Önce derslerin, sonra da kuluçkada bekleyen tavuklar misali oturarak geçirdiğimiz seminer döneminin bitmesiyle biz de sonunda memleketimize kavuşacağımız saatleri saymaya başladık.

Koskocaman bir seneyi çok güzel anılarla geride bıraktığımı düşünüyorum. Zaman zaman gerildik, zaman zaman eğlendik. Üniversite yıllarımı aratmayan tatlı hatıralar bırakıyorum burda. Gittiğimde çok özlerim biliyorum ama şu anın gerginliğini üzerimden atmak için buralardan böyle ceketsiz kaçmam lazım. Saat geçmez oldu okulların kapanmasıyla. Bu da ister istemez herkeste bir gerginlik, boşluk, can sıkıntısı yaratıyor. Eğitim ne kadar şartsa, savunuyorum ki tatil de şart. Psikolojisi sağlam öğretmenler lazım caağnım ülkemin minimini çocuklarına.

Neyse efenim, yarın öğleden sonra karşılama komitesi eşliğinde acizane yazlığımıza doğru gidiyor olacağım. İnternet olmadığından burayı takipleyemem bir süre. Kafamı toplayayım, bomba gibi gelicem, söz.

Sii yuu!