Aralığın başına kadar havalar ne kadar güzel gitmişti ama değil mi? Hatta güneş gözlüğü takan kankamı bile ‘bikinin içinde heralde?’ diye sorarak iğnelemiştim. Hey gidi güneşli günler heyy!

Kalın kışlıkları o sıkıcı boğazlı kazakları giymeyip, ne güzel gömlekle idare ediyordum ki, o lanet sinüzitin ardından şiddetli başağrısı ve sümüklerimin kaynağı yokmuşçasına akmaları başladı. İlkin konuşma yetimi kaybederim hasta olunca, biri telefon etmesin, aman konuşmayayım, derdim varsa da anlatmamayım isterim. Bunun akabinde de hayata küsüş, çevreye ilgisizlik, aman neolursa olsunculuk… Bu aşamadan sonra çevrendekiler olayı devralır. Zorla doktora götürülürsünüz. İşin en zor kısmı1) Rapor vesaire almak, okuldan kaçmanın zorlukları, müdüre hastalığın kocaman kıpkırmızı gözlerle ve silmekten aşınmış devasa kırmızı bir burunla ispatı çalışmaları  2) doktora ifade vermek. Adam doktor olmuş ama Eee? diyor,  suratına bakıyor. Konuşsana doktor, ben kendim teşhis koyduktan sonra orda neden oturursun ki? Bi bakışta anlaması lazım doktor dediğinin. Olmuyor böyle, yeni nesil makine icad etsinler, şöyle X-ray cihazı gibi olsun. İçinden geçeyim neyim varsa rapor olarak sunsun. İstemiyorum doktorla gereksiz diyaloglara girmek. Hele de boğazımı kontrol ettiği çubuğu dilime dilime dürtmesi. Çekip elinden alasım gelir o çubuğu…

Her klasik doktorun yaptığı gibi ilaç verdi doğal olarak. Hepsinin tadı berbat. Yutarken öğürüyorum bazen.  Şu grip denen olay zaten 3 gün sürer, hap yutsanda aynı, yutmasan da. Ben uyumak istiyorum sadece, hap felan istemiyorum. Uyandığımda şöyle en meleğinden insanlar bulunsun etrafımda, sobam felan yanıyor olsun, yemeğim önüme gelsin. Bana bişey sormasınlar, hele de nasıl oldun diye hiç sormasınlar. ilgilenmesinler benle bıraksınlar böyle bi köşede, kendi kendime sızayım ben. Ama yok yok, gene de olsun arayanım soranım. Yanlız kalınca bunalıma girerim ben. Ama naz yapmayı da sevmem, çevremdekilere ızdırap olmayı da sevmem. Ne kadar kötü bişeymiş şu hasta olmak. Tamam sadece haplarımı getirin, soru sormayın. İlgilendiğinizi belli edin ama aslında ilgilenmeyin. Hatta ilaç da vermeyin, mandalinadan beni uzak tutun başka bişey istemem. Annem de aramasın söyleyin, uzaktan bişey yapamıyor zaten yazık…

Not: Böyle zamanlarda yanımda yakınımda olan, sevkimi raporumu almak için ordan oraya koşturup imkanları zorlayan, gerilen sinirlenen ama benle konuşurken bunu bastırmaya çalışan, beni şımartan seven dünya tatlısı kankalarıma çok ama çok teşekkür ediyorum. İyi ki tanıdım sizi ya. Duygulandım bak, ağlarsam sümüklerim çözülür biliyosunuz değil mi? Evet yuttum haplarımı, yemin ederim. Seviyorum sizi.