Müzik hayatıma yaklaşık 9 yıl önce başladım. Önce amatör olarak evde şarkılar söylüyordum. Çevremdekiler gözyaşlarını tutamıyorlardı. Ben de bu güzelliğe daha fazla kişiyi dahil etmem gerektiğini düşünüyordum. İşe ufak yeğenimle başladım. O zamanlar bir buçuk yaşındaydı ve yeni yeni konuşmaya başlamıştı. Kısa cümleler kuruyordu işte her bebek gibi. Sonra bu kelime hazinesini geliştirmeye karar verdim, güzel sesimle bunu daha kolay yapacaktım. Bir gün mutfakta, kendisine mama yapıyordum, o da kucağımdaydı. Sonra ben şarkı söylemeye başladım. Sustu, dinledi beni. Bitirince sordum; ‘nasıl, beğendin mi teyzecim?’ dedim. O ufacık çocuk dile geldi resmen. Ve ne ‘diyebildi’ biliyor musunuz? ‘Noluy aytık söyyemeee’…

İşte o an, müzik işine başlamamam gerektiğini düşündüm. Fakat içten içe bastıramadığım bir duygu haline geldi ve uzunca süre sadece beste yaptım, şan eğitimi aldım. Evde kimse yokken yüksek sesle şarkılar söyledim. Sonra yavaş yavaş grup içinde, koro halinde derken kendimi üniversitede Türk Sanat Müziği, Türk Halk Müziği derslerinde buldum. Hocamızın öğrettiği şarkıları solo halde söylemek zorundaydık. Kendisine minnettarım; moral verdi, elimden tuttu ve üniversite mezuniyeti adına verilen gecede Türk Halk& Sanat Müziği Korosunda ben de şarkı söyledim. Sonra korodaki herkes tek tek sahneye çıktı ve orkestra eşliğinde sesinin en elverişli olduğu şarkılardan söylediler. Ben de onlardan biriydim. ‘Bırakma Ellerimi’ adlı parçayı seslendirdim. Bittiğinde bütün salon ayakta alkışlamıştı. Başarmıştım, olmuştu evet.

Aynı yıl albüm yapmaya karar verdim ve bana o gece güvenip, sahneye çıkaran Hocamın bağlantılarının desteğiyle 2006 yılında ilk albümümü çıkardım. Artık herkesin tanıdığı ünlü ‘NESLİHAN’ olmuştum. İstediğim buydu, evet hayallerim gerçek olmuştu fakat, meslek kariyerime devam etmek istemedim ve sadece bir klipten sonra albüme katkı sağlayacak herhangi bir çalışma yapmadım. Mezun olduğum Güzel Sanatlar Fakültesinin hakkını vermek için, KPSSye hazırlandım ve 2008 yılında öğretmen olarak, şu an bulunduğum beldeye atandım. Artık sadece yakın arkadaşlarımın arasında söylüyorum o güzel şarkıları…

…demek, diyebilmek ve bunların en azından bir kısmının gerçek olduğunu söyleyebilmek isterdim inanın fakat, yeğenimin kullandığı o kısa cümle, müzik kariyerime başlamamam gerektiğinin en önemli işaretiydi ve sayesinde toplum, gürültü kirliliğinden kurtuldu. Doğru olan tek bir şey kaldı, o da arkadaşlarım arasında, beni gerçekten seven ve herşeyime tahammül edebileceklerine inandığım insanların arasında avaz avaz şarkı söyleyebiliyor olmamdır. Eğitim alsaydım bu kadar gülmezdiniz ama emin olun, susun ve arada şarkı söylediğimde mümkünse yüzünüzü buruşturmayın. Ve beni sesimi eğitmem konusunda tetiklemeyin.

Teşekkür ederim:) Saygılaarr, sevgilerr…

Kır evinin verandasında
bir rüzgar gülüne rastladım
İnsanmışcasına konuşmaya başladım
Dedim, benim kadar yalnızsan
Tek gecelik bir aşksan
Omuzlarına abanan
Bir anıdan kaçıyorsan

Dibe vurduysan
yada hala düşüyorsan