Tatilim başladığından beri sevgili kızcağızını yamacında görmeye alışan annem, beni 12 yaşımda zannetmeye başladı. Memlekete döndüğüm günden beridir iflahımı kesmiş olduğunu ben şahsen dün farkettim.

Tamam özlemiş beni, iyi güzel de insan her an kontrol altında tutmaya ne gerek duyar anlamıyorum. Milletin kızları yazlıkta geceleri paso barda gezinir, arkadaşlarıyla yüzmeye gider takılır eder, ben denize nazır naçizane yalımızda(!) çocuk bakıyorum efenim. Evet çok eğlenceli geliyor değil mi kulağa? Yeğenime bakıyorum, alışverişe gidiyorum yemek felan yapmayı öğreniyorum. Kısacası tatilde yapılmayacak ne varsa onu yapıyorum…

Tatilimizin günlük planı da annemiz tarafından şekillendiriliyor, Bırsa İl Emniyet Müdürlüğü’ne onaylatılıp resmi gazetede yayınlandıktan sonra da yürürlüğe giriyor. Her saatin planı var, her saat olabilitesi muhtemel gelişmelere karşın annemiz yanımızda olmazsa telefonla müdahale edip yeni şekli anında belirliyor.Condalezza Rice ile de arada fikir alışverişinde bulunuyor. Bazen Tansu Çillerle de görüşüyor.

Kafasında belirlediği yakın akrabaların düğünlerine ‘gidilecek!’ dediği andan itibaren hummalı hazırlıklar yapılıyor. Bir evden bir kişi gitse yetmez mi ben gelmesem olma… demeden cümle yarıda kesilir ve ‘ gelicen, olmaz, onlar bizim Rıfkı dayının amcasının oğlunun kayınbiraderinin gelininin torunu, gitmeden olmaz.’ diyerek düğün hazırlıklarına başlanır. Ne giyeceğin konusu iki hafta sündürülerek konuşulur, kıyafetler denenir, anne olmaz derse, o kıyafet asla giyilmez, yerine kaynar sıcakta çarşıya gönderilir ve annenin kafasında belirlenen renklerde yeni ciciler alınır. Şimdi de öyle bir düğün döneminde olduğumuzdan, valide hanımın projesine göre şu an çarşıda olmam lazım efenim. Hemen gitmeliyim iznizle, aradığında fonda kalabalık insan sesi duymazsa ayıp olur çünkü.

Bazen dünyayı annem yönetse nasıl olur diye düşünüyorum. Herkes evinde otururdu, çocuk kaçırma olayları olmazdı, kızlar evden kaçmazdı, böbrek mafyaları aç kalırdı, polisler işsiz… Gencecik çocuklar askere gitmezdi, askere kimsesiz yaşlı amcalar giderdi. Hastalar ölmezdi çünkü doktorlar para almazdı ve 24 saat full çalışırlardı. Öğretmenler de kendi memleketlerinde çalışırlar, doğuya kimse gitmezdi, orda çobanlar öğretmenlik yapardı. 20 yaşını dolduran kızlara düğüne gitmek zorunlu olurdu. Bütün kiracılar zamanını geçirmeden kiralarını öderlerdi, yoksa cezası alnının çatından tek kurşunla vurulmak olurdu. Bütün sevgililer evlenmek zorunda olurdu, ayrılmak denen olay yasadışı suç sayılırdı. Annemin iktidar partisinin adı da, Çoktan Planlanmış Hayat Partisi olurdu. Herkes heyecansız aksiyonsuz mutlu mutlu yaşardı.

Seni seviyorum anneciğim. 20 küsür yaşımda olduğum halde her sabah beni öperek uyandırmana rağmen…