27 yaşımda; İstanbulun yoğun trafiğinde ışıklarda beklerken ve ben telefonda konuşurken yanıma yanaşan lüks araç dikkatimi çekecek, içindekinin Kıvanç Tatlıtuğ ya da Murat Boz olduğunu göreceğim, beni fark edecek ve salya sümük imza isteyen kızlardan biri sanıp şımarıkça gülümseyecek ama ben oralı bile olmadan yandığını fark etmediği yeşil ışığı gösterip gaza basacağım. Heytt be, hayali bile göğsümü kabarttı.

Keman çalmayı öğrenmeliyim. Piyano çok bayıyor, vurmalı çalgıları çok öyle profesyonel bulmuyorum, üflemeliye nefesim yetmez ama; keman çalmak ayrı bir haz. Onu öğreneyim bir ara ben.

28 yaşıma geldiğimde, ayağımdaki topuklu ayakkabıyla ve altımdaki son olmasa bile iyi bir model kırmızı arabamla, aynı zamanda telefonda konuşarak boğaz köprüsünden geçmek. Nereye gittiğim önemli değil. Öyle bir geçeyim istiyorum, sonra dönerim tabi.

29 yaşına geldiğimde ise; atlama mesafesi kadar yakın iki gökdelenin çatısından diğer binanın çatısına sıçramak istiyorum. Bungee-Jumping falan eskidi artık. Öyle kat kat sarınıp kitlenip aşağı örümcek gibi sallanmayı nineler de beceriyor, kolaysa bunu yapsınlar. Ben yapıcam şahsen, cesaret edemeyen kendi bilir.

Aynı dili konuşabildiğimiz en az bir tane yabancı arkadaşım olsun istiyorum. İtalyan olursa sevinirim. Cinsiyetini belirtmiyorum, belirtmek istemiyorum

30’lu yaşlarımda Tac Mahal’e gitmeliyim. Hindistana. Ordan da Mısıra gidip Piramitleri yakından görmek istiyorum. Bu iki yeri görmeden ölürsem gözlerimi kapatmak için iğne iplikle dikmeleri gerekebilir.

31 yaşımda; kendime ait sevmediğim negatif yönlerimi listeleyip saklayacağım. İlerde çocuklarıma okutacağım. Anneniz canavarın tekiydi bakın şimdi nasıl da melek oldu diyeceğim. Ya da beceremediğim maddelerle yüzleşeceğim.

32 yaşımda, saçlarımı belime kadar uzatıp en alt katı sarı, orta kattan bir bölümü kızıl, en üst katı da yeşilin sarı bir tonuyla boyatmış olmalıyım. Daha enteresan renkler de olabilir. Kısa bir süre bu şekilde gezeyim.

33 yaşımdayken; aşağı yukarı değil de sağa sola giden asansörler icat edecekler. Edemezlerse ben patentini almış olarak mühendislere öneri sunacağım ve yaptıkları asansörlere bineceğim. Rüyalarımda, pardon kabuslarımda gördüğüm o yan giden asansörlere bir de uyanıkken binmek istiyorum. O kadar korkunç olacak mı bakalım.

34 yaşımda ise; bir mekanda en az bir kere sahneye çıkıp şarkı söyleyeceğim ve herkes çok beğenecek.  Beğenip alkış tutanlara para ödülü koyacağım çünkü. Ama bunu yapmış ve güzide sesimi belli bir kitleye dinletebilmiş olmayı istiyorum. Kulaklarına pamuk tıkamış bile olsalar.

35 yaşımda; 35 bin tane yoğurt kabı biriktirip anneme hediye edeceğim; böylece evde gereksiz plastik yoğurt kabı biriktirmesine gerek olmadığını idrak edecek. İki kocaman Tır sokağın başından büyük gürültüyle dönerken annem salonu yoğut kapları için boşaltmış şekilde balkondan tırların yanaşmasını seyrediyor olacak.

36 yaşımda; biri karnımda olmak üzere 3 ve 6 yaşındaki çocuklarımı ellerinden kollarından çekiştire çekiştire bir yerlere götürmek. Muhtemelen oyun parkı. Ama karnım burnumda olmalı ve bol bir elbise giymiş olmalıyım. Ayağımda hala topuklu ayakkabılar olacak ve kırmızı arabamı siyahla değiştirmişim.

37  yaşımda en az bir röportajım olmalı. Ciddi bir dergiden, ciddi bir röportaj. Artık ne anlatacağımı o zaman düşünürüm.

Nişanlıyken ya da yeni evliyken otostop çekerek taa  Karslara Iğdırlara kadar gezmek istiyorum. Ordan da yine otostopla doğu turu yapa yapa geri dönmek istiyorum. Köy evlerinde yaşlı insanlara misafir olup sohbet etmek, sofralarına oturmak istiyorum. Yer yatağında yatmak, geceyarısı ortalarda dolaşan hamam böcekleri ağzımıza girmesin diye yorganı başımıza çekmek… Bir aşireti ağasından dinlemek, bir aşiret düğününü görmek, izlemek… Hiçte tekin bulmadığımız kamyon şoförlerine tedirginliğimizi belli etmeden sohbet edebilmek, hayat hikayelerini dinlemek…Neler görür, neler öğrenir insan.

Konya’ya gidip Mevlevi dervişlerinin Sema gösterilerini izlemek istiyorum, yanımda bundan büyük bir haz duyacak ve hararetle bana usülleri anlatacak bir arkadaşım ya da eşim olacak. Ben de o sırada semazenlerden biri olmayı hayal edeceğim. Çünkü hayal içinde hayal olacak kadar uzak bir kavram benim için…