Yıllar yılı okuyan, artık okuması gereken bütün sınıfları bitirip tam da ‘ohh beeee’ diyeceği sırada yeni hayatı için önünde tek bir engel kalan kardeşim, sonunda vatani görevini yapmak üzere askere gidiyor. İnsanın kendinden küçük birinin askere gittiğini görmek ayrı tuhaf yapıyor, bu gidenin canından bir parça olması ayrı bir tuhaf…

Cuma gecesi uzun uğraşlar sonunda öğrendik nerede/ne kadar süre askerlik yapacağını. Ankara çıkar muhtemelen diyordum ama çevreden en yakın tahmini tutturan yine de ben oldum. 333.dönem/ Kırıkkale Jandarma Komutanlığında Kısa dönem çıktı. Nerde olduğundan ziyade kısa dönem çıkması bizi daha çok sevindirdi çünkü ona ihtiyacımız var. Yatırması gereken faturalar, gitmesi gereken yerler, halletmesi gereken bütün pis işlerimiz için onu kullanıyoruz

Kendisi oldukça soğukkanlı, zaten bir de Allah vergisi bir şansı var adamın; üniversiteden arkadaşıyla aynı birliğe düşmüşler. Beraber gidip gelecekler. Ne güzel ya, askere gidesim geldi böyle en yakın arkadaşlarımdan biriyle. Tatil gibi olur düşünsenize. (Ehehe, şaka yaptım…)

Canım benim seviyoruz seni, sağ salim gitte gel. Dikkat et kendine bebeğim. Göz açıp kapayana kadar geçecek zaman.