İlk gidişimde evde bilerek bıraktığım bir kağıt lazım olunca, göreve başlayamamıştım, dün gittim başlattım. Bir günün içinde oraya gidip dolanıp gezip aynı gün memlekete dönebilmek çok güzel bir duyguymuş. Düşünsene sabah evinden çıkıyorsun akşam millet işten dönmeden sen şehirdışı yapıp eve geri dönmüş oluyorsun. Bursadan gel-git yapmayı düşünmüyor değilim de; işte

İlk gidişimde okulun giriş kapısını bulamadım, zaten bankada moralimi bozan fesat hocalar yüzünden çok kötüydüm, bir de okulun bulunduğu mahalleyi hiç mi hiç beğenmedim, çok üzgünken ordan yakaladığım muhtemelen öğrencim olacak çocuğa ‘Bu okulun giriş kapısı, tabelası yok mu evladım?’ diye veryansın etmiştim. O da az daha yukarı yürüseydim girişi görebileceğimi anlamamı sağladı. Sonra buldum girişi, daha girişte kayboldum zaten. Okul okul değil, Amerikan Konsolosluğu gibi. Dehşet büyük. Dün de 60 küsür öğretmeni olduğunu öğretmenler odasına girince konser alanını anımsatan kargaşayı görüp anladım. Ben büyük, çok büyük bir okula geldim. Ne halt ettim! Burda entrikanın, burda mental işkencenin bini bir paradır, gör sen… Çok sinsi çok zeki olmayı öğrenmeliyim, zor iş…

Kesinlikle moral bozmadım, hatta sevindim. Maksimum 2 sene kalacağım okulda her günün tadını çıkaracağım. Bazı arkadaşlarla tanıştım, çok güzel hareketli bir ortam var. Zaten 30 yaş üstü çok az, çok genç bir kadro var. Enteresan kişilikler var, gözleri kısıp süzeni var, yardımcı olanı var, birbirine gerizekalı diye hitap edeni var, mini etek giyeni içindeki donu görüneni var, elini toka yapıcam diye tutup onbeş dakika bırakmayanı var… Var Allah var. Çok renkli bir güruh şu öğretmen milleti. Böyle hafif sırıtarak gözlem yapıyorum habire. Çok rahatım ilk güne göre…

Müdür yardımcım on numara hareketli, aktif , konuşkan bir adam, hem genç, hem zeki hem bir bağyanla nasıl konuşulur çok iyi biliyor. Bu ayrıntıyı geçemiycem: dakka başı iltifatlar, sana benim nazarım değecek demeler, bu kızlar seni kıskanmıştır demeler felan… Egomu böyle yukarı attı attı tekrar tuttu, şımarttı bayağı. Sonra beni İlçeye götürdü, merkezde işe girişi ayarlattık, ordan da sokak sokak gezdirdi, ev baktık. Eşiyle çocuklarıyla tanıştırdı, hanesine misafir etti. İçimi sıkan her ne konu varsa o bitmeyen muhabbetiyle samimiyetiyle rahatlattı, otobüsüme kadar bindirdi eve gönderdi. Baktığımız evlerden birini ayarlamış akşamüzeri telefon etti.  Komşu oluyoruz, karşı karşıya oluyor evlerimiz Çok iyi oldu ev işi de halloldu, çok mutluyum çok rahatım.

Tek problem meteliksiz gezecek olmam. Aldığım maaş kiraya yola yemeğe gidecek. Eski ‘Banker Neso’ şimdi Hint fakiri olacak. Artık caminin önünde mendil açarım, ya da gelen geçenin portresini yapar 3e 5e satarım. Napiim.

Eski okulumu, öğretmen arkadaşlarımı, öğrencilerimi; herbirini çok özleyeceğim. Bir yanım heyecanlı, bir yanım buruk.

1800 öğrencinin hangi birini sevmeye zamanım yetsin şimdi? 60 öğretmenin hangi biriyle samimi olabileyim ben şimdi?

Ben hep İstanbul istemiştim ilk 1o tercihim orasıydı fakat, il dışı kontenjanı azdı ve puanım düşük olduğu için kalanını Kocaeli, Gebze, Darıca döşedimdi. 14. tercihim  geldi; Gebze.

Atandığım okulu 2 sene önce, ilk atamada kılpayı bir farkla kaçırmıştım, çok kahrolmuştum Gebze olmadı diye… Şimdiye kısmetmiş.

Gebze hakkında fazlaca sansasyonel haber işittiğimiz için atama haberimi duyan herkes buruk bir şekilde tebrik ettiler. İçimi acıttılar benim. Sanki ben asayiş müdürü olarak atandım da ordaki bütün fuhuş, uyuşturucu olayları benim  elimden geçecekmiş gibi ah-u vah ediyorlar, acıyorlar bi’nevi… Boğazımda bir yumru dünden beri, mutlu olamadım sevinemedim çok istediğim şeyi elde ettiğim halde.’Çok karışık orası, inşallah burayı aramazsın’ gibi bir cümleyi nasıl yorumlamalı bilemedim. Ama burayı aramayacağım, sadece sakinliğini, belki yeşilini… Sansasyon burda da ziyadesiyle vardı çünkü !

Okula gittim bu sabah, tercih yapmadığımı zanneden sınıfıma okuldaki hocalardan biri müjdeli(!) haberi vermiş, tribünde karşılaştığım çocuklarım aralarında karar almışlar; bana uzaktan bay bay hareketi yapıyorlar. Ben onları öyle gördüm, üzüldüm ama ses çıkarmadan yanlarından geçtim. Yüzlerine bile bakmadım, kızdım. Bir dakika sonra benim gözlerden yaş akmaya başladı. Her ayrılık acıtıyor canımı, kurtulamadım bu salak halimden.

Ben öyle psikopata bağlamış giderken arkamdan koşa koşa geldiler. Ağlıyorlar. Onları gördüm ben iyice koyverdim. Bikaç dakka sessiz ağladık öylece ayakta… ‘Doğru mu?’ dediler, başımı salladım. Sarıldık, gözlerimiz şişene kadar ağladık. Ne dedimse gülmediler, gülemedik. Akşama kadar da aralıklarla ağladık, sınıfa kapandık ağladık, kupamızı aldık ağladık, fotoğraf çektirdik ağladık…

Okuldan gelince yeni müdürümü aradım, tayini çıkmış. Müdür yardımcısı ile kanka olana kadar konuştuk. Bir ara ders saatlerini pazarlık etmeye çalıştım diye seni terlikle döverim dedi bana. Çok samimi sıcak bir yaklaşımı vardı. Bana Bursadaki kayınbiraderinin kısa özgeçmişini bile anlattı . İşte okuldan çevreden bahsetti çok olumlu şeyler duydum. Ev tutma konusundaki çekincelerimi aktardım, fikir verdi felan. Net birşey yok henüz tabi… Bakalım oraya gidelim ozaman netleşecek. Ama daha olumluyum sabahkine göre.

Beni yeni, karışık, karanlık bir hayat mı bekliyor acaba, yoksa aydınlık, huzurlu mu? Bunu çözebilsem…

Neyse, ben yaptım tercihlerimi öyle bilinçsizce, kendi kendime de yemin ettim kimseye söylemiycem, o puanla seni mahalleye atamazlar diye dalga geçecekler benimle diye. Kendimi sır saklama moduna sokup okula gittim. İnternette problem yaşanıyordu, yardım istedim hocanın birinden, yardım ederken girdiğim siteyi gördü, çaktı meseleyi; sordu, evet gidicem ben dedim. Sonrasını hatırlamıyorum,o ona söylemiş, ben şuna açıklayayım derken derken öğretmenlerden herkes öğrendi. Nereleri yazdığımı görünce nereleriyle güleceklerini şaşırdılar çünkü.  Rakımı bilmem kaçlık bir dağ okulu yazmışım. Telaşa düştüm değiştireyim bilmem ne derken iyice büyüdü. Herkes akıl verirken elimde kağıtlarla gören öğrenciler de öğrendiler.

Kıyamet o an başlamıştı. Elimden tercih kağıdını aldı öğrencilerimden biri, baktı tercihlerime, şok oldu inanamadı. Gitti ağlaya ağlaya kankalarını çağırdı ama beni dinlemiyor, hepsi birden çöktüler başıma bir yandan ağlıyorlar bir yandan siz bizi artık sevmiyosunuz sevseniz gitmezsiniz felan diyorlar. Zaten biyere gidemiycem diye duygu sömürüsü yapmaya başladım, yemiyor meretler. İlçeye onaya gidecek kağıtlarımı buruşturup çöpe attı biri, gittim aldım, Allahtan ki çöp doluymuşta dibe inmedi kağıtlar. Sonra hönkürerek elimden tekrar çaldı, bu defa yere attı. Ağlaya ağlaya sınıfa kendini kapattı.Ben gittim yerden buruşuk tercihlerimi aldım.

Bacak kadar kızların bana yaptığı triplere bakın. Sinirlerim bozuldu benim.  Kızlar ağlıyorlar ben ciddiye alamıyorum habire sırıtıyorum, beni öyle görünce feryat figanı seyret. Erkekler bi yandan başladılar. Olaya bakın diyorlar ki: Hocam disipline verin bizi ama gitmeyin. Söz seneye disipline gidicez ama siz gönderin yeter ki burda olun... Blöfe bakın. Çok erkekçe. Gel de gülme…

Topladım sınıfı, onlar ağlarken sesimi duyurmak çok zor oldu. Dedim ki: Ciddiyetinizi gördüm, çok hoşuma gitti… Allahım o an nasıl sinirlendiler, nasıl köpürdüler, dinleseler cümlenin gerisi gelecek. Devam etmeye çalışıyorum, … bundan dolayı tercihlerimi göndermekten vazgeçtim, seneye de birlikteyiz, sizi bırakır mıyım çok ağladınız kıyamamdım ben size…. diyorum ama gözlerim doldu o an. Çocuklarını terkeden anneler nasıl yalan söyler, ben de yalan söyledim. İnanmaktan başka çareleri kalmadı çünkü çok profesyonel davrandım. Yemin bile ettim Allahım affet beni.

Gönüllerini aldım, yazdığım o dağ köyünü tercihlerimden çıkardım tekrar onaylattım, tekrar bilenlere sordum ve bunun geyiğini yapan bütün hocaların esprilerini yuttum. Kafam kazan oldu akşam olana kadar. Gelirken bile yolda çevirip takılanlar oldu.

Ne çektimse yine çenemi tutamamaktan çektim. Ben yine dilimi kesmek istiyorum bana bunları yaşattığı için. Tercihlerim de tutarsa ben ne yaparım!  İnada bindirdim gidicem diye 5 dakkada atmasyon tercihler yaptım, artık kimin neyine trip yapıyorsam. Olan bana olacak her şekilde.

Bıktım kendimden.

Off!

Bahçe nöbetçisi olduğum gündü. Yine geldi bunlar yanıma ottan çöpten muhabbet ediyoruz. Elimde siyah pilot kalem var. Açtı birisi ‘Öğretmenim imza atsanıza kolumaaa! ‘dedi. Gülümsedim, hoşuma da gitti. Ne gerek var psikopat mısnız kızım, olur mu öyle şey diyorum ama ısrar kıyamet. Neyse attım bileğine bi tane. Öteki de istedi , hadi ona da derken oldu bunlar 7 tane. Baktım arkası gelecek zil çaldı diye sınıflarına gönderdim.

Aradan 3 gün geçti, kızlar gene koşa koşa geldi yanıma. Bileklerini gösteriyorlar ağlayacaklar ama nerdeyse. Siliniyormuş imza biraz. Kaç gün geçmiş bi’zahmet silinsin artık.

-Kız siz banyo yapmadınız mı hiç? diyorum,

-Yaptık ama öğretmenim, ben bileğime su değdirmemeye çalıştım. Ama yine de silinmiş. Tekrar atın nolur ya!

-Kızım ateşin felan mı var senin? dedim,gönderdim üzüle üzüle gittiler. Başıma iş açacaksınız.  ‘Megaloman öğretmen çocukları inek gibi mühürlüyor’ diyecekler arkamdan…

Ps: Fotoğraftaki imza bana ait olmadığı gibi, söz konusu bilek de öğrencime ait değildir efenim. Bu imzayı atan bariz dövme yapmış, yazıktır, gereksizdir.

Uzuun zamandır okula endekse ettim kendimi. 23 Nisan provaları derken derken, okulda hiç oturmadığımı farkettim. Hademelerimiz sağolsunlar, yemin ederim ki ben ne kadar koşturuyorsam onlar o kadar oturuyorlar. Aynı maaşı alıyoruz. Kominist kesimin tepkisini almak istemem ama biraz ayarsız bi durum var gibi, neyse. Ama tekrar belirtiyorum ki, öğretmenler odası dahil her yerde gerine gerine oturabiliyorlar, bu da bana oturuyor. Dürüstçe söylüyorum bak.

Dün 23 nisandı malum. Önceki gün de 22 nisan oluyor bu da malum . Küçük beldelerde bu tarz etkinlikler çok ciddiye alınır, müdürümüzün tabiriyle 23 nisanlar okulun vitrinidir. Durum böyle olunca bir gün önceden yani 22 nisanda ciddi genel bir prova yapılır birebir olarak. İşte tören sunucusu olarak bu provanın olmuş olması güneşin altında en az 4 saat kalmak demek oldu benim için, bu da ciddi su kaybı ve bölgesel yanık, halkın tabiriyle amele yanığına neden oldu. Efenim giydiğim gömleğin izi çıktı göğsümde, artı burnumun üstü cehennem gibi kızardı hem de parladı, yanaklar ona keza. üstelik de alnımda ‘emo çizgisi‘ belirmiş. Yani yarısı yanmış yarısı yanmamış. Akşam olunca farkettim; çok hoşlanmadım aynadaki suretimden. Ertesi gün sunucusun yavrum, 300 -400 kadar kişi seni izliycek hah hah! dedi içimdeki şeytan. Pudrayla kapatırım cicim! dedim cevap verdim kendisine. Ama kapatamadım tabi…

Fener alayı oldu gece beldede, çoluk çocuk toplanıldı, okuldan hareketle, sazlı sözlü dümbelekli davullu yürüyüş yapıldı. Konserve kutularının içinde ateşler yakıldı bütün belde gezildi o şekilde. Belli yerlerde durulup oyun havaları çalındı, oynandı. Zaten kapı gıcırtısına göbek atan bir beldeyiz, çok zorlanmadılar ortaya geçerken.  Konser olsa bu kadar katılım olmazdı çok eğlenceli oldu. Ama çok da yorucuydu, gece eve döndüğümde yürüyen bir cesettim artık.

23 nisandayız, tören alanında toplandı halk. Program uygulanıyor ama ufak tefek sıkıntılar yaşandı tabi. En büyük teknik arıza bendim çünkü 10 santimlik topuklu ayakkabı giymiştim, bir önceki gün açılan yaraların hala taze olması yürümemi imkansız hale getirmişti, halimi görüp tören alanına eskortla getirdiler yine de kurtarmadı yazık ki… Bununla beraber boyum da 2 metreye yaklaştı topuklularla; yani attığım her yamuk yumuk adım beni bir travestiye daha da benzeştiriyordu, zaten saçlar da tıpkı peruk gibi olmuştu maşayla sarınca… Bir aydır dinmeyen öksürükten dolayı ses tellerim de orangutan sesinden başka sesi çıkartamıyordu, şimdi siz düşünün karşınızdaki erkek değil de ne olabilir? ‘Hocam bana bırakma şu sunumun ucundan sen de tut’ dedimse de beni oracıkta bırakıp kaçmıştı diğer organizatör arkadaş.

Final gösterisi olarak benim çingene kızlarım çıkacaktı. Çok hazırlanmıştık, en ince detayına kadar Roman Havasının hakkını vermeliydik. Zurnası davulu, sonunda saçılan paralara kadar herşey düşünüldü. Harfiyyen uygulandı. Çok ama çok mükemmel olmuştu. Sankim kızların hepsini ben doğurmuşum gibi gurur duydum. İyi ki bu gösteriyi de en sona koymuşum çünkü gerçekten en iyisi bu oldu. Yakında videoyu eklerim burdan izleriz birlikte.

Fener alayı burada :

Bu da 23 Nisan final gösterimiz:

Böylelikle büyük tantanayı atlattık. Düğün organizasyonu yapsan en az bu kadar yorulur insan.

Boşlukta hissediyorum ama şimdi kendimi. Kötü oldu bitmesi…

Hep kullandığım ünlü cümlelerim vardır. Bunlardan biri de: ‘Bu iş gönül işi, parayla turayla yürütülecek türden değil’ derim yeri gelince. Hah! Bu öğretmenlikte öyle işte… Öğretmenler odası kulis, sahnede türlü gösteriler… daha neler, neler…

Bu güne dair,şimdiye dek gördüğüm en güzel mesajı da paylaşmadan geçmiyorum:

‘Bir harf vermek için film çevirip, öğretince çocuk gibi sevinip, 8 ay uğraşıp dönüp devinip, 10 dakkaya teftiş edilenim ben. Kimsesizim, ağam da yok dayım da, bir seçimde varım bir de sayımda, senede bir defa Kasım ayında, yalandan kıymeti bilinenim ben, bir garip memurum öğretmenim ben.’

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Tüm öğretmenlerimin, öğretmen arkadaşlarımın gününü kutluyorum.

1 Eylülden beri okul civarlarında akbaba misali dolanıp seminer dönemi adı altında toplantı, tartışma, ders dağılımı gibi aktiviteleri tam anlamıyla gerçekleştiremediğimizden, okulların açıldığı, çocukların derse girdiği şu iki günde belli olmaya çalışan her detay, her program bir eziyete dönüştü açıkçası.

Ders programının oturmayışı, dolayısıyla nöbet çizelgelerinin tamamlanmayışı, denetim korkusuyla herkesi gerim gerim geren, panikten cinnet geçiren idare ekibimiz zorlu iki gün yaşanmasına neden oldular. İstemeyerek ders programını eline alan öğretmenler yüzü asık derse girdi ve  o ilk ders heyecanı küllüyen yalan oldu. Hepimiz için öyle oldu. Hala daha toparlanmayan o kadar şey var ki, ne heves kaldı ne tatlı telaş…

Yine de toparlanmak için vakit var. En kısa zamanda eski halimize döneriz umuyorum. Ben herkesin yüzünün güldüğü o okulu geri istiyorum.

Koskocaman bir seneyi çok güzel anılarla geride bıraktığımı düşünüyorum. Zaman zaman gerildik, zaman zaman eğlendik. Üniversite yıllarımı aratmayan tatlı hatıralar bırakıyorum burda. Gittiğimde çok özlerim biliyorum ama şu anın gerginliğini üzerimden atmak için buralardan böyle ceketsiz kaçmam lazım. Saat geçmez oldu okulların kapanmasıyla. Bu da ister istemez herkeste bir gerginlik, boşluk, can sıkıntısı yaratıyor. Eğitim ne kadar şartsa, savunuyorum ki tatil de şart. Psikolojisi sağlam öğretmenler lazım caağnım ülkemin minimini çocuklarına.

Neyse efenim, yarın öğleden sonra karşılama komitesi eşliğinde acizane yazlığımıza doğru gidiyor olacağım. İnternet olmadığından burayı takipleyemem bir süre. Kafamı toplayayım, bomba gibi gelicem, söz.

Sii yuu!

Bütün öğretmenler, eşleri ve öğrenciler oradalar. Bir de müfettişler gelmiş. 5 kişi kadar. (Şimdi okulun son haftası siz neyi teftiş etmeye geldiniz ki? )

Nisan ayındaki teftişten sonraki toplantıda adım geçmiş; ‘Haziran’da Stajyer hanımı teftiş için geleceğiz, sonrasında stajyerliği kaldırılacak‘ demişlerdi. Başımı salladım ama geleceklerini hiç tahmin etmemiştim. Neden gelsinlerdi ki? Okul müdürünün verdiği rapor bunun için yeterliydi bence. Ama ne olduysa geldiler gerçekten. Ama bağıra çağıra ilerliyorlar, müdürse peşlerinden sessiz sedasız ilerliyor. Birşey olmuş ama ne?

Benim sonradan haberim oldu. Olay şöyle gelişmiş:

Geldiklerinde derslerime girmeden ve beni teftiş etmeden önce okul müdürünün ve Rehber hocamın hakkımda verdikleri dosyayı okumuş, ikisinden biri her ne yazdıysa; 5 müfettişin birden tepesi atmış. Tutturmuşlar ‘Bu adayın Stajyerliği kaldırılmayacak!’

Ben bunu duyduğumda şok geçirdim. Ne demek kaldırılmayacak? Bir kez dersime gelip dinleyin, dosyamı inceleyin. Günlük planlarım, yıllık planlarım tamam, gereken herşey tamam. O halde neden? Müdürüm rapora ne yazdın da böyle tepkililer?

Düşünüyorum, panik haldeyim. Arkadaşlarım teselli etmeye çalışıyorlardı. Ortalık çok hareketli, öyle güzel bir günde birden yağmur yağmaya başladı. Çok kalabalık hala…Masalar içeri taşınmaya başladı.

Müdürüm kıpkırmızı, o da paniklemiş halde. Tenhada yakalasam soracağım ‘hocam ne yazdınız hakkımda; neden bu tepki? Ne yanlışımı gördünüz’ diyeceğim ama O, onlarla ilgileniyordu. Rehber hocam yağmurdan dolayı eşiyle serviste bekliyor. Beklemeyin siz gidin, işiniz gücünüz vardır, dedim;  ‘Böyle bir cümbüşü kaçırır mıyız? Bu skandal dilden dile dolaşacak’ dediler. Bende moral sıfır şimdi.

Müdürüm yazdığı şeyin hayatıma mal olcağını bildiğinden pişman olmuş, boncuk boncuk terliyor. Gelen 5 müfettişi ikna etmek için sultan sofraları hazırlatıyor. Şaraplar, yemekler, kadehler, servisler vs.. Müdür kendini aştı diye yorumlar yapılıyor. Bense bir köşeden olup bitenleri izliyorum. Masalarına kaçamak birkaç kez baktığım sırada, aralarından genç olanı kadehini bana kaldırıyor, pis pis sırıtıyor. YUHH diyorum ‘aştınız siz! Buna karşılık vereceğime 5 sene stajyer kalırım daha iyi!!!’ diye durduğum yerde köpürüyorum. Bu sırada beyaz saçlı, kel, göbekli olan bunu görüyor ve duyacağım şekilde uzaktan sesleniyor: Hoca Hanımın stajyerliği kaldırılmayacak, onay dosyası ilçeye gönderilirse açığa aldırırım hepinizi diyor.

Şimdi bittiğimin resmidir işte…

Sabaha birkaç saat kalmış meğer. Meğer gördüğüm herşey rüyadan ibaretmiş. Haziran’ın 4ünde bu denli yağmur, böyle bir gök gürültüsü olamaz… Böyle bir kabus olamaz.

Derin bir nefes alıyorum. Elektrikler kesilmiş yağmurun şiddetiyle, karanlık… Yastığıma daha da gömülüyorum.

İyi ki rüyaydı, diyorum…

Öğretmenlik hayatımdaki ilk 23 Nisan’ım. Çocuklar gibi şen olasım var. Ama haftalar öncesinden illet bir toplantı sonucu, program sunuculuğu okulun yeni yetmeleri olarak bana ve dünyalar tatlısı arkadaşım Setoş’a verilmişti. Boyun eğdik, kabul ettik. Günler öncesinden programın gidişatını bizzat düzenlemeye koyulduk. Bu iş Setoşumun üzerine kaldı çünkü ben, illa görsellik olmalı diyerek, haftalar öncesinden bir ‘Rüzgar Gülü’ merağına düşmüştüm. Zor bela temin edilen çıtalar, kartonlar, tasarımlar, spreylemeler derken bu iş için bir hafta koşturdum durdum. Öğretmenler odasının yolunu unuttuğum günler oldu. 60 tane kadar rüzgar gülü icad ettik. Herşey çok çok güzel olmuş, öğrenciler bunlara hasta kalmışken hava durumu muhalefeti araya girdi, rüzgar fırtına eşliğinde emeklerimizi de yıktı geçti. Yerden topladık hep kopan yaprakları, içimiz cızladı. Öğrencilerim, öğretmen arkadaşlarım benle birlikte çok üzüldüler, o güne bir gün kala; tam da yabancı öğrencilerin okulumuzu ziyaretleriyle şenlendirdiği gün; ne güzel döneceklerdi işte… Olmadı; üzüldük hep birlikte…

23 Nisan asıl kutlamasındayız. İki dirhem bir çekirdek giyinmişiz. Sahnedeyiz, Setenay’la yan yana çok yakışmışız. Elimizde mikrofon, arkada ses sistemi. Her an şarkı söyleyecek gibiyiz. Acayip bir kalabalık, zaten dışarda yağmur, tıklım tıkış Spor salonuna sığışmışız. En güzel yer bizim. Kürsü. Burdan ala yer yok. Bir sürü insan, gözler üzerimizde…

Fotoğrafımın çekilmesi kadar beni tedirgin eden bişey yoktur normalde… Ama inadına etrafta 20 tane kadar fotoğraf makinesi sahibi kişiler, sağımızı solumuz neremiz denk geldiyse çekmek suretiyle onlarca fotokopimizi çıkardılar. En müteessir olduğum konu bu oldu. Bunun dışında moralize eden şey ise; aynı gün içinde belki yüz, belki ikiyüz kadar çok muhteşem olduğumu, ne giysem yakıştığını, dünyanın en güzel, en sevimli insanı olduğumu……..ehum ehummmm…. Geçiyoruz…

Neyse kazasız belasız bir sunuculuk deneyimi atlattık. Darısı diğer kutlamaların başına.

Umarım çekilen fotoğraflarım bazı insan azmanı kişilerin iğrenç emellerine alet olmaz. Arkadaşlarımın yazdığı skeç gerçek olursa kendimi yüksekçe bir yerden aşşağı bırakırım zaar!