Peki en küçük bi davanın bile aylar sürdüğü Türk mahkemelerinde aynı bölümde tutuklu yargılanan Ferhunde fettanı, hayret ki aynı bölümde tekrar salıveriliyor. Kenafir gözlü kız nasıl da çemkirdi eli maşalı mapusane garılarına! Dilim tutulur korkudan benim, kekeme olurum ben, anam millet ne fena! Car car bağırdı susturdu hanımağasını. Çıkçam ben burdan alın çayınızı siz için dedi ya! Cesaret…

Hanımın çifliğinde de 70li yılların mürebbiyeleri gibi giyinen, paso karmen kırmızı rujla dolanan tayyörlü kadınların da aşkları bi muamma. Koymuşlar kara kaşlı kara gözlü bi oğlancık. Bi O öpüyo bi öteki. Adamın tek yaptığı dudağında kalan kırmızı rujları silip direksiyon sallamak oluyor. Arada senaryo gereği hanımı da kesiyor, küsüyor bişiler oluyor.

Ezeldeki Eyşanı…Allah! Elime bi versinler onu. İkinci kırmızı ruj vak’ası da onda. Bi kocasını öpüyo, bi ötekini. Bi eski sevgilisinin mezarına gidiyo, bi yeni sevgilisinin eski evine. Bi oğluyla ilgilenmiyo onun dışında herşeyle alakadar. Kocası da kendinden kısa üstelik, öpmek için tabureye felan çıkıyo, yumurta topuklu ayakkabılarla geziyo. Yazık küçüğüme…

Küçük kadınlarda 17 yaşında kız, zengin diye tutmuş 90 yaşındaki amcayle evlenmiş. Töbe bismillah yaklaşmıyo adama.  Adam da bunalıma girdi çirkinim heralde diye egosunu şişirmek için tuttu elin kadınlarıyla otellerde… Ne dersin ne edersin şimdi…  Bide 7 yaşındaki en ufak kız tutmuş Barbi bebeğiyle oynarken Şrek gibi bişeyle yemeğe çıkarttı bebeğini. Senaryosuna şunu da  ekledi: ‘Ben de büyüyünce godamanlarla evlencem ablam gibi, bende zengin olcam’. Al işte en ufağından belli ne istedikleri. Allah o dizide kaç kız oynuyosa hepsine akıl fikir versin. Amin…

Aşkı Memnu’ya hiç elleşmiyorum. Ben o kadar yalanı birbirine karıştırmadan bir arada tutabilen bir zeka örneği ve Allah vergisi bir şans başka hiç bir yerde göremedim. Gerçek hayatta kaç gün aynı çatı altında

Ben de bi senaryo deniyyim diyorum ama çevremde böyle örnekler varken hiç kalkışmıyorum. Benim yazdığım dizileri çekse çekse STV çeker zaten. Öyle ruhani bişey olur hayattan kesitler sunan. Ondan yani bu rahatsızlığım. Milletin psikolojisini, yaşam tarzını nasıl etkiler, onu düşündüğümden değil.

‘Silin indirdiklerinizi hafiflesin biraz!!’

Şimdi de bi baktım Doğan kankam Kız olsam demiş, atmış tutmuş sağolsun. Bi de demiş ki: Ha birde bir kız arkadaşımız blogunda ben erkek olsaydım diye bir yazı yazsada okusak… Hemen görev bildim, ayıpsın dedim. İki kankamın da hakkı kalmasın, hemen  erkek olma hayallerime başlıyorum efenim:

Genetik olarak çok bedbaht olmadığımı düşündüğümden muhtemelen yakışıklı bişey olurdum. Kumral erkekler her zaman ilgi odağı olur. Bunun getirisini dibine kadar yaşardım, zamparanın önde gideni olurdum muhtemelen. İşte 18 yaşımda felan başlar, 25 e kadar bu durum böyle giderdi. Neden 25e kadar? Çünkü o yaşta muhtemelen kızlarımdan birinin abiğsinin tüfeğinin birkaç saçmasını popomdan ameliyatla aldırır, namım il dışına çıktığından bi zaman zamparalığa devam edemezdim. O sırada da yattığım yerden MSN ile kız tavlar, yeteri kadar ilgiyi yine üstümde tutardım.

Kızları kandırmak çok basit. Bir iki espriye bu iş tamamdır. O kısmı sorun etmiyorum.

İlk randevuya mutlaka birkaç dakika geç giderdim. Ama abartmadan. Laf sokan kızdan hevesim kaçabilir.

Gece kulüplerine takılırdım şüphesiz. Çok içmezdim, ayık kalmam gereken operasyonlar gerekebilir. Zaten kızlar sarhoş erkeklerden nefret eder. Bir iki ‘gözlem’ yapar, sonrasını Allaha havale ederdim. Muhtemelen geceyi yine kendi evimde geçirirdim. Çok da zirzop olmazdım.

Kız arkadaşıma mutlaka eski kız arkadaşlarımdan bahsederdim, bu işkenceyi mutlaka ama mutlaka yapardım. Kızlarda acaip bi mutasyona uğrar bu enerji, size nasıl döner bilemezsiniz. Sırf bu yüzden her kızda denerdim. Heyecan olurdu.

Sigara kullanmazdım. Havalı bir işe sahip olurdum, altımda mutlaka bir araba olurdu. Şirket arabasıyla kız gezdiren tiplere illet olurken, yanındaki kızlara da saf gözüyle bakıyor olurdum. O yuzden araba şart efenim.

Param yok diyelim, egomu öyle bir şişiririm ki, kız bu ezikliği asla farketmez, hatta bana sırf bu yüzden aşık olur ki, zengin olcam diye de aklı çıkar. Sonunda onu terketme korkusu yaratmakta fayda var. Zengin değilim ama sadığım olayları, iyidir.

Kız arkadaşımı sık sık arardım, ilgiyi seviyor bu yaratıklar. Bıktım derse bilin ki yalandır. Ayy aşkım vallaha bıktım derse, bilin ki daha da yalandır. Bir iki kere meşgule atarsa, gerçektir; asla bir daha aramazdım.

Ayrılasım geldi mi, telefonda gülerken sesimi fren sesine benzetirdim, uzun soluklu gülmeler yaratırdım öyle kasten. Kız tiksinirdi. Yolda elele yürürken sola doğru okkalı bir tükürük atar, sonra tekrar elini tutardım. Aldığım kıyafetlerin ederini söylerdim. Sonra habersiz sinemaya giderdim, tek başımayım derdim asla inanmazdı zaten, sonraki akşam ayrılmak garanti

Kasten kıskandırtır, delirtir, sonra da salağa yatarım, o kıskandırtırken de geniş midemle ona saadet dilerdim. Hayatı eziyete dönerdi zavallının. (Allahım iyiki erkek değilim şu cümleyle cehennemin eşiğindeyim zaar!)

Kız arkadaşlarım şöyle bol göğüslü hatunlardan seçerdim, bolca dekolte giymesine izin verirdim. Zaten şimdi de arkadaşlarımı bol göğüslülerden seçiyorum ve alışveriş yaparken giyinme kabinlerinde yanlarında mutlaka ben bulunuyorum.

Asla eşcinsel olmazdım. Hormonlarım sorunlu olmazsa tabii. Olmazdı ama, eminim. İddia ediyorum, porno da izlemezdim. Yalan değil, asla izlemezdim.

Kundura asla giymezdim. Hele de uzun burunlulardan, hele de beyaz çorapla kombin yaparak. Ayakkabılarımın temizliğine çok dikkat ederdim. Ayrıca Spor takılan bir centilmen olurdum.

Küfür etmemeye çalışırdım. Çok erkek egemen bir ortamdaysa belki, ama bir bağyan varsa, kazara dilim sürçsün gider mengeneye sokardım. Ağır bir küfrünü duyduğum erkekten ister istemez soğurum normalde.

Kel kalmanın önlemini 12 yaşında almaya başlardım. Kilo almamaya çalışırdım. Bir de kızla masada karşı karşıya otururken, yada herhangi bir yerde otururken, bacaklarımın birini Parise, diğerini Mardine koymazdım. Çok kötü oluyor öyle ağa gibi. İtici.

Kahvehanelerden, iddialı kumardan uzak dururdum. Mümkünse Golf öğrenirdim, değilse paten, çok abarttın derseniz bisiklet…Profesyonel fotoğraf makinem mutlaka olurdu. Kızları felan çekmek için işte.

Mutlaka sadık olurdum. Biriyle beraberken diğeriyle asla fingirdemezdim. Diğerini beklemeye alır, sonra… ehueheu, şakaydı.

Kulağımı deldirmezdim, Dar pantolon giymezdim, Ütüsüz bişey asla giymezdim, Taşlı bilmemneli yüzük asla ve kat’a takmazdım.

Geniş bir arkadaş grubum olsun isterdim. Sürekli iletişimde olduğum. Kızlarla sadece arkadaş kalabilen iradeye sahip olurdum. İrademi sık sık sınardım.  Ailemi ihmal etmezdim, çocukları  mutlaka severdim, hayvanları tekmelemezdim. Ama kızlara acımazdım

Acımazdım ulen! Ben de böyle olurdum napim.

İçip içip meydanlara dökülesim var. Sirtaki yapma bahanesiyle binlerce tabak kırasım, yoldaki taşları sayasım, elime sapan alıp camları taşlayasım felan…

İçim sıkılıyor böyle kimseyle konuşasım yok. Millet de diyor ki ne ettik biz sana neden konuşmuyosun. Halbuki alakası yok. Susmak geliyor içimden. Aldım elime bir kitap, başımı hiç kaldırmadan okuyorum. Kamburum çıktı artık. İçim karardı romanı da sevmedim ama şu sıra iyi gidiyor. Bi de fonda Ahmet Kaya’nın ‘olmasaydı sonumuz böyle’ söylüyorum. Taşlar yerine oturuyor. Ağlamakla aram yoktur. Buna karşın gülme refleksim azaldı. Kalp atışlarım… Ellerim soğuk, içim yanıyor. Oturdum geçen akşam, nazımın geçtiği hangi arkadaşım denk geldiyse aradım, sataştım, üste çıktım, kapattım telefonu. Yetmedi gereksiz gerilim çıkarttım başka arkadaşımla da tartıştım. Ertesi gün mesafeli kaldım diye bir başka arkadaşım trip yaptı. Eve geldim yanan sobaya soktum elimi, yaktım, baktım canım acımıyor. Kağıt kesti parmağımı sınıfta, kanadı, çocuklar bakamadı ben gidip sarmak bile istemedim. Bıraktım aktı biraz.

Nerdeyim unutmak istiyorum. Hep gördüğüm tipler değişsin istiyorum, hiç yapmadığım değişik bir şey yapmak istiyorum, bir daha hiç yaşayamayacağım tatlı bir anıyı tekrar yaşamak istiyorum. Ben Şems’imi yanımda istiyorum, gittiği yerden geri gelsin, yine yanımda uyusun, ağzının içindekileri göstersin, evime yine evimiz desin, gece uyumak bilmesin, sabah uyanmak… Her saniye fotoğraf çektirsin, önüne gelen kişiye meraba, çok yaşa, günaydın desin bizi heryerde rezil etsin, telefonumun kapağını oynasın sinir etsin, her lafın sonuna ‘haaa’ koysun öyle kaba kaba konuşsun, sabaha kadar çocukluk anılarını anlatsın uykumun içine etsin, kocaman sesiyle kulağımın dibinde bağırsın, hatta tutup nasıl beceriyosa artık bilemiycem, kulağımın zarını öpsün, kulağım saatlerce çınlasın. Çınlasın, kankam evimi çınlatsın. Varlığını hissettirsin. Geri gelsin cancağzım.

Herkes saygı ve hürmetlerini gösterirken adamın biri hiç istifini bozmamış ve bir kenarda oturuyormuş.

Hemen adamın yanına hükümdarın adamları gelmiş ve onu uyarmış. O yine de istifini bozmamış.

Hükümdar bir hışımla yanına gelmiş;

- Bre adam sen nasıl böyle duruyorsun?, demiş

Adamcağız da hükümdara acır gözle bakarak aralarında şöyle bir konuşma geçmiş;

- Niye bozayım ki,

- Ben koskoca hükümdarım, ya sen nesin ki?

- Ben de Allah’ın bir kuluyum ve hiçim. Ama sen sadece hükümdarsın.

- Sen bir hiçsen niye benim yanımda istifini bozmuyorsun?

- Sen bir hükümdarsın ama daha sonra ne olacaksın ki?

- Bu kıtaya hükmedeceğim.

- Peki, daha sonra

- Dünyaya hükmedeceğim ve dünya hükümdarı olacağım.

- Ondan sonra ne olacaksın?

- Hiç.

- Ey hükümdarım sen hiç olmak için o kadar uğraşırken ben şimdiden hiç oldum, diyerek aslında hükümdara büyük bir ders vermiş.

Bizler de aslında bir hiçiz. Bu dünyadan göç ederken herkes gibi sadece kefenimizle gidiyoruz. Ondan başka hiç bir şey almıyoruz yanımıza.

Aslında bu hikâyeden çok ders çıkartmalıyız.

Eğer bundan ders çıkartmazsak asıl o zaman koskoca bir hiçiz.

Dünyada 3, bilemedin 5 tip erkek vardır. Bunlardan her birinin genel geçer aşka bakışlarını anlatıcam.

1) Sololar; Aşkın a’sını tanımamış, işi düşmemiş, aman zamanı gelince olur, şimdi odaklanmam gereken bir kariyerim var, hele bi işimi elime alayım, kızların alası peşimden koşçak; diyen tipler. Biri kardeşimdir. Favori tiplerimdendir ne yalan söyliim. Böylelerin İşi gücü Football Manager oynamaktır, vurdulu kırdılı film izlemek ve Street Fighter oynamaktır. Bu tür oyunlarda mangalda kül bırakmazlar. Tek amaçları Fifada her neyse bi rekor kırmış olmaktır. Arada bir okula giderler. Muhabbetine kız keserler.

2) Eroslar. Oldukça romaniktirler. Aşk olmazsa yaşayamazlar. Yedikleri aşk, içtikleri aşk, okudukları aşk, hava, su… herşey aşktır, şiirdir. Kendilerine bakarlar, kalpleri hassastır, kırılmaya gelmezler. Merhametlidirler, görgülüdürler. Kadınlara karşı oldukça hassas olmalarına rağmen ilgi alanı kadınlar değildir. Efenim anladınız siz. Böyle erkekler de nedense erkeklerle ilgilenir. Geçiyorum…

3) Babacanlar; Uzun süreli ilişkilerin adamlarıdır. Bi kadın bulurlar, gerisini koyverirler. Hayatları garantide, ‘kız mız peşinde koşup ömür tüketemem, aman benimkiyle uğraşamıyom bide başkalarıyla uğraşamam, tamam bu kız güzel işte, annemle de anlaşır, aldık gitti’ derler. Macera aramazlar, kafaları rahattır. Bunların fotoğrafını alıp kucaklarına fotoşopla iki tane bebe monte ediceksin, kucağına yakışıyosa evlenilecek erkektirler. Yanlız biraz göbek salarlar zamanla. Ama güvenilir tiplerdir. Büyük ihtimalle zamanla  kel kalırlar. Kızı kendileri bulamazsa anneleri bulur. O yuzden iki kere rahattırlar.

4) Toylar var. Kendileri yaşlansa da akıl yaşları 17dir. Her haftasını başka kızlarla değerlendirirler. Maksimum ilişki süresi 5 gündür. Egoları mükemmeldir, hep hatalı olan taraf kızlardır. Off yaa! en çok kullandıkları kelimedir. Eğlencelidirler fakat hafızalarında çok şey tutamazlar. Zaten gerek de kalmaz. Kızların adını ezberleyene kadar unutma zamanı gelir çünkü. Bi de ballıdırlar, hayatta hiçbişeyi yorulmadan elde ederler, nasıl oluyorsa. Yani gökten huri düşse bunları bulur. Çünkü çok yakışıklıdırlar ve onlar da bunun farkındadırlar. Gökten düşen huri olmayacağını da bilirler ki, tavlama sanatını çok iyi geliştirirler.

5) Kozalaklar. İşte böylesini kızlar nerden çekerler anlamam. Hayır anlarım aslında; kızlar kendilerini itip kakan tiplere çadır kurarlar. İşin temeli burdan patlak veriyor. Bizim kozalak bunu bildiği için oldukça ‘Mersii, elimin tersii! moduna girerler. Issız adam akım başlattığından beri tek düşündükleri ISSIZ ADAM olmaktır. Hiç ilişki başlamış mı, başlamaya meyil mi etmiş, ne var ne yok düşünmezler. Olayı tamamen gidişatına bırakırlar. Herşeyi belirsizdir. Hoşlanıp hoşlanmadığının bile farkında değildir. İlgi, merak güdüsü tamamen bitiktir. Kız haftaya ölcekmişim biliyomusuunn” dese, Olabilir, herkes 80 sene yaşasa dünyanın hali ne olurdu, der. Kızlar gene de bırakamazlar bunları. Karşısındaki kadına evde iş görcek, çocuk felan doğurcak, gömlek ütüliycek hizmetçi olabilir gözüyle bakarlar. Kendileri gecenin körüne kadar dışarda takılırken, kız azcık dışarı çıksa Noluyoz ulenn yapar, hatta bazen sallamaz ki kız da kudursun. Yakın çevresine, uzak çevresine yeni ilişkisinden bahsetmez ki olası piliçleri kaçırma gibi bi sorunla karşılaşmasın. Başkasının yanında aramaz, kız arasa meşgulum der kapatır. Telefonu bazen temelli kapatır ki günübirlik ilişkilerde şüphe çekmesin, aradığında da ‘işim vardı bee! öf herşeyi de sorma, ne anlarsın kadın kafası işte. Akşama kadar canım çıkıyo bide seni dinleyemem, hadi döncem sana ben..’ diyebilsin. Böyle mükemmel bi ilişkisi olsun. Ondan önce kızla kimse görüşmüş olmasın, saf olsun zeki olmasın ki çevirdiği dolapları çakmasın. İşi maaşı felan olsun, güzel olsun mutlaka, yanına yakışsın. İltifat etmeye gerek kalmadan kız kendisini onore edebilsin, çiçek miçek bu işler zaten mevzuu değil. Kısacası efenim ipler kendi elinde olsun ki, sıkıldığı zaman ipleri karşı tarafın kucağına fırlatıp,  Ama suç sendeydi, şöyle etmedin suçlusun bıdıbıdı.. deyip,  başından defedebilsin. Öyle bir zamanlama planlar ki, ayrılığın kabahati kesinlikle kendisinde kalmaz. İhaleyi ağlaya ağlaya karşı taraf devralır. Olay böyle biter. Beyimiz ellerini yıkar, gider. Yeni bir kız kendine hayran olana kadar da kimseye eyvallah demez. Burnu kaf dağındadır, artık alemin kralıdır.

6) Bu saydığım 5 gruba kendini dahil hissetmeyenler için teselli maddesidir. ‘Ben bu genellemelerin dışındayım’ derseniz, doğrudur derim.  ( Bu da benim kıvırma payım olur.)
Engin tecrübelerim ve zayıf  ilişkilerdeki güçlü gözlemlerim bana bu yazıyı yazdırdı. Sanmayın ki kızlar sütten çıkmış ak kaşık. Komşunun iğnesi hafifse, çuvaldızı hemcinslerime ayırdım. Çookkk yakındaa!!!

Kalın kışlıkları o sıkıcı boğazlı kazakları giymeyip, ne güzel gömlekle idare ediyordum ki, o lanet sinüzitin ardından şiddetli başağrısı ve sümüklerimin kaynağı yokmuşçasına akmaları başladı. İlkin konuşma yetimi kaybederim hasta olunca, biri telefon etmesin, aman konuşmayayım, derdim varsa da anlatmamayım isterim. Bunun akabinde de hayata küsüş, çevreye ilgisizlik, aman neolursa olsunculuk… Bu aşamadan sonra çevrendekiler olayı devralır. Zorla doktora götürülürsünüz. İşin en zor kısmı1) Rapor vesaire almak, okuldan kaçmanın zorlukları, müdüre hastalığın kocaman kıpkırmızı gözlerle ve silmekten aşınmış devasa kırmızı bir burunla ispatı çalışmaları  2) doktora ifade vermek. Adam doktor olmuş ama Eee? diyor,  suratına bakıyor. Konuşsana doktor, ben kendim teşhis koyduktan sonra orda neden oturursun ki? Bi bakışta anlaması lazım doktor dediğinin. Olmuyor böyle, yeni nesil makine icad etsinler, şöyle X-ray cihazı gibi olsun. İçinden geçeyim neyim varsa rapor olarak sunsun. İstemiyorum doktorla gereksiz diyaloglara girmek. Hele de boğazımı kontrol ettiği çubuğu dilime dilime dürtmesi. Çekip elinden alasım gelir o çubuğu…

Her klasik doktorun yaptığı gibi ilaç verdi doğal olarak. Hepsinin tadı berbat. Yutarken öğürüyorum bazen.  Şu grip denen olay zaten 3 gün sürer, hap yutsanda aynı, yutmasan da. Ben uyumak istiyorum sadece, hap felan istemiyorum. Uyandığımda şöyle en meleğinden insanlar bulunsun etrafımda, sobam felan yanıyor olsun, yemeğim önüme gelsin. Bana bişey sormasınlar, hele de nasıl oldun diye hiç sormasınlar. ilgilenmesinler benle bıraksınlar böyle bi köşede, kendi kendime sızayım ben. Ama yok yok, gene de olsun arayanım soranım. Yanlız kalınca bunalıma girerim ben. Ama naz yapmayı da sevmem, çevremdekilere ızdırap olmayı da sevmem. Ne kadar kötü bişeymiş şu hasta olmak. Tamam sadece haplarımı getirin, soru sormayın. İlgilendiğinizi belli edin ama aslında ilgilenmeyin. Hatta ilaç da vermeyin, mandalinadan beni uzak tutun başka bişey istemem. Annem de aramasın söyleyin, uzaktan bişey yapamıyor zaten yazık…

Not: Böyle zamanlarda yanımda yakınımda olan, sevkimi raporumu almak için ordan oraya koşturup imkanları zorlayan, gerilen sinirlenen ama benle konuşurken bunu bastırmaya çalışan, beni şımartan seven dünya tatlısı kankalarıma çok ama çok teşekkür ediyorum. İyi ki tanıdım sizi ya. Duygulandım bak, ağlarsam sümüklerim çözülür biliyosunuz değil mi? Evet yuttum haplarımı, yemin ederim. Seviyorum sizi.

Müzik hayatıma yaklaşık 9 yıl önce başladım. Önce amatör olarak evde şarkılar söylüyordum. Çevremdekiler gözyaşlarını tutamıyorlardı. Ben de bu güzelliğe daha fazla kişiyi dahil etmem gerektiğini düşünüyordum. İşe ufak yeğenimle başladım. O zamanlar bir buçuk yaşındaydı ve yeni yeni konuşmaya başlamıştı. Kısa cümleler kuruyordu işte her bebek gibi. Sonra bu kelime hazinesini geliştirmeye karar verdim, güzel sesimle bunu daha kolay yapacaktım. Bir gün mutfakta, kendisine mama yapıyordum, o da kucağımdaydı. Sonra ben şarkı söylemeye başladım. Sustu, dinledi beni. Bitirince sordum; ‘nasıl, beğendin mi teyzecim?’ dedim. O ufacık çocuk dile geldi resmen. Ve ne ‘diyebildi’ biliyor musunuz? ‘Noluy aytık söyyemeee’…

İşte o an, müzik işine başlamamam gerektiğini düşündüm. Fakat içten içe bastıramadığım bir duygu haline geldi ve uzunca süre sadece beste yaptım, şan eğitimi aldım. Evde kimse yokken yüksek sesle şarkılar söyledim. Sonra yavaş yavaş grup içinde, koro halinde derken kendimi üniversitede Türk Sanat Müziği, Türk Halk Müziği derslerinde buldum. Hocamızın öğrettiği şarkıları solo halde söylemek zorundaydık. Kendisine minnettarım; moral verdi, elimden tuttu ve üniversite mezuniyeti adına verilen gecede Türk Halk& Sanat Müziği Korosunda ben de şarkı söyledim. Sonra korodaki herkes tek tek sahneye çıktı ve orkestra eşliğinde sesinin en elverişli olduğu şarkılardan söylediler. Ben de onlardan biriydim. ‘Bırakma Ellerimi’ adlı parçayı seslendirdim. Bittiğinde bütün salon ayakta alkışlamıştı. Başarmıştım, olmuştu evet.

Aynı yıl albüm yapmaya karar verdim ve bana o gece güvenip, sahneye çıkaran Hocamın bağlantılarının desteğiyle 2006 yılında ilk albümümü çıkardım. Artık herkesin tanıdığı ünlü ‘NESLİHAN’ olmuştum. İstediğim buydu, evet hayallerim gerçek olmuştu fakat, meslek kariyerime devam etmek istemedim ve sadece bir klipten sonra albüme katkı sağlayacak herhangi bir çalışma yapmadım. Mezun olduğum Güzel Sanatlar Fakültesinin hakkını vermek için, KPSSye hazırlandım ve 2008 yılında öğretmen olarak, şu an bulunduğum beldeye atandım. Artık sadece yakın arkadaşlarımın arasında söylüyorum o güzel şarkıları…

…demek, diyebilmek ve bunların en azından bir kısmının gerçek olduğunu söyleyebilmek isterdim inanın fakat, yeğenimin kullandığı o kısa cümle, müzik kariyerime başlamamam gerektiğinin en önemli işaretiydi ve sayesinde toplum, gürültü kirliliğinden kurtuldu. Doğru olan tek bir şey kaldı, o da arkadaşlarım arasında, beni gerçekten seven ve herşeyime tahammül edebileceklerine inandığım insanların arasında avaz avaz şarkı söyleyebiliyor olmamdır. Eğitim alsaydım bu kadar gülmezdiniz ama emin olun, susun ve arada şarkı söylediğimde mümkünse yüzünüzü buruşturmayın. Ve beni sesimi eğitmem konusunda tetiklemeyin.

Teşekkür ederim:) Saygılaarr, sevgilerr…