Çarketmek, bunu farketmek!
Şimdi parmaklarım klavyenin üzerinde, beynimden gelecek emirleri bekliyorlar. Beynim bile beynime hükmedecek gücü kendinde buluyor o kadar saçın altında, bi ben kendime hükmedecek enerjiyi bulamıyorum. Aslında belli ki bir iradem var. Çok güçlü olduğunu tam da bu hafta ustaca ispatladım benliğime üstelik. Ama zor olmuyor değil, şöyle ki:
Çok gergin, çok yorucu atraksiyonlu bir buçuk haftam geçti. Neresinden anlatsam ucunu bulamam. O yüzden ‘keşke büyümeseydik’ dediğim çok oluyor bu ara. Keşke bizden birileri bişeylerin farkında olduğumuzu beklemese, biz de öyle çiçek felan toplayıp ömür tüketsek. Hayat hep güzel olsa, hep güvenilir insanlarla karşılaşsak mesela, herkesin içindekini görebilsek felan. Hayat daha kolay olurdu. Böylece düşünmekten stresten gerginlikten heyecandan sinirden alerjik reaksiyonlar geçirmesek, boynumuzda kocaman yaralar çıkmasa… Sonra tutup kendimizi suçlamasak. ‘Dünya değişiyor, o da haklı bi yerde…’ diyebilsek. Değişime ayak uydurabilsek, yada uydurmasak; hangisi doğru olur, sadece bunu bilebilsek.
Güzel olurdu ya, valla…
Artık bir şeyler yaz diyecektim ki yazmışsın.
Herkesle ilgili bir durum aslında dile getirdiklerin.
Bu ara değil büyüdüğümü hissetiğim zamandan beri derin,hep çocuk kalabilsek derim.
Sen cennetten bahsediyorsun herhalde ,güzel hayat,güvenilir insanalar,içindekini görebilmek….
Bu konudaki ‘keşkelerin cevapları’ ne yazık ki pek olumlu değil.
Bu durumda dua ve sabır belki en güzeli…
Bir de çağ değişmiş, benim de mi değişmem lazım diye kendini köşeye sıkıştırıyorsun.
Ama hayır!
Çağa rağmen inatla iyi olabilmeyi başabilmek gerekir.
Başkasının ne olduğuna bakmadan.
”Bu durumda dua ve sabır belki en güzeli…”, demisşn hocam, gerçekten öyle galiba…
aslında abla dünya çokta değişmiyor sadece yenileniyor.yeniliklere ayak uydurmakta bisiklete binmek gibi
Ah Neslihan’cım ben bile duygularımı ifade etmekte zorlanırken şu sıra ne güzel anlatmışsın tüm düşündüklerimi. Öyle yoğun yorucu ve zor bir döneme girdim ki “keşke hep çocuk kalsaydım” sözü dilime pelesenk oldu resmen.
Ve iyi birşeyler yapmak için uğraş verirken öyle insanlarla karşılaşıyorsun ki maalesef aynı yolda yürüdüğünü sanırken ayağına çelmeyi takıveriyorlar. Dediğin gibi keşke içlerini görebilsekte ona göre çizsek rotamızı. Yada şu saflık derecesine varan iyi niyetten bir kurtulabilsem…
Uzun zamandır uğrayamadım bloguna yeni yazılarını okuyunca dinlendiğimi hissettim. Seviyorum yazdıklarını okumayı. Kendine iyi bak canım.
Madem büyüdük ve madem böyle bir dünyada yaşıyoruz ayak uydurmaya çalışmaya devam mecburen
Biz böyle saf oldukça daha çok böyle yazılar yazar, okuruz ablacım. Aynen devam, akıllanmak yok
Neslihan Hanım : Sizi ve yazılarınızı aramızda görmekte mutluluk duyarız… Desteğiniz bizim için çok önemli…
http://www.engeldegiliz.com/forum/1656-t-hayat_ve_azim.html
Saygı ve Sevgiler
Yıldırım Bey, en yakın zamanda, kendimi toparlar toparlamaz yazmaya başlayacağım. Görüşmek üzre…