Yeni okulumda Milli Eğitim Bakanlığının emri, Müdür yardımcımın kavliyle göreve başladım.

İlk gidişimde evde bilerek bıraktığım bir kağıt lazım olunca, göreve başlayamamıştım, dün gittim başlattım. Bir günün içinde oraya gidip dolanıp gezip aynı gün memlekete dönebilmek çok güzel bir duyguymuş. Düşünsene sabah evinden çıkıyorsun akşam millet işten dönmeden sen şehirdışı yapıp eve geri dönmüş oluyorsun. Bursadan gel-git yapmayı düşünmüyor değilim de; işte

İlk gidişimde okulun giriş kapısını bulamadım, zaten bankada moralimi bozan fesat hocalar yüzünden çok kötüydüm, bir de okulun bulunduğu mahalleyi hiç mi hiç beğenmedim, çok üzgünken ordan yakaladığım muhtemelen öğrencim olacak çocuğa ‘Bu okulun giriş kapısı, tabelası yok mu evladım?’ diye veryansın etmiştim. O da az daha yukarı yürüseydim girişi görebileceğimi anlamamı sağladı. Sonra buldum girişi, daha girişte kayboldum zaten. Okul okul değil, Amerikan Konsolosluğu gibi. Dehşet büyük. Dün de 60 küsür öğretmeni olduğunu öğretmenler odasına girince konser alanını anımsatan kargaşayı görüp anladım. Ben büyük, çok büyük bir okula geldim. Ne halt ettim! Burda entrikanın, burda mental işkencenin bini bir paradır, gör sen… Çok sinsi çok zeki olmayı öğrenmeliyim, zor iş…

Kesinlikle moral bozmadım, hatta sevindim. Maksimum 2 sene kalacağım okulda her günün tadını çıkaracağım. Bazı arkadaşlarla tanıştım, çok güzel hareketli bir ortam var. Zaten 30 yaş üstü çok az, çok genç bir kadro var. Enteresan kişilikler var, gözleri kısıp süzeni var, yardımcı olanı var, birbirine gerizekalı diye hitap edeni var, mini etek giyeni içindeki donu görüneni var, elini toka yapıcam diye tutup onbeş dakika bırakmayanı var… Var Allah var. Çok renkli bir güruh şu öğretmen milleti. Böyle hafif sırıtarak gözlem yapıyorum habire. Çok rahatım ilk güne göre…

Müdür yardımcım on numara hareketli, aktif , konuşkan bir adam, hem genç, hem zeki hem bir bağyanla nasıl konuşulur çok iyi biliyor. Bu ayrıntıyı geçemiycem: dakka başı iltifatlar, sana benim nazarım değecek demeler, bu kızlar seni kıskanmıştır demeler felan… Egomu böyle yukarı attı attı tekrar tuttu, şımarttı bayağı. Sonra beni İlçeye götürdü, merkezde işe girişi ayarlattık, ordan da sokak sokak gezdirdi, ev baktık. Eşiyle çocuklarıyla tanıştırdı, hanesine misafir etti. İçimi sıkan her ne konu varsa o bitmeyen muhabbetiyle samimiyetiyle rahatlattı, otobüsüme kadar bindirdi eve gönderdi. Baktığımız evlerden birini ayarlamış akşamüzeri telefon etti.  Komşu oluyoruz, karşı karşıya oluyor evlerimiz Çok iyi oldu ev işi de halloldu, çok mutluyum çok rahatım.

Tek problem meteliksiz gezecek olmam. Aldığım maaş kiraya yola yemeğe gidecek. Eski ‘Banker Neso’ şimdi Hint fakiri olacak. Artık caminin önünde mendil açarım, ya da gelen geçenin portresini yapar 3e 5e satarım. Napiim.

Eski okulumu, öğretmen arkadaşlarımı, öğrencilerimi; herbirini çok özleyeceğim. Bir yanım heyecanlı, bir yanım buruk.

1800 öğrencinin hangi birini sevmeye zamanım yetsin şimdi? 60 öğretmenin hangi biriyle samimi olabileyim ben şimdi?