….Acaba biri beni eşşek sudan gelinceye kadar dövse akıllanır mıyım ki?

Yazmıyorum 2 haftadır. Çünkü yazsam derler ki: ‘Allah’ım sen şu kıza accık bi akıl fikir ihsan et yarebbim!’ Evet evet mutlaka derler.

Aşık değilim, deli değilim, o zaman neden böyleyim?

En basitinden; evime gelip odaya her girişimde yüzüme magmanın sıcaklığı vuruyor ya, işte o an anlıyorum ki elektrikli sobanın kademesini yine açık unutmuşum. Ben okulda Hepatit B aşısı olmaya ikna etmek için çocukların güzünün önünde kollarımı pehlivan gibi sıvayıp, iğneyi yumuşacık koluma batırmasına ramak kala hemşireden kaçmaktayken ve bütün öğrencilere madara olmaktayken, aynı zamanda elektrikli ısıtıcım da odamı cehenneme çevirmekteydi. Bu saydıklarımı normal öğretmenler yaşamıyor, çünkü onlar normal öğretmenler. Ben neden değilim?

Bir gün eve geldiğimde kapının önünde saatlerce çantamı karışıtırarak anahtarımı arıyorsam, evde unuttuğumu 15 dakika sonra anlıyorsam, ayakkabılarımı içeri koymak yerine taaa karşı komşumun kapısının önünde unutuyorsam, derse her girdiğinde geçen hafta hangi faaliyette kaldığımızı öğrencilere sormadan hatırlayamıyorsam ben normal öğretmen değilim. Peki ben neyim o zaman ya?