İlk gidişimde evde bilerek bıraktığım bir kağıt lazım olunca, göreve başlayamamıştım, dün gittim başlattım. Bir günün içinde oraya gidip dolanıp gezip aynı gün memlekete dönebilmek çok güzel bir duyguymuş. Düşünsene sabah evinden çıkıyorsun akşam millet işten dönmeden sen şehirdışı yapıp eve geri dönmüş oluyorsun. Bursadan gel-git yapmayı düşünmüyor değilim de; işte

İlk gidişimde okulun giriş kapısını bulamadım, zaten bankada moralimi bozan fesat hocalar yüzünden çok kötüydüm, bir de okulun bulunduğu mahalleyi hiç mi hiç beğenmedim, çok üzgünken ordan yakaladığım muhtemelen öğrencim olacak çocuğa ‘Bu okulun giriş kapısı, tabelası yok mu evladım?’ diye veryansın etmiştim. O da az daha yukarı yürüseydim girişi görebileceğimi anlamamı sağladı. Sonra buldum girişi, daha girişte kayboldum zaten. Okul okul değil, Amerikan Konsolosluğu gibi. Dehşet büyük. Dün de 60 küsür öğretmeni olduğunu öğretmenler odasına girince konser alanını anımsatan kargaşayı görüp anladım. Ben büyük, çok büyük bir okula geldim. Ne halt ettim! Burda entrikanın, burda mental işkencenin bini bir paradır, gör sen… Çok sinsi çok zeki olmayı öğrenmeliyim, zor iş…

Kesinlikle moral bozmadım, hatta sevindim. Maksimum 2 sene kalacağım okulda her günün tadını çıkaracağım. Bazı arkadaşlarla tanıştım, çok güzel hareketli bir ortam var. Zaten 30 yaş üstü çok az, çok genç bir kadro var. Enteresan kişilikler var, gözleri kısıp süzeni var, yardımcı olanı var, birbirine gerizekalı diye hitap edeni var, mini etek giyeni içindeki donu görüneni var, elini toka yapıcam diye tutup onbeş dakika bırakmayanı var… Var Allah var. Çok renkli bir güruh şu öğretmen milleti. Böyle hafif sırıtarak gözlem yapıyorum habire. Çok rahatım ilk güne göre…

Müdür yardımcım on numara hareketli, aktif , konuşkan bir adam, hem genç, hem zeki hem bir bağyanla nasıl konuşulur çok iyi biliyor. Bu ayrıntıyı geçemiycem: dakka başı iltifatlar, sana benim nazarım değecek demeler, bu kızlar seni kıskanmıştır demeler felan… Egomu böyle yukarı attı attı tekrar tuttu, şımarttı bayağı. Sonra beni İlçeye götürdü, merkezde işe girişi ayarlattık, ordan da sokak sokak gezdirdi, ev baktık. Eşiyle çocuklarıyla tanıştırdı, hanesine misafir etti. İçimi sıkan her ne konu varsa o bitmeyen muhabbetiyle samimiyetiyle rahatlattı, otobüsüme kadar bindirdi eve gönderdi. Baktığımız evlerden birini ayarlamış akşamüzeri telefon etti.  Komşu oluyoruz, karşı karşıya oluyor evlerimiz Çok iyi oldu ev işi de halloldu, çok mutluyum çok rahatım.

Tek problem meteliksiz gezecek olmam. Aldığım maaş kiraya yola yemeğe gidecek. Eski ‘Banker Neso’ şimdi Hint fakiri olacak. Artık caminin önünde mendil açarım, ya da gelen geçenin portresini yapar 3e 5e satarım. Napiim.

Eski okulumu, öğretmen arkadaşlarımı, öğrencilerimi; herbirini çok özleyeceğim. Bir yanım heyecanlı, bir yanım buruk.

1800 öğrencinin hangi birini sevmeye zamanım yetsin şimdi? 60 öğretmenin hangi biriyle samimi olabileyim ben şimdi?

Bi yandan ev topluyorum yorulunca arkadaşlara sataşıyorum. Yardımcı olmaya çalışıyorlar. Arzu ablam Kocaelideki tanıdıklarını arayıp oraya gidince olacak sıkıntılarıma çare arıyor, benden haber bekliyor/ bekletiyor. Muratı da ev araştırması konusunda görevlendirdim, çocukçağız Gebzede bulunduğuna pişman oldu sayemde. Ben bilmiyorum içini pek fazla dedikçe ben mahalle sokak felan soruyorum, insanları nasıl diye soruyorum. Baktı olmayacak,  ben ne sorsam Maps’i hemen açıyor artık.. Yemek yemeden önce 3 saat, yedikten sonra da yatana kadar aralıklarla ev bakıyoruz, mahalle bakıyoruz sokak bakıyoruz. Bıktı ama bişey demiyor.

Doğan kankam da anca hayırlı olsun diyor ne zaman gideceğimi felan soruyor…Onu da görevlendireceğim zaman gelecek,  kardeşim askerde olduğu için onun yapamacağı pis işleri kendisine yaptırmayı düşünüyorum. Facebookta boşuna kardeş yazmıyor, bunun hakkını vermeli Yanlız küçük bi sorun var: Henüz ne yaptıracağımdan benim de haberim yok. O gün geldiğinde öğreneceğiz. Sonra da artık beni engeller mi siler mi bilemem.

Ümran da anca telefon etsin; ben cam silerken bana acısın sonra tutup tatil planları yapsın. Ona da şey yaptırcam, gelecek burda ben taşınırken çay yapacak bize, çöpleri dışarı çıkartacak suyunu akıtmadan. Akıtırsa azarı yiyecek. Onun cefası da bu. Öyle ‘Edremite iner bi çay içeriz öyle geliriz kihkih’ dedirtmem, yaşatmam!  Burdan da benle gelecek ordaki evi temizleyecek. Gönüllü amelem olacak benim.

Anneme kıyamadım ben; kilimleri yıkıyorum, cam felan siliyorum; gelip burda yorulmasın diye bütün işi ben yapıyorum. Bizimkini ne zaman arasam hep birilerine yardıma gitmiş. Ben kıyamıyorum ona millet hiç acımıyor! Acil sinyal verdim 3 gündür açım, yorgunum dedim ağlamaklı oldum; bana gelecek şimdi. Annemi de öyle görevlendirdim.

Ev sahiplerim de badanacı bulacaklar, kamyonet bilmem ne araştırıyorlar işte. Onların da işi o. Okuldan Soner abi de aynı işle ilgileniyor. Sağı solu arıyor fikir veriyor. Herkese göre iş var efenim bende.

Bu arada ben de iki elimde iki koli bandı ordan oraya koşturuyorum. Çivisi mi çıkmış, koli bandıyla bantlıyorum, ayrık mı duruyorlar, bantlıyorum,  perdeler beyaz mı olmadı, koli bandıyla yıkıyorum beyazlamışlar. Cam mı silinecek, koli bandıyla siliyorum, yemek mi yok, koli bandını pişiriyorum. Her şeyde tek çözüm.

Kafam bi milyon oldu, aksiyon istiyordum hayatımda; fazlasıyla oldu.

Ben hep İstanbul istemiştim ilk 1o tercihim orasıydı fakat, il dışı kontenjanı azdı ve puanım düşük olduğu için kalanını Kocaeli, Gebze, Darıca döşedimdi. 14. tercihim  geldi; Gebze.

Atandığım okulu 2 sene önce, ilk atamada kılpayı bir farkla kaçırmıştım, çok kahrolmuştum Gebze olmadı diye… Şimdiye kısmetmiş.

Gebze hakkında fazlaca sansasyonel haber işittiğimiz için atama haberimi duyan herkes buruk bir şekilde tebrik ettiler. İçimi acıttılar benim. Sanki ben asayiş müdürü olarak atandım da ordaki bütün fuhuş, uyuşturucu olayları benim  elimden geçecekmiş gibi ah-u vah ediyorlar, acıyorlar bi’nevi… Boğazımda bir yumru dünden beri, mutlu olamadım sevinemedim çok istediğim şeyi elde ettiğim halde.’Çok karışık orası, inşallah burayı aramazsın’ gibi bir cümleyi nasıl yorumlamalı bilemedim. Ama burayı aramayacağım, sadece sakinliğini, belki yeşilini… Sansasyon burda da ziyadesiyle vardı çünkü !

Okula gittim bu sabah, tercih yapmadığımı zanneden sınıfıma okuldaki hocalardan biri müjdeli(!) haberi vermiş, tribünde karşılaştığım çocuklarım aralarında karar almışlar; bana uzaktan bay bay hareketi yapıyorlar. Ben onları öyle gördüm, üzüldüm ama ses çıkarmadan yanlarından geçtim. Yüzlerine bile bakmadım, kızdım. Bir dakika sonra benim gözlerden yaş akmaya başladı. Her ayrılık acıtıyor canımı, kurtulamadım bu salak halimden.

Ben öyle psikopata bağlamış giderken arkamdan koşa koşa geldiler. Ağlıyorlar. Onları gördüm ben iyice koyverdim. Bikaç dakka sessiz ağladık öylece ayakta… ‘Doğru mu?’ dediler, başımı salladım. Sarıldık, gözlerimiz şişene kadar ağladık. Ne dedimse gülmediler, gülemedik. Akşama kadar da aralıklarla ağladık, sınıfa kapandık ağladık, kupamızı aldık ağladık, fotoğraf çektirdik ağladık…

Okuldan gelince yeni müdürümü aradım, tayini çıkmış. Müdür yardımcısı ile kanka olana kadar konuştuk. Bir ara ders saatlerini pazarlık etmeye çalıştım diye seni terlikle döverim dedi bana. Çok samimi sıcak bir yaklaşımı vardı. Bana Bursadaki kayınbiraderinin kısa özgeçmişini bile anlattı . İşte okuldan çevreden bahsetti çok olumlu şeyler duydum. Ev tutma konusundaki çekincelerimi aktardım, fikir verdi felan. Net birşey yok henüz tabi… Bakalım oraya gidelim ozaman netleşecek. Ama daha olumluyum sabahkine göre.

Beni yeni, karışık, karanlık bir hayat mı bekliyor acaba, yoksa aydınlık, huzurlu mu? Bunu çözebilsem…

Geçen haftalarda liseli öğrencilerimle sohbet ederken  bu şikayetimden söz ettim. Dedim ki; benim evin ordan sabahın beşiyle yedisi arasında o ilkçağdan kalma motoruyla her kim geçiyorsa uyarın; yemin ederim bir sabah alnının çatından vuracam onu, dedim. işte sonuç! O zamandan beri motorla penceremin altından geçenlerin sayısında büyük bir artış oldu.

Böyle böyle her sabah benzer kıyametçiklerle uyandırılıyorum. Bu sabah da kalktım, güzelce giyindim, kahvaltımı yapmadım.  Bu ara çeşmelerden lağım suyu aktığı için bir haftadır sadece okulda hazır su tükettiğimden, iç organlarımda kısmi bir kuruma gerçekleşmeye başlamıştı. O kadar inatım ki; çeşmeden akan suyu içmiyorum ama başka su da içmiyorum, bunu kendime nasıl öğrettiysem ‘şartlı susamama’ yaşıyorum. Evet, susamıyordum. Ev sahibim bunu farketmiş gibi bir akşam uğradı, ‘ölecen yavrum susuzluktan al eline bir bidon da git karşı çeşmeden su doldur, ordan temiz su akıyor; daha bi kere bile zahmet etmedin inmeye’. demek istedi. Ben de hazır pazara gidecekken su da doldurayım dedim. Benim için farklı bir deneyim olacaktı.(!)

Karşı çeşme tam yavuklum Memetin evlerinin önü. Kafamı kaldırırım da gözgöze geliriz mazallah diye elimde koca bir pet şaşal, başım önümde gölgemi izlerken şişeyi sallaya sallaya gidiyorum. Çeşmeyi açtım, şişeyi yıkıyorum sallıyorum felan, böyle baya eğlenceli geldi. Bi yandan da pazara gidicem havam sönmesin; ay üstüne işemiş demesinler diye, ıslanmamaya çalışıyorum. Doldurdum şişeyi ama içimde bir huzursuzluk var. Bir çift göz beni izliyor gibime geliyor. Bunu ne zaman hissettimse hiç yanılmadım ama gelen geçen de yok. Şişenin kapağını kapattım, ohh be bitti işkence diye düşüne düşüne sapından kavradım. Bir adım attım; şişenin sapının çaat diye kopmasıyla ayaklarımın dibine düşüp takır takır yuvarlanması bir oldu. Hem üstümü ıslattı adi şişe, hem de benim için çok önemli olan tutmaçı kırıldı. Başka tutacak yer de yok anam, eviriyorum çeviriyorum kaldıramadım şişeyi. Yuvarlayıp duruyorum çamurun içinde. İyice battı her yerim,  hem de bembeyaz iskarpinciklerim de çamur oldu böyle nasıl sinirlendim ben… O sırada hala beni biri izliyor, hissediyorum.

Amaaann dedim, canıma tak etti böyle çamurlu şişeyi herkül gibi gövdesinden tuttum kaldırdım. Yüklendim gidiyorum Elif Ananın kağnıya kurşun taşıdığı gibi. Hemen arkamdan ayak sesleri. İrkildim! İşte buydu bir saattir beni izleyen! Gözlerimi kıstım, kaçmasın diye ani bir hareketle başımı arkaya çevirdim. Koluma da kundaklayıp yatırdığım 5 kiloluk şişeyle birlikte döndüm.

Yavuklum Memetkarşımda! Ulan kimbilir hangi andan itibaren süzüyor beni. Böyle bi beceriksizliği gördüğü için ayrıca sinirlendim adama. O değil de adamın 2 senedir belki de gözünde büyüttüğü hatun, 5 kiloluk şişeye çeşmeden su doldurmayı beceremeyen bir zavallıydı. Bu karı süt de sağamazdı, tarla da ekemezdi, meze de yapamazdı, çocuk da doğuramazdı. Onun hayallerinde artık benim yerim yoktu! Şalvar bile giyemezdi belinden düşürür ele güne rezil ederdi kocasını…

Benim tarafa esaslı bi balgamla tükürmediği kalmıştı nerdeyse, öyle hisettirdi sessizliği bana. Utandım ondan, önemsedim onu demek ki!

Yürüdüğüm 15 saniyelik yol, bana dünyanın merkezine inmek gibi geldi. Böyle ben önden önden gidiyorum ex-yavuklum da bir iki adım arkadan geliyor sessiz sessiz. Dünyada başka kimse yok o an, öyle bir utanç yok. Gidecek gaavede herkese söyleyecek, ‘küçücük şişeyi düşürdüğü yetmedi bide yerden kaldırmak için nerdeyse takviye kuvvet çağıracaktı höğ höğ höööğğğğ’ diye…

Şimdi tepkisizim ya, görmek istemediğim kişileri görünce tepki de vermiyorum, böyle olunca ‘havan batsın’ durumları ortaya çıkabiliyor, peki ben bu duruma ne tepki veriyorum, tabii ki hiçbişey. Bu da enteresan. Kendimi tepki vermek dışında başka şeylere odaklıyorum, çoluk çocuk seviyorum, liselilere sataşıyorum, gülüyorum, gülümsüyorum. Ohh be! daha mutlu oluyorum. Gereksiz diyaloglar, ruh çürüten sorular, ayarsız çıkışlar, yoran arkadaşlar, arkadaşlıklar. Bitti, kurtuldum, hemde sadece görmezden gelerek. Zamana akışına bırakarak. Havalar da açtı, bi kaç gündür güneşli.
Mutluyum ben ya; hayat güzel neresinden bakarsanız bakın, mutlu olunası bişeyler görün. Espri yapın, gülün güldürün. Hepsi güzel.

Bu arada The Beatles’ın muhtemelen 80lerin sonuna denk gelen bi parçasını keşfettim, belki 150 oldu hala bıkmadım. Yumuşak bi gidişi var, ninni gibi dedi tavsiye ettiğim bir arkadaşım. Bilmem ihtiyacım var belki uyutulmaya şu sıra ondan şurup gibi geldi. Daha önce bulmadığım için hayıflandım,  bir de nakaratındaki cümleyi ideolojik felsefem yapmaya karar verdim:
‘Nothing’s gonna change my world…’ ‘Hiçbir şey dünyamı değiştiremez’

Çok pozitif bi şarkı, buyrun efenim.

RUFUS WAINWRIGHT – ACROSS THE UNIVERSE
Yükleyen noriko75. – Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

İçip içip meydanlara dökülesim var. Sirtaki yapma bahanesiyle binlerce tabak kırasım, yoldaki taşları sayasım, elime sapan alıp camları taşlayasım felan…

İçim sıkılıyor böyle kimseyle konuşasım yok. Millet de diyor ki ne ettik biz sana neden konuşmuyosun. Halbuki alakası yok. Susmak geliyor içimden. Aldım elime bir kitap, başımı hiç kaldırmadan okuyorum. Kamburum çıktı artık. İçim karardı romanı da sevmedim ama şu sıra iyi gidiyor. Bi de fonda Ahmet Kaya’nın ‘olmasaydı sonumuz böyle’ söylüyorum. Taşlar yerine oturuyor. Ağlamakla aram yoktur. Buna karşın gülme refleksim azaldı. Kalp atışlarım… Ellerim soğuk, içim yanıyor. Oturdum geçen akşam, nazımın geçtiği hangi arkadaşım denk geldiyse aradım, sataştım, üste çıktım, kapattım telefonu. Yetmedi gereksiz gerilim çıkarttım başka arkadaşımla da tartıştım. Ertesi gün mesafeli kaldım diye bir başka arkadaşım trip yaptı. Eve geldim yanan sobaya soktum elimi, yaktım, baktım canım acımıyor. Kağıt kesti parmağımı sınıfta, kanadı, çocuklar bakamadı ben gidip sarmak bile istemedim. Bıraktım aktı biraz.

Nerdeyim unutmak istiyorum. Hep gördüğüm tipler değişsin istiyorum, hiç yapmadığım değişik bir şey yapmak istiyorum, bir daha hiç yaşayamayacağım tatlı bir anıyı tekrar yaşamak istiyorum. Ben Şems’imi yanımda istiyorum, gittiği yerden geri gelsin, yine yanımda uyusun, ağzının içindekileri göstersin, evime yine evimiz desin, gece uyumak bilmesin, sabah uyanmak… Her saniye fotoğraf çektirsin, önüne gelen kişiye meraba, çok yaşa, günaydın desin bizi heryerde rezil etsin, telefonumun kapağını oynasın sinir etsin, her lafın sonuna ‘haaa’ koysun öyle kaba kaba konuşsun, sabaha kadar çocukluk anılarını anlatsın uykumun içine etsin, kocaman sesiyle kulağımın dibinde bağırsın, hatta tutup nasıl beceriyosa artık bilemiycem, kulağımın zarını öpsün, kulağım saatlerce çınlasın. Çınlasın, kankam evimi çınlatsın. Varlığını hissettirsin. Geri gelsin cancağzım.

O öyle yapınca ben de ciddileştim. Ne diyeceğini çok merak etmiştim. Hayatının itirafını da yapabilirdi, benle ilgili çok önemli bir tespitte bulunabilirdi, ya da hayatımın heyhat gidişatını güzelleştirecek çok önemli birşey de söyleyebilirdi.

-Söyle canım, dedim. Bütün dikkatin yüzüme odakladı ve:

-Sana domates reçeli tattırcam kızıığğmm, süper!

-Ne?!!!

- Valla vercem ya! Nooldu? Neden bakıyosun yüzüme öyle?

- Bi git Ümran ya! Bir insanın hayatında domates reçelinden daha önemli şeyler de vardır taam mı? dedim, güle güle öldü. Bi daha da bu kızı ciddiye alırsam…

Koskocaman bir seneyi çok güzel anılarla geride bıraktığımı düşünüyorum. Zaman zaman gerildik, zaman zaman eğlendik. Üniversite yıllarımı aratmayan tatlı hatıralar bırakıyorum burda. Gittiğimde çok özlerim biliyorum ama şu anın gerginliğini üzerimden atmak için buralardan böyle ceketsiz kaçmam lazım. Saat geçmez oldu okulların kapanmasıyla. Bu da ister istemez herkeste bir gerginlik, boşluk, can sıkıntısı yaratıyor. Eğitim ne kadar şartsa, savunuyorum ki tatil de şart. Psikolojisi sağlam öğretmenler lazım caağnım ülkemin minimini çocuklarına.

Neyse efenim, yarın öğleden sonra karşılama komitesi eşliğinde acizane yazlığımıza doğru gidiyor olacağım. İnternet olmadığından burayı takipleyemem bir süre. Kafamı toplayayım, bomba gibi gelicem, söz.

Sii yuu!

Kimi sınıfta kaldı, kimi Ş.Ö.K (Şube Öğretmneler Kurulu Kararı) ile geçti, kimi takdir teşekkür aldı.

Kimi yıl boyunca çalıştı, kimi motor üstünde dolaştı, kimi okula uğramadı…Sonuçta herkes ektiğini biçti.

Bense öğretmenliğimin ilk senesini devirmiş olmanın şaşkınlığı içerisindeyim. Görevime başladığım günü, dün gibi hatırlıyorum. Ne tuhaftı okul, öğretmenler odası, öğrenciler…Herşey yabancıydı bana. ‘Bir sene nasıl biter burada‘ diyordum ama bugün, ailemden ayrılıyormuş gibi burkuldu içim. Çocuklarım mezun oldular. Ağladılar omuzumuzda, sonra yuvadan uçtular. Tarifsiz bir duygu.

……………………

Aylardır koşturup durduğum YIL SONU ÖĞRENCİ ÇALIŞMALARI sergimi de Çarşamba Günü açtık, her biriyle tek tek saatlerce uğraştığım çalışmalar, kocaman salonda, öyle bir akşamda daha da şahane göründüler. Okulumuzda böyle bir faaliyet ilk defa yapılıyordu, benden önce sergi açılmamıştı. Öğrencilerin, velilerin, idarenin tepkisi olumlu oldu, beğendiler. Ben de sevindim. Ufak tefek sıkıntılar yaşasak da, ‘normal’ karşıladık ve emeklerimizin meyvesini aldık. Huzurluyum. Yapabildim, bunu gördüm, daha da mutlu oldum.

Açılış sonrasında okulumuz öğrencilerinin hazırladığı veda gecesini izledik. Bütün belde sakinlerinden gelebilen herkes gelmişti. Sırayla skeçler sahnelendi. Bütün senenin yorgunluğu alkışlar yükseldikçe geçti gitti. Bizse perde arkasında mutlu olduk.

Bir gün gelecek, bütün bu güzel hisler sıradanlaşacak. Biten her yeni sezon bizi sadece emekliliğe yaklaştırdığı için sevindirecek. Onun dışında kimse için sevinemez olacağız, kimse için de üzülemez olacağız. Hayatın girdabında kaybolup gideceğiz. Her sene bir gün gibi kolayca akıp gidecek. Tuhaf…

Herşey küçüklüğümüzde o iğrenç korku filmini 3 küçük kardeş oturup izlememizle başlamıştı. İnsanlar örümcekleri başta önemsemiyorlar, ezip geçiyorlardı. Fakat bu küçük yaratıklar toplanıp örgütlenince, söz konusu amerikan kasabasında yüzyılın felaketini yaşatmak suretiyle dehşet sahnelerini beynimizde kazımışlardı. Halbuki aynı filmi geçen yıl tekrar izlediğimizde gülmekten çenelerimiz ağrımıştı çünkü, film oldukça amatördü aslında. ‘Bundan nasıl korktuk biz ne safmışız ‘ dedik güldük geçtik. Ama muhabbetten sonra hala içimizdeki o korkuyu atamadığımızı farkettik.

Bahar geldi, Nisan ayı itibariyle bütün tabiat canlıları hayata tekrar geri dönmeye başladılar tabi. Kelebekleri özlemiştim, uğur böceklerini özlemiştim ama samimiyetimle söylüyorum ki; örümcekleri hiç ama hiç özlememiştim. Hayır gerçek tabiat alanları bağlık bahçelik bölgeler değil mi bu hayvanların? Öyleyse neden evlerde üreyip çoğalmayı, konuşlanmayı tercih ediyorlar anlamam. Bu insanoğluna haksızlık, onlara değil…Bu nedenle öldürülmeleri caizdir diyorum efenim. Bizzat katletmekten pek müteessir olduğumu da söyleyemeyeceğim. Kolaysa filmdeki gibi dev anası bir yaratıkla gelsinler bakalım karşıma.

Daha az önce temizliği bitirmiş, bunalım şarkılarımı açmış, biraz da uzanmış dinlenmekteydim ki, boyutça ufak ama oldukça kaslı ve kıllı, tipik türk erkeği şeklinde bir örümcek tavandan aşağıya doğru yol almış bana, hatta alnıma doğru iniyordu. N’oluyoruz dedim fırladım hemen. Baktım inatla inmeye devam ediyor. Sen misin en hassas olduğum yerde bulunan? dedim, cevap vermedi. Ben de çekmeceden aldığım gibi sinek spreyini, yüzüne yüzüne sıktım. Allah yarattı demedim itiraf ediyorum. Ben genelde öldürdükten sonra üzülüyorum çünkü. Neyse sıktım, sersemledi. Yakından inceleyemedim ama oldukça kıllıydı. Demekki bu bir tarantulaydı. Hemen ağlama moduna girdim çünkü bu türlere karşı korkum bildiğinizin, hesapladığınızın çok üzerinde. Ne yaparım diye düşündüm. Havada olması bir avantajdı benim için. Hemen aldım kalınca bir peçete ve içine aldım. Bulunduğu kısma değmemeye gayret ediyorum, eğer elimde hissedersem yere atar kaçarım, bu da evden taşınma nedenim olur. Peçeteyi şevkatle tuttuğum gibi yanmakta olan sobaya ilerledim. Sobaya atmaya niyetlendim ama, O da Allah’ın yarattığı bir canlıydı. Kıyamazdım. Ama salarsam ilk geleceği yer yine aynı yer olacaktı bu sinsi hayvanın. İkisi arasında birşey yaptım, sobanın yanmayan kısmına bıraktım peçeteyi ve kapattım. Muhtemelen yanmıştır orda ama ben yakmadım bizzat. Bu da beni günahkar yapmaz değil mi? Mantıklı değil mi?

Attım ama vallahi billahi üzülmedim değil. Ama üzülmem bundan ötürü değil. Şimdi bunun yedi sülalesi filmdeki gibi intikam almaya gelir de canıma okurlar diye korkuyorum. Bunlar tek seferde onlarca çoğalan yaratıklar, kesin 3-5 kardeşi daha buralardadır. Kendimi kollasam iyi olur.

Yanmış mıdır orda acaba?