Sabah her zamanki gibi alacakaranlıkta uyandım. Giyinip evden çıkmam her zamanki gibi 8 buçuğu buldu. Evden çıkmadan hava nasıl bakma huyum yoktur, yine bakmadım. Dışarı çıktığımda gördüm güneşli olacağını. Okula varıyorum. Öğrenciler ardı arkası kesilmeden selamlıyorlar yine. Oyuna dalmışlar, montsuz koşturup duruyorlar, düşen, kaşını gözünü patlatan…En büyük havadisleri bunlar. Daha dış dünyayla tanışmadılar. Neler olup bittiğinden haberleri yok.

Hiçbirşeyden; ama hiçbirşeyden haberleri yok.Ne güçlü olmanın peşindeler, ne sahip olmanın.

Aslında biz de farklı değiliz. Ne görüp duyuyoruz şu yaşananlara dair? Tek bildiğimiz evden işe, işen eve… Hayat düzenimiz var. Görmüyoruz düşünmüyoruz gerisini. Acaba dış dünyada neler oluyor, neler yaşıyor insanlar?

Tam da 9. sınıflara hayatlarının sınavını yapacağım. Onlar sınavda ter dökerken nemrut nemrut arkalarından dolaşıp kopya yakalamaya endeksliycem kendimi… Kendimi İsrail gibi hissetmek istiyorum evet, ezmek nasıl bir duygu bunu anlamak istiyorum, şerefsiz olmak istiyorum bugün. En savunmasız anlarında enselerine çöküp ne yaşadılarsa unutturmak istiyorum. Hangi güzel duygunun yolu acımasızlıktan geçiyorsa; onu görmek istiyorum bugün. İsraili daha yakından anlamak istiyorum. Becerebilir miyim acaba? ACIMAK hissi nerde yok oluyor acaba?

Daha dün gibiydi adi amerikanın Irağa saldırışı ve yaşanan onlarca vahşet. Aklıma her gelişinde boğazım düğümleniyor. Çok yakından takip etmiştim, an ve an…Ama o zamanlar daha merhametsizdim sanırım. Şimdi yaşananlar ağlatmıyor, ağlamaktan beter ediyor bünyemi. Elimizden ne gelir bilmiyorum. İzlemek istemiyorum ölen bebekleri, yaşanan acıları. Nolur dursun artık diye bağırsam, avazım çıktığı kadar… Durur mu acaba şerefsiz bombalar? Nedir yaptıkları insanları öldürüp, yok edip onca hayatı ? Zaten ne gördü o insanlar o sefalet içinde? Canlarından başka neleri var? Ha bir de özgürdüler sadece…Şimdi saklanacakları delik bile yok. Vurdular onları…