Keman çalmayı öğrenmeliyim. Piyano çok bayıyor, vurmalı çalgıları çok öyle profesyonel bulmuyorum, üflemeliye nefesim yetmez ama; keman çalmak ayrı bir haz. Onu öğreneyim bir ara ben.

28 yaşıma geldiğimde, ayağımdaki topuklu ayakkabıyla ve altımdaki son olmasa bile iyi bir model kırmızı arabamla, aynı zamanda telefonda konuşarak boğaz köprüsünden geçmek. Nereye gittiğim önemli değil. Öyle bir geçeyim istiyorum, sonra dönerim tabi.

29 yaşına geldiğimde ise; atlama mesafesi kadar yakın iki gökdelenin çatısından diğer binanın çatısına sıçramak istiyorum. Bungee-Jumping falan eskidi artık. Öyle kat kat sarınıp kitlenip aşağı örümcek gibi sallanmayı nineler de beceriyor, kolaysa bunu yapsınlar. Ben yapıcam şahsen, cesaret edemeyen kendi bilir.

Aynı dili konuşabildiğimiz en az bir tane yabancı arkadaşım olsun istiyorum. İtalyan olursa sevinirim. Cinsiyetini belirtmiyorum, belirtmek istemiyorum

30’lu yaşlarımda Tac Mahal’e gitmeliyim. Hindistana. Ordan da Mısıra gidip Piramitleri yakından görmek istiyorum. Bu iki yeri görmeden ölürsem gözlerimi kapatmak için iğne iplikle dikmeleri gerekebilir.

31 yaşımda; kendime ait sevmediğim negatif yönlerimi listeleyip saklayacağım. İlerde çocuklarıma okutacağım. Anneniz canavarın tekiydi bakın şimdi nasıl da melek oldu diyeceğim. Ya da beceremediğim maddelerle yüzleşeceğim.

32 yaşımda, saçlarımı belime kadar uzatıp en alt katı sarı, orta kattan bir bölümü kızıl, en üst katı da yeşilin sarı bir tonuyla boyatmış olmalıyım. Daha enteresan renkler de olabilir. Kısa bir süre bu şekilde gezeyim.

33 yaşımdayken; aşağı yukarı değil de sağa sola giden asansörler icat edecekler. Edemezlerse ben patentini almış olarak mühendislere öneri sunacağım ve yaptıkları asansörlere bineceğim. Rüyalarımda, pardon kabuslarımda gördüğüm o yan giden asansörlere bir de uyanıkken binmek istiyorum. O kadar korkunç olacak mı bakalım.

34 yaşımda ise; bir mekanda en az bir kere sahneye çıkıp şarkı söyleyeceğim ve herkes çok beğenecek.  Beğenip alkış tutanlara para ödülü koyacağım çünkü. Ama bunu yapmış ve güzide sesimi belli bir kitleye dinletebilmiş olmayı istiyorum. Kulaklarına pamuk tıkamış bile olsalar.

35 yaşımda; 35 bin tane yoğurt kabı biriktirip anneme hediye edeceğim; böylece evde gereksiz plastik yoğurt kabı biriktirmesine gerek olmadığını idrak edecek. İki kocaman Tır sokağın başından büyük gürültüyle dönerken annem salonu yoğut kapları için boşaltmış şekilde balkondan tırların yanaşmasını seyrediyor olacak.

36 yaşımda; biri karnımda olmak üzere 3 ve 6 yaşındaki çocuklarımı ellerinden kollarından çekiştire çekiştire bir yerlere götürmek. Muhtemelen oyun parkı. Ama karnım burnumda olmalı ve bol bir elbise giymiş olmalıyım. Ayağımda hala topuklu ayakkabılar olacak ve kırmızı arabamı siyahla değiştirmişim.

37  yaşımda en az bir röportajım olmalı. Ciddi bir dergiden, ciddi bir röportaj. Artık ne anlatacağımı o zaman düşünürüm.

Nişanlıyken ya da yeni evliyken otostop çekerek taa  Karslara Iğdırlara kadar gezmek istiyorum. Ordan da yine otostopla doğu turu yapa yapa geri dönmek istiyorum. Köy evlerinde yaşlı insanlara misafir olup sohbet etmek, sofralarına oturmak istiyorum. Yer yatağında yatmak, geceyarısı ortalarda dolaşan hamam böcekleri ağzımıza girmesin diye yorganı başımıza çekmek… Bir aşireti ağasından dinlemek, bir aşiret düğününü görmek, izlemek… Hiçte tekin bulmadığımız kamyon şoförlerine tedirginliğimizi belli etmeden sohbet edebilmek, hayat hikayelerini dinlemek…Neler görür, neler öğrenir insan.

Konya’ya gidip Mevlevi dervişlerinin Sema gösterilerini izlemek istiyorum, yanımda bundan büyük bir haz duyacak ve hararetle bana usülleri anlatacak bir arkadaşım ya da eşim olacak. Ben de o sırada semazenlerden biri olmayı hayal edeceğim. Çünkü hayal içinde hayal olacak kadar uzak bir kavram benim için…

1) İlk sırada sürpriz bir isim var; Neslihan! Evet, en sevdiğim internet arkadaşım kendimim, çünkü internete girdğimde kendime yabancılaşıyorum, kendimi Neslihan denen zat kontrol etmeye başlıyor, dolayısıyla da ona sormadan bişey yapamıyorum. Bazen beni kendimle başbaşa bırakıyor ama o zamanlarda da canım çok sıkılıyor. En çok onun beni durdurmasını seviyorum. Seni seviyorum Neslihan

2) Doğan kankam. Kendisiyle yaklaşık olarak 3 yıldır tanışıyoruz. ‘İnternet ortamından tanışılmış insan’ muamelesi yaparsam büyük haksızlık olur, çünkü kaç insan aynı ilde, aynı ilçede, yan mahalledeki insanı internetten bulabilir o da ayrı bir yetenek meselesidir, ellerinden öpülesi bi şansı vardır kendisinin. Durum böyle olunca güven meselesi bir anlamda sorun olmuyor. Şimdi şöyle bi düşündüm de askerde olduğu dönem haricinde en fazla iletişimsiz kaldığımız dönem 3- 4 günü geçmemiştir. Bu kadar zamanda ne muhabbet edilir diye düşünüyorsanız valla onu bende bilemiğcim. İnsan hiç sıkılmadan birbiriyle konuşabileceği, konuşacak bi nane bulmakta zorluk çekmeyeceği, eften püften muhabbetlerle de olsa o anlık sıkıntılarını unutabileceği bir insanın böyle her an dibinde, pardon çevrimiçi olmasına çok alışıyor. Bugüne kadar edindiğim en kadim dostlarımdan biridir. Yakın çevremden herkes bilir, tanır, herkes varlığına kısa sürede alışır onun. Oldukça sıcakkanlı, karakterli, kendini bilen biridir. İçi dışı birdir hiçbir şey saklamaz. Doğal, komplekssiz yönünü hep kendime örnek aldım Onun. Tek problemi hayır’ demeyi bilmemesidir. Onu da en kısa zamanda öğreticem inşallah (Kanka bu yazıyı maille Megan Fox’a atıyorum, senin için bişeyler düşünür umarım, hadi iyisin;) )

3) Mrt; (Murat.) Biz kendi aramızda birbirimize ‘hacı’ diye sesleniyoruz. Yaklaşık 1 bucuk sene oluyor tanışalı ama nasıl, nerden tanıştık vallahi billahi unutmuşum. Bilgisayar mühendisidir, acaip kıvrak bi zekası, yaşına göre yüksek bir kültür yapısı vardır. Hani birileri sizi lafıyla döver ya böyle gülümseyerek, işte O da öyle. Yakın zamana kadar aşktan yana çok sıkıntı çekmiş ama sonunda azimle amacına ulaşmış, yengeyi kapar kapmaz net aleminden yavaş yavaş sıvışmaya başlamıştır. Arada iğnelemelerimden kurtulmak için gelir, sataşır, güldürür gider. Bu kadar zamandır sırf sinir etmek için yaptığım tüm kaprislerimi sabırla çekmesi, bütün şımarıklığıma tahammül edebilmesi, habire sabrını sınasam da sıkılmadan dinleyebilmesi en sevdiğim tarafıdır. Neyi derdetsem çekinmeden anlatırım, bir saat dinler. Çok kıymetli bir dost oldu benim için. Çok önemli şeyler öğretti hayatla ilgili. İnsanın karşısına çıkabilesi nadir samimiyette insanlardan biridir.

4) Cansu ve Emine: Bu tatlı kızlarla yollarımız 3 sene önce KPSS denen illete çalışmak zorundayken kesişti. Egitimfakultesi sitemiz var, halen Doğanla pis işlerini birlikte yürüttüğümüz, işte orda tanıştık. Cansu benle aynı dönemde atandı fakat Emine kankam branşından dolayı hala KPSS illetiyle mücadele ediyor. Bunca zamandır hiç karşı karşıya gelemedik ama bu yaz ciddi projelerimiz var. Bu ikisi zamane kızlarından çok farklıdır, çok ağırbaşlı, nerde nasıl davranılır bilen, her ruh haline göre iletişim kurulabilen türden hanımefendi kızlardır. Oğullarım olsa hiç başka kız aramam bunları alırım. Esmer oğluma Emineyi, sarışına da Cansuyu alırım. Onlar benim oğullarıma varmaz ama olsun kaçırırız olur biter Özlüyorum sizi, ikinizin de boynuna sarılıcam ilk gördüğüm yerde

5) Arzu ablam ve Mizanger. Blog takibi aracılığıyla tanıştığım Kocaeli’li arkadaşlarım. Mizanger, web öğrencisi, henüz lisede. Hatırnazdır Neslihan ablasını hiç unutmaz. Neslihan ablası blog gezmede çok başarılı olamasa da o Neslihan ablasını hiç bırakmaz sağolsun, varlığını desteğini hissettirir. Geleceğini çok parlak gördüğüm azimli bir yapısı var. Yolu açık, efendi bir çocuk. Kızım olsa verirdim vallahi billahi.
Arzu ablam. Daha önce hiç bir yerde karşılaşmadığım bilince sahip mükemmel bir anne. Siyasi, toplumsal her olaya çok duyarlı, çocukları ve gelecek için attığı her adımda ayrı bir kültür vardır. Ayakta alkışlanası bir kadındır. Örnek aldığım…

Bunun dışında sık görüştüğüm kimse yok. Bu yaştan sonra da netten yeni arkadaşlar bulacak cesareti kendimde görmüyorum, bu yüzden tanışma amaçlı gelen ekleme ve mailleri (Bayan olsun erkek olsun) görmezden geliyorum. Kolay olmuyor birine güvenmek.

Ben bu mikrobu Mizangere atacaktım ama aynı konuda yazmış zaten. Ben de napiim sessizce bekliyorum.

Sandık sandık kirazlar,
Haziranı yakalar,
Gitte dalından kopar,
Adil abi paralar ))
(Ben yazdım olmuş mu)

diye minik bir mani yazmıştım.

Önceki gün Ümran kankam bize babannesinin manilerinden 3-5 tanesini Ankara şivesiyle okumuş, bu şekilde mani konusundaki yeteneğini ortaya koymuştu. Bugün de Facebook denen illetyusu karıştırırken olsa gerek bu manime denk gelmiş ki, maniye maniyle cevap verildiğinden yorumunu çakmış. Ben de aşağı kalmadım ve gereken cevabı yine maniyle verdim. Bir zaman sonra çok keyifli bir hal almaya başladı bu durum ve sürdürdük. Şimdi sizlerle de paylaşmış olmak istiyorum. Sürc-i lisan ettiysek affola.

Ü: manici başı pınarın başına
yazı yazdım taşına
gelen giden okusun
neler geldi başıma:)))
yine kiraz yeniden kiraz. kiraz isterim biraz
N: Baktım face bookuma,
Ümran yazmış duvarıma,
Dünki gibi mani yazıp,
Beni hayattan soğutmaaa )))

Ü: Maniye mani derler
güzele güzel derler
hoşaftan anlamayana
bilmem ne derler:)))))

N: Maniye mani derler,
gerisine atmasyon derler,
Eğer hoşaf tatlı ise,
Eşeğin de hoşuna gider )

Ü: karanfilsin tarcınsın
kız sen benim harcımsın
eşek olmaya ne hacet
hoşafı bilen sen varsın

geçti yaz ayları
yiyemedim kirazları
adil abi duysaydı
paralardı neslihanı

N: Duydum ki ağlamışsın,
Saykoya bağlamışsın,
Adil abi bizdendir,
Başkasına yanmışsın

Ü: geldi geçti seneler
bak yüreğim ne der
seni kanka yaptım
bilmem dillerin ne der

N: Kanka dediğin nedir,
ellerinin kiridir,
seni gönlüm etmişim,
Gerisi heder idir

Ü: gözlerim yaştan görünmez
bu kalp sensiz gülmez
gülüşün yeter bana
başka bir şey istemez

bize hicran oldu
vuslat hayal oldu
gel de kalbim gülsün
gözüm yaşla doldu

mani yazdım kankama
bakmadı facebookuna
temizlik yine kaldı
ne yiyeceğiz akşama

N: Kanka kanka baksana,
eldiveni taksana,
evin elden gidiyor,
çaresine baksana

Planları yapmadım,
Daha onaylatmadım,
Sana diyorum ama,
Yerimden de kalkmadım

Ü: kalkmazsan yapamazsın
derslerini anlatamazsın
böyle tembel olursan
koca da bulamazsın

eldiven elde durmuyor
ev elden gitmiyor
senin tembelliğine
kelimeler yetmiyor

N: Ekinlerim boy vermiş,
Allah bi çene vermiş,
Kusura bakmam evet,
Gerisini koyvermiş.

Ü: dır dır ettin durdun
beni işimden kodun
gerisini sorarsan
benim gibisini nerde buldun

N: Salkım salkım üzümler,
kankam beni düğümler
Daha konuşurum ama,
Patladı izleyenler

Ü: soğansız aş olmaz
benimle baş olmaz
cok konuşma kankam
çenesiz ümran olmaz

N: Dolmaz oldu bu şişe,
Akıl ermez bu işe,
Bence kapatmalıyız,
Varmalıyız finişe

Ü: şişe doldu şişe
gülmek gerek bu işe
sen yaz bloğa
herkes baksın bitişe

(Fonda izleyicilerden derin bir ‘aaaaoooowww ’ duyuyoruz.)

Demek ki neymiş? Her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi her güzel tatilin de…. Ooooofff! Burada sonsuza kadar susmak istiyorum.

Tatil bitmesin valla billa da gözlerim doluyor, yeminle…

Okulumu arkadaşlarımı toplantılarımı felan çok özledim ama…. Ama amaa…

Kendime küstüm bu yüzden hafta başından beri bişey yazmak istemedim, gerçekleri kendime kabul ettiremedim belki de…

Ama hatıraları anarak yaşıyacağım. Ne güzeldi dimi Nesli ya?

Ablamla internet bağlantısı olan güzel bir cafede çay içmeye gittiğimiz gün anahtarı evde unuttuğumuzu farketmiştik. Bin panikle kardeşimi arayıp taaaa Bursalardan anahtar getirtirken ve o bize yol boyu bi temiz söverken biz sahile inip laptopla bi güzel film izlemiştik, gelen geçen deli mi bunlar demişti, aldırmamıştık, görgüsüz gibiydik evet ama mecburduk beklerken oyalanmaya. Kadir geldiğinde ise yediğimiz zılgıttan bile etkilenmedik, mutfakta kikirdeyip durduk o bizi azarlarken. Böyle şeylerden bile ders çıkartamıyoruz ne yazık bize.

Bi kere de hava bulutlu olmasına rağmen çok uzak bi plaja gittik, deli gibi rüzgar vardı, deniz de çok dalgalıydı ama aldırmadık; inadına eğlendik, sonra birden yağmur bastırdı. Islak sıçana dönene kadar koşturduk çoluk çocuk, hem güldük hem koştuk. Alllah’tan kimseler görmedi. Eminim.

Annemi karşılamaya durağa gittiğimizde dakikalar geçmesine rağmen otobüs gelmemişti. Ablam on dakika önce aramıştı gelmesi gerekiyordu, panikledim, sordum ablama ‘telefonda nerdeyim dedi?’ diye. Ne dese beğenirsiniz? ‘Bilmem, sesi otobüsteymiş gibi geldi’ dedi. Kafayı yiycektim. Yahu bir insanın sesi otobüste nasıl çıkar, yaya iken nasıl çıkar. Nasıl bir tahmin yeteneğin var kızım senin? Delirtti beni, 45 dakka bekledik sayesinde boşu boşuna hem de.

İstanbula gittiğimiz gün gemimiz poyraz nedeniyle saatlerce sallandı, milletin morali bozuldu, herkes eğlenceden elini ayağını çekti. Kulağımızın dibinde kusan, sallantıdan dolayı sandalyeden düşen, çocuğu ağlayan, ölcezzzz, titanik bile battı şuncacık gemi neden batmasın diye sümküren… ne ararsan var. Ben ve ablam ne yaptık sizce? Modumuzdan bişey kaybetmediğimiz gibi tek bir sahne kaçırmadan hem insanlardaki heyecanı gözlemleyip eğlendik, hem de pür dikkat geziye odaklandık. Gemi de batsa bize o moralle bişey olmazdı. Aslanlar gibi enerjik ve sinerjiktik gece sonunda. Yetmedi bi de evde döktürdük.

Gittiğimde 9 aylık olan yeğenimi kucağımdan indirmedim. Ense kökü dahil öpmedik gram yer bırakmadım. Kucak kedisi olduğundan ben varken emekleyemedi bile, ne zaman benden ayrıldı 2 gün sonra emeklemeye başladı, o da yarım yamalak… O kadar alıştım ki ona. Allah’ım çok özlerim onu ben yaa!

Canım kankitom kızkardeşiylen bana süprüz bi doğum günüsü kutlaması tertiplemiş. Çok ama çok mutlu etti beni. Uğur böcekli doğum günü pastam, Yıldıztepede gecenin körü, rüzgardan yanmayan çakmak, Fiorino, pembe öküzcüküm… Her şey ama her şey mükemmeldi, ağlama noktasına geldim. Sonraki gece de bizimkileri ‘unuttuk doğum gününü’ diye kandırmaya çalıştığı  başarısız sürpriz çabaları…

Ben yeni yaşımı unutmaya çalıştıkça bunlar gözüme gözüme sokuyorlar, töbe yarabbim!

Sonuç olarak Ailece süper bir yaz geçirdik. Moraller iyiydi, kaygım sıkıntım yoktu geçen yılki gibi… Ben mutlu olunca onlar da öyle oluyorlar. Yedik içtik, hepimiz 100er kilo olduk. Unutamayız bu yazı…Seneye tekrar, bidaha, yeniden,yeni yine yeniden istiyoruz. Haydi hep beraber şimdiden:

Yaz gelsin artıkkk !!!

Önce küçücük çocuklarımı heveslendirdim o büyük ödüllü yarışmaya katılmaları için, deli gibi çalıştılar, ben de destekledim, yüreklendirdim. Tam gönderecektim ki o güzel eserleri; müdürüm ‘Bunları ya öğretmen gönderecek kendi imkanlarıyla, ya öğrenciler…Bu yarışma Okulu ilgilendirmez!!’… Ben ne yapmalıyım şimdi? O kadar çalışmayı Ankara’ya nasıl göndereyim. Küçüklerimden tek bir kuruş almam elim gitmez. Kendim göndermeliyim mutlaka. 20 kadar çalışmayı tek tek kendi ellerimle. Postane ilçede, bense ilçeden çok uzakta…

Sonra öğrencilerimden biri devamsızlıktan sınıfta kaldı. Tam da adam olmaya karar verdiği hafta… Çay ocağından kurtulacak; benim nerelere geleceğimi gördüğünde herkes utanacak demeye başlamıştı. Bugün eline ilk defa cetvel aldı dersimde, çizmeye başladı. Teneffüs arası verdikten sonra tekrar derse girdim. ‘Hidayet gitti, teneffüste müdür geldi, devamsızlığın doldu dedi; O da kızdı gitti’ dediler. Öylece kalakaldım. Elime verdiler bitiremediği çalışmasını. Çok moralim bozuldu, ama yapacak birşey yok. O aylar öncesinden kalmıştı sınıfta dediler. Zaten geçen sene de kalmış. Kazanamadığımız bir öğrenci daha bıraktı kendini hayatın acımasız kollarına. Canım çok sıkkın.

Şehitlik Gezisi planlarımızı öğretmen arkadaşlarımızın başını belaya sokmamak, müdürümüzün tehditi üzerine iptal ettik, içimizden kan gitti bunu öğrencilere söylerken…

Sağlığımı kaybettiğimle ilgili gördüğüm kötü rüyanın ardından, tam da seminerin son günü, hiç beklemediğim o küçük not… Allah irademi deniyor biliyorum, kanmam buna. Canımı sıkmayacak bu diyorum, geçiyorum…

Bazen kaybetmekten çok kaybettiğini kabullenmek yoruyor insanı. Bunu itiraf etmek.

Üstüste geldi bazı hayal kırıklıkları, beklentilerin boşa çıkması. Belki takmaz herkes  bunları ama ben neden büyüttüm gözümde bazı küçük şeyleri? Ne bekledim hayattan acaba tam da bu hafta? Ne sömürdü enerjimi böyle? Birine mi kızdım ben? Evet olabilir aslında…Belki kendime, belki başkasına. Belki aslında rastlantılara.

………………………………………………….

Hep neşeli insanlar vardır ya hep mutlu, hep gülerler…Aldanmayın. O insanlar aslında içlerindeki kederi gömmek için gülüyorlar. Oynuyorlar çevreye. Kimse bilmez içinden neler giderken. Keşkelere, kayıplara, gidenlere, hiç gelmeyenlere ve asla gelmeyeceklere kan ağlarken yürekleri, bunu yok etmek ister gibi güler gözler. İnkar ederler.

Şimdi aynı ilde olsak neler yapılır, ne sürprizlerle kutlanır ama; adam Türkiye’nin öbür ucunda…Mecburen hediye alıcaz kargoyla göndericez. Ama ya gecikirse, ya tutup da başka yere götürürse? Ya yolda hasar…?

Düşün Neslihan düşün…Ne yapabilirsin…

Son bir hafta…Artık hediye de alamazsın, gönderemezsin, çok geç. Başka çare düşün…

Son üç gün. Bir sabah aniden geldi aklıma. PowerPointte slayt hazırlayacaktım. En rezil fotoğraflarını koyacak, yerin dibine sokacak cümleler yazacaktım. İşte bu Dahiyane bir fikir.

Hemen nasıl yapacağımı düşündüm. Bana gönderdiği, kimselere göndermediği fotoğrafları vardı. Masaüstünde şahsına münhasır Klasör açtım, koymayı düşündüğüm fotoğrafları içine attım, fakat elimdeki rezalet yetmezdi…Facebook’una girdim, albümlerde beğendiğim fotoğrafları seçtim seçtim attım klasöre. Sonra metin düzenlemeliydim. Bütün yeteneğimi ortaya dökerek bilindik en belirgin özelliklerini düşündüm. Heyecanla elime kağıt kalem aldım, kullanacağım metinleri tek tek yazdım, yanında kullanacağım fotoğrafları seçtim, kağıt üzerinde işaretledim.

Zaman daralmıştı ve ben bunu yetiştirmeliydim. İşlem esnasında beceriksizliğim dolayısıyle yardıma ihtiyacım olursa bu kişi kesinlikle O olmayacaktı. Bu yüzden bütün terslikleri önceden hesaplamalıydım. Başladım…İlk iş olarak seçtiğim fotoğraflara bir bir yazı ekledim Photoshop’ta.. Bu bir günümü aldı. Bana iki gün kalmıştı. İkinci olarak Powerpointte başladım; fakat hiç güzel olmuyordu. Hevesle başladığım çalışmayı yarıda kestim. Hevesim kaçtı, hiç beğenmedim…

Sonra video paylaşım sitelerindeki klipler aklıma geldi. Dedim millet yapıyorsa ben neden yapamayayım?

Okuldaki Bilgisayar Hocamıza danıştım. Bildiği bir program olduğunu söyledi, belleğim aracılığı ile attım, fakat programı virüslü ortamdan geldiği için kuramadım. Kendisine bir daha sormak istemedim ve kredimi diğer hocada denedim. O da kendi bildiği Programın adını unutmuştu. 3 teneffüs boyunca psikolojik baskı yaptım, başında bekledim. Sonunda öğle arası internetten dandik bir program indirdi, kurdu, bana nasıl yapılacağını gösterdi. Ben de birkaç deneme yapıp başarısızlığa uğradım çünkü kayıtta ve sonrasında sorunlar veriyordu Demo olduğu için. Ve gösteri esnasında da sarı bir şerit bütün fotoğrafları rezil ediyordu. Mükemmeliyetçi kişiliğim bunu kabul edemezdi.

Çaresizdim. Onu o şekilde yapıp gönderecektim. Eve döndüm, Yastığa gömdüm kendimi, birkaç dakika düşündüm.

Sonra bir ampul yandı beynimde. Aklıma süper ötesi bir fikir gelmişti.

Google’de arattım Slayt Show Programlarını; birini seçtim indirdim kurdum. Bütün fotoğraflar, dizgiler, herşey hazır ve sıraya konmuş olarak kaydedildiği için, hemen başladım gösteriye. Herşey normal gidiyordu, hemde movie dosyası olarak da kaydediyordu cağnım programım… İki bilgisayar hocasının beceremediği şu küççük olayı ben 5 dakkada çözmüştüm. Bu da bizim manyağın şansına deyip, hızlıca devam ettim.

Son birkaç saat kala bitirdim, geçişleri fotoğraftaki etkiye göre ayarladım, zaman aralıklarını ince ince hesapladım. İki gün önce bütün reklam müziklerini didik didik arayıp sonunda The Beatles’ın ‘Let it be’ şarkısını da çok sayıda aday içerisinden uzun uğraşlar sonunda seçip, indirmiştim. Hazırdı; Bunu da ekleyip şahane gösterimin son rötuşları üzerinde çalışmaya başladım.
Ümran uğradı, onunla birlikte izledik, çok duygulandı. ‘Biri de bana böyle bir hediye yapsa çok mutlu olurdum; doğum günüm 23 ekim’ dedi, mesajını verdi ve koşuya gitti. Ben ise kalan işleri ve son denemeleri bitiriyordum, evde kaldım. Artık içim dışım Doğan Aydın olmuştu. İllallah demiştim kendisinden; itiraf ediyorum.

Saat yaklaştıkça süprüz bozulmasın diye hiçbirşey hissettirmiyordum. Ufaktan anlamıştı aslında ama yalanla dolanla üstesinden gelmeye çalıştım.

Saat geldi, kendisine dosyayı attım, bir de abzürd fotoğraflarını koyduğum için nasıl tepki verecek diye ifadelerini de canlı canlı seyrettim. O, yüzündeki tebessümle izlerken ben de çok mutlu oldum. Tam da istediğim buydu.

İşte o video:

Bütün pis işlerimi hallettiği için, bana en zor zamanlarımda moral verdiği için, hiçbir zaman ‘Hayır’ dememeyi öğrettiği için, herzaman moralize ettiği için, hayatıma renk kattığı için Ona çok minnettarım ben…
İyi ki tanıdım seni kankam…İyi ki doğdun sen.
Hayat seni hep mutlu etsin, gülen yüzün hiç solmasın. Hiç yakışıklı olmazsın çünkü o ifadeyle.

Msn de vakit geçiriyorsanız, yükleyin derim, benim keşfedemediğim daha çok özelliği var, mutlaka hoşunuza gidecektir. Beğenmezseniz iade bedeli almıyoruz efenim.

(Ben reklamımı yapar paramı alırım, gerisine karışmam )

Öğle saatlerinde olay yeri inceleme ekibi olarak gidip, biraz da tiksinme beklentisi yaratarak incelemeye koyulduk. Çok yumuşak görünüyorlar. Buna rağmen tiksinmedik, baharın müjdeleyicisi bunlar. Hepsi yarın öbür gün kelebek olacaklar, biz bahçede seyr-i sefa yaparken yüzümüze yüzümüze uçacaklar. Diğer arkadaşları da onlara eşlik edecek, çayımızın içine kaçmak suretiyle ecellerini yazmış olacaklar. Bizse daha onlarcasıyla mücadele etmek üzere hayatımıza devam edeceğiz.. Ne güzel ya…

Börtüsüyle böceğiyle seviyorum baharı…Varsın mutfağımdan çıksın karıncalar, varsın kırkayaklar yastığımın civarında dolaşsın. (Hayır bunda ciddi değilim!) Varsın nisan yağmuru yağsın, hazırlıksız yakalasın hepimizi, rezil olalım. Yerlere oturalım karnımız ağrısın, dozdozlar kovalasın Setenayı, arkama saklansın. Çok sıcak oldu deyip şikayet edelim. Edelim noluurrr! Bahar gelsin artık!

Bu yaşıma kadar etrafım bana hep sarıkız, sarı çiyan, papatya gibi beyaz ve ince isimler takarlardı fakat iki gündür hamamböceği, kara yosma, esmer bomba gibi nahoş deyimlerle seslenmeye başlar oldular. Aslında herşey okuldaki bakım duayeni arkadaşlarımın ‘Tenin bembeyaz, gözlerin renkli ya; sen saçını siyaha boyasan süper bişey olursun kızııımmm‘ demeleriyle başladı. Evet efenim; çaktınız. Saçımı simsiyaha boyadım; kapkara bi kız oldum. Artık aynaya baktığımda ‘kim bu kızz! Ayyy ne enteresan bişeeeyyy! ‘ diyorum. Yakıştı mı bilmiyorum ama kendi gözüme kendim yabancı geliyorum. Alışıcaz zamanla…

Efenim sakınola nacizane şahsıma ‘aman bu kız da zamane kızları gibi şimdi piercing de taktırır karnına diline felan…’ diye demeyin. Hiç öyle bir tarz değiştirme eğilimine girmedim. Amacım geçip giden yıllara direnemeyen saçlarımdaki beyazlaşma eğilimini durdurmak ya da kısmen kapatmaktı. En iyi kamufle aracı boya olduğundan o güzelim açık kestane saçlarımı habire boyamak durumunda kalıyorum. Saçlarım isyanda yemin ederim. Hayatım boyunca daha ne enteresan renklere girecekler Allah bilir.

Çok yakında mavi yeşil renk tonlarını deneme eğilimine giricem. Taslaklara başladım:)

Tekrar çalışmaya başlarsınız, karşılaştığınız her şey moralinizi bozar:
-Maraton başlamıştır, ama siz kendinizi her anlamda eksik ve yetersiz hissedersiniz.

-Önceki yıl çok iyi bildiğiniz konular dahil hepsini tekrar çalışmak zorundasınızdır, inanılmaz moral bozucudur, eksiklerinizi bir bir görür, üzülürsünüz.

-Üniversite okurken öğretmenliğe dair hayal kurduğunuz her şey aklınıza gelir. derin düşüncelerde bulursunuz kendinizi.

-Arkadaşlarınızdan atandı haberleri gelir, onlar adına sevinirsiniz, ama kendi adınıza üzülürsünüz, buruk bir sevinç vardır şimdi içinizde.

-Çok sevdiğiniz dizileri artık izleyemezsiniz; ders çalışmanız gerekmektedir, ancak biri bahsettiğinde kulak misafiri olur, aman senaryo iyice saçmalamış zaten der ve kendinizi teselli edersiniz.

-Odanızın her yerinde her daim KPSS kitapları vardır. Bu harfleri yanyana görmekten bıkmışsınızdır, kitaplar genelde turuncudurlar; turuncudan da nefret edersiniz.

-Söz konusu KPSS kitaplarını üst üste, yan yana, arka arkaya dizer; ne güzel dizdim diye mutlu olmaya çalışırsınız.

-Arkadaşlarınız sinemaya davet ederler, gelemem dersiniz; gitmezsiniz ama ders de çalışamazsınız.

-Eve gelen misafirler için ayırdığınız zaman gözünüze batmaya başlar; artık misafirperver de değilsiniz.

-Aynı misafirler 40 bin öğretmen alındı; sen niye gidemedin?diye sorarlar. 40 bini de bizim branştan değildi. diyemezsiniz, anlatamazsınız, susarsınız.

-Puanınızı soranlara barajın altında kaldığınızı söyleyemezsiniz; gülerler.

-Hüseyin Çelik artık düşmanınızdır.

-Kendinize bakmayı ihmal edersiniz, bunun için harcadığınız her saat; çözülecek testleri aklınıza getirir. Kendinizle ilgilenmeyi bırakırsınız.

-Nisan-Mayıs ayları geldiğinde aileniz yazlığa gitmeye başlar. Siz KPSS kitaplarını küçük bavulunuza sığdıramayacağınız için gidemezsiniz, ailenizi kapıdan geçirir; belki de arkalarından bir güzel ağlarsınız.

-Sınavdan gelmişsiniz; odaya girer ve KPSS kitaplarıyla karşılaşırsınız. Onları kocaman bir çakmakla yakmak istersiniz, elinize alır, sonra geri bırakırsınız. Belki tekrar lazım olur, emin olamazsınız..

İşte bütün bunlar yüzünden Bu yıl KPSSyi kazanmalıyım dersiniz. Kendinizi motive edersiniz. Çünkü gerçekten başka çareniz yoktur.