‘Ben evleniyorum aşkım. Adres:3683 70. işçi sokak no/3330′

Yazıyı gördüm, eyvah dedim. Ben naaptım? Evleniyordu ve benden yardım istedi, bense bu notu aylar sonra gördüm. Kimbilir ne yaptı, nasıl bekledi beni…

Sonra toparlandım. Yahu ben erkek miyim de eski sevgilim beni düğününe çağıracak. Besbelli okuma yazmayı bilmeyen biri yolda felan asıldı, ben yüz vermeyince de böyle bir not bıraktı diye düşündüm.

Sonra daha bir toparlandım. Bunu biri yazdıysa bizim evdeki not kağıtlarının aynısını nerden buldu? Basbayağı bizim eve gelmiş, yazıyı yazmış ve sağlık karnemin arasına koymuş. Uzun zamandır doktor yüzü görmediğimden (Burda maşallah demeniz ve alkışlamanız gerekiyor) ben de bu notu aylar sonra gördüm. Neyse iş işten geçmiş, evlenmiş ve mutludur umarım diye düşünürken, yazının el yazısıyla yazıldığını, bunu da sadece yazmaya yeni başlayan birinin bırakabileceğini anladım.Ama kağıt elimde bi 20 dakika kadar düşündükten sonra.

Evet evet! Bu şahıs tam da benim 8 yaşındaki dünyalar tatlısı prensesime aitti. Not kağıtlarını eline resim yapsın diye tutuşturmuş; ben de gelen misafirlerle ilgilenmiştim. O akşam hayal gücünün engin kapılarını açıp, kendini hangi rüyada bulduysa, bana böyle bir not yazıp sağlık karnemin arasına bırakmış.

Hay Allah’ım ya! Sen bu kızı kendi potansiyelinden koru. Yoksa işimiz çok zor. Ufacık bi kağıtla ortalığı duman edecek bu yaşta!

‘Aşkım ben evleniyorum’muş! Töbe töbe!