahalle kızları, her sabah koyunlarını sayıp mezraaya otlatmaya giden çobanlar, evde bilgisayarının başından kalkmadan oyun oynayan, forumları dolaşan ergenler, sekreterler, gişeciler, muhasebeciler… Bunların her birinin gündelik atraksiyonu bile benden fazladır.

‘Bloguna her gün yazı yazacaksın’ deseler, bir öncekini kopyala yapıştır yaparım.

…………………………………………………………………………..

Boş durmadım, can sıkıntımı katletmek için uğraştığım sıralarda türlü insanların bloglarını okudum. Bir tanesi ilgime ziyadesiyle mazhar oldu. (Cümleye bak! , önceki hayatımda muhtemelen servet-i fünun devrinde yaşamış bahtı kara bir duldum ben) Öyle ki kız, çok doğal çok içten yazmış, şive unsurlarını mükemmel kullanmış. İçine çekti, bırakmadı birkaç gün. Yazılarının tamamını okudum. Hatta bir gece bu kız rüyama bile girdi, çok telaşlandı hemen çıktı… Taşralı kendisi, ailesi ortaokuldan sonra okutmamış, o da hırs yapmış dışardan bitirmiş. Evde oturuyor. Ama mükemmel bir hayal gücü var kızda. Her cümlesinden ayrı bir sanat fışkırıyor. Biri elinden tutarsa yazar olabilir. Sıradan hayatını mükemmel şekilde kaleme almış. Ne okudum ben şimdi diye düşününce aslında cümle içi mizahtan başka bir konu olmadığını farkediyorsunuz. Bir kaç yazısında amcasının oğlunu tecavüzünden, babasının ve aile erkeklerinden her bireyin -kendi tabiriyle- karıya kıza olan düşkünlüğünden, ablasının mutsuz evliliğinden, kendi yaşantısının gidişatının bomboşluğundan bahsetmiş. Genel olarak karamsar bir hava var, fakat okuyucu eğleniyor. Sonra da çıkarken ‘neleri var behh! ‘ diyor.

Takiplediğim diğer hatun, geçmişinden bu yana kendi ayakları üzerinde durmanın kendisine yaşattığ gel-gitler ve hayatına girip çıkan erkeklerin kendiisnde bıraktığı/yaşattığı anıları anlatıyor. Dili çok rahat ve bununla çok eleştiriliyor, ama o kimseyi takmıyor. Rahat, oldukça rahat mezhepte bir İzmir kızı. İfade tarzındaki umursamazlık ve içtenliğiyle kendini sevdiren dobra bir kız. Bu hafta kitap çıkarıyor. Maddi sıkıntıları hafifleyecek olduğundan adına sevindim.

Adını sanını ismini cismini veren kişilerin blogları, ve sıkıcı, sıradan şeyler yazılan bloglar takip edilmiyor. İlla cinselliği barındıran yazılar yazmanız lazım. Takip kaygısı güdenler bunun hakkını vere vere pervasızca yazıyorlar, kimliklerini de nasıl saklayacaklarını şaşırıyorlar. Nette başka biri, normalde başka biri olduklarını anlamak zor değil. Buranın verdiği rahatlık işte…

Başka bir tanesi, insanlara güvenimi tekrar tekrar sorgulamama neden oldu sağolsun. Erkek kişisi olduğu halde – hani genelde kendini saklayanlar bayanlar olur diye düşündüğümden- yediği nanelerden dolayı kimliğini sır gibi saklıyor. Karısı bilse kendini boğaz köprüsünden aşağı atar. Böyle bir aldatılmışlık yaşatan kocasına güveni hala sonsuzdur eminim. Yazık kadına. Gel de evlen şimdi bu cinsibozuklara güvenip… Bu elemanın da bikaç yazısıyla fuhuş piyasasının ne kadar büyük meblalarla döndüğünü öğrendim, travestilerle birlikte olabilen erkeklerin hiçte keko olmadıklarını, hatta çoğunun Odtü gibi klas üniversitelerden mezun kariyerli paralı pullu ve evli erkekler olduğunu, rus kızlarının 2 saatlik bedelinin asgari ücretin 2 katı olduğunu, ve kızların her günleri full serviste olduklarını… Sonra bu paraları ödeyen kart zamparaların, ödedikleri paraların sadece 4te biriyle bir fakir çocuğu okutsalar, gözlerindeki o ışığı, o gülümsemeyi görseler, acaba hala aynı anlık zevklerin peşinde koşmaya devam mı ederlerdi bunu düşündüm. X’e tıklatıp kirli dünyalarından çıktım.

Çocukluğumda yaşadığım günlere gittim. Çok saf, çok temiz bir ailem olmuş benim, şöyle anılarıma bir göz attım da… Çok fakirdik, böyle olunca çok mutlu değildik ama çok saftık, temizdik. Kimselere söyleyemediğimiz sırlarımız hiç olmadı. İnsanlardan sırım sırım sakladığımız sırlarımız, kimse bilmesin diye sadece aile içinde kalması gereken günahlarımız, günahlarımızı örtbas etmek için oynamak zorunda olduğumuz ikiyüzlü davranışlarımız… hiç olmamış. En güzel çocukluğu biz geçirmişiz. En masum bizmişiz.

Coşkun Sabah vardı, kasetinin şeritlerini paramparça edip boynumuza dolarken eğlendiğimiz. İşte bir şarkısında şöyle derdi:

‘Biz büyüdük ve kirlendi dünya…’

Şimdi biz büyüdük, dünyayı biz kirlettik Coşkun abi. Çok üzgünüm gerçekten.

Bahçe nöbetçisi olduğum gündü. Yine geldi bunlar yanıma ottan çöpten muhabbet ediyoruz. Elimde siyah pilot kalem var. Açtı birisi ‘Öğretmenim imza atsanıza kolumaaa! ‘dedi. Gülümsedim, hoşuma da gitti. Ne gerek var psikopat mısnız kızım, olur mu öyle şey diyorum ama ısrar kıyamet. Neyse attım bileğine bi tane. Öteki de istedi , hadi ona da derken oldu bunlar 7 tane. Baktım arkası gelecek zil çaldı diye sınıflarına gönderdim.

Aradan 3 gün geçti, kızlar gene koşa koşa geldi yanıma. Bileklerini gösteriyorlar ağlayacaklar ama nerdeyse. Siliniyormuş imza biraz. Kaç gün geçmiş bi’zahmet silinsin artık.

-Kız siz banyo yapmadınız mı hiç? diyorum,

-Yaptık ama öğretmenim, ben bileğime su değdirmemeye çalıştım. Ama yine de silinmiş. Tekrar atın nolur ya!

-Kızım ateşin felan mı var senin? dedim,gönderdim üzüle üzüle gittiler. Başıma iş açacaksınız.  ‘Megaloman öğretmen çocukları inek gibi mühürlüyor’ diyecekler arkamdan…

Ps: Fotoğraftaki imza bana ait olmadığı gibi, söz konusu bilek de öğrencime ait değildir efenim. Bu imzayı atan bariz dövme yapmış, yazıktır, gereksizdir.

”RUSYA‘nın ünlü şarkıcılarından Janna Friske, ilk kez konser verdiği Antalya‘nın Kemer İlçesi’nde gördüğü ilgi karşısında şaşırdı. Club İnferno’da düzenlenen konserde 3 bin kişilik kulüp tamamen doldu.”

Yuhh diyorum, Türkiye’de adı sanı duyulmamış pejmürde bir hatun için kolları sıvayıp, işi gücü bırakıp tam 3 bin kişi gitmiş. Bunu palavra olduğuna inanmak istiyorum tam şu an; bunun bir reklam şeysi olmasını istiyorum ama maalesef bizde mümkündür efendim. ‘Şaşırmış’ bir de haspam, bilmiyordu sanki Türk erkeğinin ‘RUS’ kelimesini nasıl ağzının suyunu akıtarak ve tükürüklerini saça saça  ‘nnee ne Rusşss muu” diye zikrettiklerini…

Bunlara Rus kızı diye bizim Bülent Ersoyun eşdeğeri birini çıkartacaksın sahneye, ilgiyle izlemeye, pardon dinlemeye(!) gittikleri adını ilk defa duydukları şarkıcıyı karşılarında gördüklerinde o anın fotoğrafını çekiceksin. Sonra da birkaç gün boyunca dudaklarındaki o uçukların geçmesi için Zara felan dinleteceksin ki kendilerine gelsinler böylelikle.

Bizim erkeğimize rus olsun çamurdan olsun yemin ederim bunlardan çekeceklerini çekemedikleri için böyle kıymetli oluyorlar. Lokum gibi türk kızları var hala gidip o hastalık taşıyan para düşmanı kızlara aura sarfediyorlar. Hatta bir kısım Rus düşmanı kızımıza göre onlar yurtdışından ülkemizi bölmek üzere gönderilmiş, bunun için bilerek yurda salıverilmiş, paketine özen göstererek erkekleri kandırıp yurtta ikicilik çıkmasına neden olsunlar diye dış güçlerce örgütlenmiş illetler, bunlara kanmamaları gerektiği hususunda erkek arkadaşlarını, kocalarını bilgilendirseler de işte tablo. Küçücük beldede 3 bin olmuşlar abi… Tek yürek tek bilekler maşşallah. Yakında hepimiz ermeniyiz, hepimiz rusuz diye nara atacaklar ki, faili meçhul çocukların 3 te biri ilerleyen zamanlarda anne Rus, baba Türk olacak, işte bu slogan o zaman gerçek olacak, 10-15 sene sonra işte… Karanlık bir tablo görüyorum cağnım milletim aç gözünü. Hala Facebookta sağda solda, çat pat ingilizcenizle sanki oturduğunuz yerden bişey yapabilecekmiş gibi her gördüğünüz Rus kızını ekleyip her fotoğrafına ‘Ohh beybiii, nice photo, kiss yuğ, call me, cute lady…’ ve türeyip gidenleri gibi abazan yorumlar atıp sinirlerimizi harap ediyorsunuz. Hazımsızlık yaratıyor evet, safsınız çünkü…

Hatırla, Oğuz boyunda mutlu mesut hüküm süren Türk boyu Hakanlarını da kimler dağıtmışlardı? Çinliler… Hangi yolla? Hakanlara Çin prenseslerini salıp akıllarını çelip, sonra evlendirip, direk ülke yönetimine karıştırmışlardı o çinli geyşaları… Sonra vur patlasın çal Hakanlar oynasın! Nooldu gitti cağnım Oğuz Boyu ve Kültiginler, yağız Türk sultanları… Taa ozamanlardan dedelerden varmış kanımızda baksana Ecnebi gelin merakı…

Neyse içimi dökmek istedim. Uyanın lütfen gitmeyin konserlerine şunların. Mis gibi Petek Dinçöz var bak, siz he deyin ben Ebru Polata da kızmıycam söz… Kendisinden ibaret klipler çekebilir. Yeter ki Rus zillilerine kalmasın meydan.